جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: عرش الهی بر آب

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۸۹
    نوشته
    1,512
    مورد تشکر
    114 پست
    حضور
    111 روز 4 ساعت 49 دقیقه
    دریافت
    159
    آپلود
    0
    گالری
    1

    عرش الهی بر آب





    پرسش:
    این آیه «و کان عرشه علی الماء» به چه معناست؟

    پاسخ:
    «وَ هُوَ الَّذي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ في‏ سِتَّةِ أَيَّامٍ وَ كانَ عَرْشُهُ عَلَى الْماءِ»؛ او كسى است كه آسمان ها و زمين را در شش روز [شش دوران‏] آفريد و عرش (حكومت) او، بر آب قرار داشت.(1)
    تعبیر عرش، در این جا، کنایه از علم و قدرت خداوند است. مراد از آب نیز می تواند معنای عام آن یعنی هر چیز مایعی باشد.
    لذا این آیه به زمان پیش از خلقت آسمان و زمین اشاره دارد که همه چیز به صورت مایع و مواد مذاب بوده، و خداوند با علم و قدرتش، مسلط بر آن، عالم را اداره می فرموده است.
    در ادامه و با توجه به کلام مفسران، مطلب روشنتر می شود:
    شايد منظور اين باشد كه پيش از آفرينش آسمان ها و زمين، گازهاى مخصوصى وجود داشته كه مانند آب به صورت مايع بودند و شكل خاصى نداشتند و خدا از همين مواد، كرات آسمانى و زمين را آفريد و به آن ها شكل داد.
    اين كه مى ‏فرمايد: عرش او بر آب بود، يعنى بر همان مواد مذاب و مايع تسلط كامل داشت. و منظور از عرش در اين جا همان قدرت است.
    اتفاقاً در آيات 9 ـ 12 سوره فصلت، خميرمايه آسمان را «دخان» معرفى كرده كه به معناى بخار و دود است و مى ‏توان آن را به گاز هم اطلاق كرد و مى‏ توان گفت كه «دخان» يا «آب» كه در اين آيات آمده همان گازهاى فشرده‏ اى است كه پيش از شكل گرفتن كرات در فضا بوده است.
    علم امروز هم اين مطلب را تأييد مى ‏كند و پيدايش كرات را از فشرده شدن گازهاى موجود در فضا مى ‏داند.(2)
    تفسیر نمونه نیز در این باره آورده: در آغاز آفرينش، جهان هستى به صورت مواد مذابى بود (يا گازهاى فوق العاده فشرده كه شكل مواد مذاب و مايع را داشت)، سپس در اين توده آبگونه حركات شديد و انفجارات عظيمى رخ داد، و قسمت هايى از سطح آن پى در پى به خارج پرتاب شد، اين اتصال و به هم پيوستگى به انفصال و جدايى گرائيد، و كواكب و سيارات و منظومه‏ ها يكى بعد از ديگرى تشكيل يافتند.
    بنا بر اين جهان هستى و پايه تخت قدرت خدا نخست بر اين ماده عظيم آبگونه قرار داشت.
    اين همان چيزى است كه در آيه 30 سوره انبياء نيز به آن اشاره شده است: «أَ وَ لَمْ يَرَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ كانَتا رَتْقاً فَفَتَقْناهُما وَ جَعَلْنا مِنَ الْماءِ كُلَّ شَيْ‏ءٍ حَيٍّ»؛ آيا آن ها كه خدا را انكار مى ‏كنند با چشم علم و دانش اين حقيقت را نديدند كه آسمان ها و زمين، در آغاز به هم پيوسته بود، سپس ما آن ها را از هم گشوديم و هر موجود زنده ‏اى را از آب آفريديم.(3)
    در مجمع البیان آمده: از این آیه روشن می شود که عرش و آب، قبل از آسمان ‏ها و زمين وجود داشته اند.
    آب به قدرت پروردگار متعال در جايگاه ديگرى بوده كه خداوند به كمال قدرت خويش آن را در آن جايگاه نگاه می داشته، و اين خود بزرگترين عبرت براى منكران است.(4)
    بیانی دیگر؛ و شايد منظور آن باشد كه آب پيش از آسمان ها و زمين بود و پيش از خلقت آن ها حكومت خدا فقط بر آب بود و جز آب چيزى نبود ـ و اللَّه العالم.(5)
    کلام امام علی علیه السلام:
    خداى سبحان طبقات فضا را شكافت، و اطراف آن را باز كرد، و هواى به آسمان و زمين راه يافته را آفريد، و در آن آبى روان ساخت، آبى كه امواج متلاطم آن شكننده بود، كه يكى بر ديگرى مى نشست.
    آب را بر بادى طوفانى و شكننده نهاد، و باد را به باز گرداندن آن فرمان داد، و به نگهدارى آب مسلط ساخت، و حد و مرز آن را به خوبى تعيين فرمود.
    فضا در زير تندباد و آب بر بالاى آن در حركت بود، سپس خداى سبحان طوفانى برانگيخت كه آب را متلاطم ساخت و امواج آب را پى در پى درهم كوبيد، طوفان بشدت وزيد، و از نقطه اى دور دو باره آغاز شد، سپس به طوفان امر كرد، تا امواج درياها را به هر سو روان كند و برهم كوبد، و با همان شدت كه در فضا وزيدن داشت، بر امواج آب ها حمله ور گردد، از اول آن بر مى داشت و به آخرش مى ريخت. و آب هاى ساكن را به امواج سركش برگرداند. تا آن جا كه آبها روى هم قرار گرفتند، و چون قله هاى بلند كوه ها بالا آمدند.
    امواج تند كف هاى برآمده از آب ها را در هواى باز، و فضاى گسترده بالا برد، كه از آن هفت آسمان را پديد آورد.
    آسمان پايين را چون موج مهار شده، و آسمان هاى بالا را مانند سقفى استوار و بلند قرار داد، بى آن كه نيازمند به ستونى باشد، يا ميخهايى كه آن ها را استوار كند، آنگاه فضاى آسمان پايين را به وسيله نور ستارگان درخشنده، زينت بخشيد، و در آن چراغى روشنايى بخش، و ماهى درخشان، به حركت درآورد، كه همواره در مدار فلكى گردنده و برقرار، و سقفى متحرک، و صفحه اى بى قرار، به گردش خود ادامه دهند.(6)

    ________

    (1) هود/ 7.
    (2) جعفری، كوثر، ج ‏5، ص 183.
    (3) مکارم شیرازی و همکاران، تفسير نمونه، ج ‏9، ص 26.
    (4) طبرسی، مجمع البيان فی تفسير القرآن، ج ‏5، ص 218.
    (5) قرشی، تفسير أحسن الحديث، ج ‏4، ص 457.
    (6) نهج البلاغه، خظبه اول.




    لینک اصلی


    ویرایش توسط مدیر تدوین : ۱۳۹۴/۰۸/۲۴ در ساعت ۲۰:۴۵

  2. تشکر


  3.  

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود