جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: ایمان صحابه (خلفاء)

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۸۹
    نوشته
    1,512
    مورد تشکر
    114 پست
    حضور
    111 روز 6 ساعت 41 دقیقه
    دریافت
    159
    آپلود
    0
    گالری
    1

    ایمان صحابه (خلفاء)





    پرسش:
    در آیه 74 سوره انفال می خوانیم: «وَالَّذِینَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ وَالَّذِینَ آوَوْا وَنَصَرُوا أُولَئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَرِزْقٌ كَرِیمٌ»، و آن ها که ایمان آوردند و هجرت نمودند و در راه خدا جهاد کردند، و آن ها که پناه دادند و یاری نمودند، آنان مؤمنان حقیقی‌اند؛ برای آن ها، آمرزش (و رحمت خدا) و روزی شایسته‌ای است.
    همان طور که می دانید اهل سنت، این آیه را دلیل تائید ایمان راستین خلفای راشدین می دانند و می گویند خداوند با این آیه رضایت و خشنودی خود و ایمان خلفا را تائید کرده؛ آیا این تعبیر درست است و این آیه در شأن خلفا نازل شده است؟

    پاسخ:
    جمعى از برادران اهل سنت از احترام و اهميتى كه قرآن براى "مهاجران اولين" قائل شده، خواسته ‏اند چنين استفاده كنند كه آن ها تا پايان عمر مرتكب هيچ گونه خلافى نشدند، و بايد بدون چون و چرا، همه را بدون استثناء محترم بشماريم؛ سپس اين موضوع را به همه "صحابه" به خاطر تمجيدى كه قرآن از آن ها در جريان بيعت رضوان و غير آن كرده، تعميم داده‏ اند، و عملا صحابه را بدون در نظر گرفتن اعمالشان، انسان هاى استثنايى شمرده و اجازه هر گونه نقد و و بررسى در كارهايشان را از خود سلب كرده ‏اند.
    از جمله مفسر معروف نويسنده «المنار» ذيل آيات مورد بحث حمله شديدى به شيعه كرده كه چرا آن ها روى بعضى از مهاجران اولين انگشت مى‏ گذارند و انتقاد مى ‏كنند؟! در حالى كه توجه ندارند اين گونه اعتقاد در باره صحابه چه تضادى با روح اسلام و تاريخ آن دارد؟!
    شک نيست كه "صحابه" مخصوصا مهاجران نخستين احترام خاصى دارند، ولى اين احترام تا آن زمانى بوده است كه در مسير صحيح گام بر مى ‏داشتند و فداكارى به خرج مى دادند، اما از آن روز كه گروهى از صحابه از مسير واقعى اسلام منحرف شدند مسلما قضاوت قرآن در باره آن ها چيز ديگرى خواهد بود.
    به عنوان مثال، ما چگونه مى‏ توانيم "طلحه" و "زبير" را در برابر شكستن بيعت و مخالفت با پيشوايى كه گذشته از تصريح پيامبر (صلی الله علیه و آله) از طرف عموم مسلمانان و حتى خودشان انتخاب شده بود، تبرئه كنيم؟ ما چگونه مى ‏توانيم دامن آن ها را از خون هفده هزار مسلمان كه در ميدان جنگ جمل به خاک ريخته شد بشوئيم، كسى كه خون يک نفر بی گناه را به زمين بريزد هيچ عذرى در پيشگاه خدا نخواهد داشت، هر كس كه باشد، تا چه رسد به اين عده زياد اصولا مگر مى ‏توان هم "على و يارانش" را در ميدان جنگ جمل بر حق دانست و هم "طلحه و زبير" و بعضى ديگر از صحابه را كه به آن ها پيوسته بودند؟
    آيا هيچ منطق و عقلى اين تضاد روشن را مى‏ پذيرد؟ آيا مى ‏توانيم با عنوان "تنزيه صحابه" چشم روى هم بگذاريم و آن ها را "تافته جدا بافته" بدانيم و سراسر تاريخ اسلام را بعد از پيامبر بدست فراموشى بسپاريم و ضابطه اسلامى "إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ" را زير پا بگذاريم؟! اين چه قضاوت غير منطقى است؟
    اصولا چه مانعى دارد كه شخص يا اشخاصى يک روز در صف بهشتيان و طرفداران حق باشند و روز ديگرى در صف دوزخيان و دشمنان حق قرار گيرند؟
    نمونه بارز چنین افرادی که زمانی در صف خداوند و انبیای بودند ولی بعدا در صف شیطان و دشمنان خداوند قرار گرفت، بلعم باعورا است.
    مگر همه كس معصومند؟ مگر اين همه دگرگونى در حالات اشخاص با چشم خود نديده ‏ايم؟
    داستان "اصحاب رده" يعنى مرتد شدن جمعى از مسلمانان بعد از رحلت پيغمبر را همه اعم از شيعه و اهل سنت در كتاب هاى خود نقل كرده‏ اند كه خليفه اول به جنگ با آن ها برخاست و آن ها را بر سر جاى خود نشاند. آيا هيچ يک از "اصحاب رده" پيامبر (صلی الله علیه و‌ آله) را نديده و در صف صحابه نبودند؟!
    شگفت ‏انگيزتر اين كه براى نجات از اين تضاد و بن‏ بست عجيب، بعضى موضوع "اجتهاد" را دستاويز قرار داده و مى‏ گويند افرادى مانند "طلحه" و "زبير" و "معاويه"! و همكاران آن ها مجتهد بودند و اشتباه كردند، اما گناهى از آن ها سر نزد بلكه اجر و پاداش در برابر همين اعمالشان از خداوند خواهند گرفت!! راستى چه منطق رسوايى است؟ مگر قيام بر ضد جانشينى پيامبر (صلی الله علیه و آله) و شكستن پيمان، و ريختن خون هزاران بى گناه آن هم به خاطر جاه‏ طلبى، و رسيدن به مال و مقام، موضوع پيچيده و نامعلومى است كه كسى از زشتى آن با خبر نباشد؟ آيا ريختن آن همه خون بى گناهان در پيشگاه خداوند اجر و پاداش دارد؟! اگر ما اين چنين بخواهيم گروهى از صحابه را كه مرتكب جناياتى شدند تبرئه كنيم. بطور مسلم هيچ گنهكارى در دنيا وجود نخواهد داشت و با اين منطق همه قاتلان و جانيان و جباران را تبرئه خواهيم كرد.
    اين گونه دفاع هاى بى ‏رويه از صحابه، سبب بدبينى به اصل اسلام خواهد شد.
    بنا بر اين؛ چاره‏ اى جز اين نداريم كه براى همه مخصوصا صحابه پيامبر احترام قائل شويم ولى تا آن روز كه از مسير حق و عدالت و برنامه ‏هاى اسلام منحرف نشده باشند.(1)

    ـــــــــــــــــــــــــ
    (1) تفسير نمونه، ج‏ 7، ص 263-265.






    لینک اصلی

    ویرایش توسط مدیر تدوین : ۱۳۹۵/۱۲/۰۴ در ساعت ۲۳:۳۷

  2. تشکرها 2


  3.  

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود