جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: چگونه اندازه توان تکلیفمان را بدانیم و ثابت باشد!؟

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت دي ۱۳۸۹
    نوشته
    1,284
    صلوات
    17904000
    تعداد دلنوشته
    263
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    9 روز 2 ساعت 21 دقیقه
    دریافت
    7
    آپلود
    0
    گالری
    0

    راهنما چگونه اندازه توان تکلیفمان را بدانیم و ثابت باشد!؟




    باسلام و صلوات
    خداوند میفرماید : لا یُکَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلَّا وُسْعَها. خداوند از هرکس به اندازه ی ظرفیتش تکلیف می خواهد.

    چگونه توان تکلیف خود را بدانیم و ارتقاء دهیم تا ثابت بماند و به مقامی که خداوند در روز ازل برایمان خواسته برسیم؟!


  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۰
    نوشته
    3,634
    صلوات
    1
    تعداد دلنوشته
    1
    مورد تشکر
    811 پست
    حضور
    118 روز 21 ساعت 46 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    2
    گالری
    8



    با نام و یاد دوست




    چگونه اندازه توان تکلیفمان را بدانیم و ثابت باشد!؟






    کارشناس بحث: استاد سینا

    سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی

    عشق محمد بس است و آل محمد



    چگونه اندازه توان تکلیفمان را بدانیم و ثابت باشد!؟

  4. تشکرها 2


  5. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۰
    نوشته
    334
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    3 روز 11 ساعت 57 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    آیه ای که مطرح فرمودید ناظر به این امر است که خداوند آدمی را به انجام دادن آنچه در توانش نیست، مکلف نمی سازد.
    كلمه (وسع ) در اصطلاح همان طاقت و ظرفيت قدرت افراد است و تكليف نكردن به آنچه كه در قدر و اختيار انسان نيست سنت خداوند در بين بندگان است. بنابراین خداوند اگر دستوری به بنده می دهد طبیعتا دستور او بالاتر از قدرت و توانایی انسان نیست.

    روح انسان قدرت بسیار بالایی دارد و وقتی انسان پیش زمینه های لازم را فراهم نماید می تواند مرحله به مرحله بالاتر برود بنابراین در اولین مرحله باید با انجام عبادات و دستورات دین اثبات بندگی نماید و در ادامه مسیر عبودیت را طی کند.عبوديت خداوند يك خط حركتى صعودى است كه داراى منازل و مراتب است بنابراین انسان می تواند با تمرین بندگی وسعت وجودی خویش را بالا ببرد .این که وظیفه ی دینی خود را در هر زمان و مکان و در هر موقعیتی با توجه به دستورات ارائه شده در دین ،انجام دهیم بهترین کار است اما بر ما لازم است که نسبت به آنچه داریم قانع نباشیم و با کسب یک مرتبه در تکاپو و تلاش برای رسیدن به مراتب بالاتر باشیم.


    حتی ممكن است در مراحل ضعیف تر،عبوديت انسان ناشى از انگيزه‏هاى معمولى خوف و رجا باشد اما در ادامه انسان می تواند ظرفیت روحی خود را پرورش دهد و به مراحل بالاتر هم برسد. بنابراین گاهی افراد به محض برخورد با سختی ها تمسک به این آیه می نمایند و با توجیه، دست از تلاش بر می دارند اما لازم است دقت کنیم این آیه ناظر به محدود بودن وسعت روحی ما و توان رسیدن ما به مراحل بالا نیست بلکه ناظر به این امر است که خداوند بیش از توان و طاقت ما چیزی را از ما طلب نمی کند.


    «عبوديت»، نسبت به ارزش‏هاى ديگر جنبه كليدى دارد و منبع و ريشه فضيلت‏ها و كمال‏ها به حساب مى‏آيد. گام گذاشتن در مسير عبوديت، در حقيقت گام گذاشتن در عرصه فضائل و ارزش هاست بنابراين همه ارزش‏ها را مى‏توان به نوعى دستاورد عبوديت دانست.

    برای بالا بردن و ارتقاء مرتبه ی خود باید به این مطلب نیز توجه کنیم که همه ی زمانها و همه ی مکانها ظرف مناسبی برای اظهار بندگیست به گونه ای که انسان می تواند به همه ی فعالیت های خود رنگ و صبغه ی الهی ببخشد و دین ترتیب هر لحظه در حال عبادت باشد .با رنگ الهی بخشیدن به همه ی کارها حتی معمولی ترین فعالیتهای روزانه می توان مرتبه ی خود را در جهت عبودیت ارتقاء بخشید.

    سقوط
    سرنوشت دل دادن
    به هر
    جاذبه ای
    غیر از
    خداست

  6. تشکرها 2


  7. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت دي ۱۳۸۹
    نوشته
    1,284
    صلوات
    17904000
    تعداد دلنوشته
    263
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    9 روز 2 ساعت 21 دقیقه
    دریافت
    7
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط سینا نمایش پست
    آیه ای که مطرح فرمودید ناظر به این امر است که خداوند آدمی را به انجام دادن آنچه در توانش نیست، مکلف نمی سازد.
    كلمه (وسع ) در اصطلاح همان طاقت و ظرفيت قدرت افراد است و تكليف نكردن به آنچه كه در قدر و اختيار انسان نيست سنت خداوند در بين بندگان است. بنابراین خداوند اگر دستوری به بنده می دهد طبیعتا دستور او بالاتر از قدرت و توانایی انسان نیست.

    روح انسان قدرت بسیار بالایی دارد و وقتی انسان پیش زمینه های لازم را فراهم نماید می تواند مرحله به مرحله بالاتر برود بنابراین در اولین مرحله باید با انجام عبادات و دستورات دین اثبات بندگی نماید و در ادامه مسیر عبودیت را طی کند.عبوديت خداوند يك خط حركتى صعودى است كه داراى منازل و مراتب است بنابراین انسان می تواند با تمرین بندگی وسعت وجودی خویش را بالا ببرد .این که وظیفه ی دینی خود را در هر زمان و مکان و در هر موقعیتی با توجه به دستورات ارائه شده در دین ،انجام دهیم بهترین کار است اما بر ما لازم است که نسبت به آنچه داریم قانع نباشیم و با کسب یک مرتبه در تکاپو و تلاش برای رسیدن به مراتب بالاتر باشیم.


    حتی ممكن است در مراحل ضعیف تر،عبوديت انسان ناشى از انگيزه‏هاى معمولى خوف و رجا باشد اما در ادامه انسان می تواند ظرفیت روحی خود را پرورش دهد و به مراحل بالاتر هم برسد. بنابراین گاهی افراد به محض برخورد با سختی ها تمسک به این آیه می نمایند و با توجیه، دست از تلاش بر می دارند اما لازم است دقت کنیم این آیه ناظر به محدود بودن وسعت روحی ما و توان رسیدن ما به مراحل بالا نیست بلکه ناظر به این امر است که خداوند بیش از توان و طاقت ما چیزی را از ما طلب نمی کند.


    «عبوديت»، نسبت به ارزش‏هاى ديگر جنبه كليدى دارد و منبع و ريشه فضيلت‏ها و كمال‏ها به حساب مى‏آيد. گام گذاشتن در مسير عبوديت، در حقيقت گام گذاشتن در عرصه فضائل و ارزش هاست بنابراين همه ارزش‏ها را مى‏توان به نوعى دستاورد عبوديت دانست.

    برای بالا بردن و ارتقاء مرتبه ی خود باید به این مطلب نیز توجه کنیم که همه ی زمانها و همه ی مکانها ظرف مناسبی برای اظهار بندگیست به گونه ای که انسان می تواند به همه ی فعالیت های خود رنگ و صبغه ی الهی ببخشد و دین ترتیب هر لحظه در حال عبادت باشد .با رنگ الهی بخشیدن به همه ی کارها حتی معمولی ترین فعالیتهای روزانه می توان مرتبه ی خود را در جهت عبودیت ارتقاء بخشید.
    باسلام
    تعریف را فرمودید اما لطفا بیشتر توضیح دهید


  8. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۰
    نوشته
    334
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    3 روز 11 ساعت 57 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    برای رسیدن به خداوند و تقرب الی الله لازم است انسان هم در بعد علمی و هم در بعد عملی گام بردارد.از طریق افزایش دانسته ها و کسب آگاهی بر معرفت خویش بیفزاید و سپس آنچه را که دانست بکار گیرد و بدان عمل کند.

    موثرترین راه رسیدن به خداوند قدم گزاردن در مسیر بندگیست. وبندگی نیز بدین معناست که انسان خود را نبیند و خواسته ی خود را در نظر نگیرد بلکه فقط و فقط به دنبال خواسته ی خدا باشد.وقتی انسان در زندگی با مسیرهای گوناگون روبرو می شود چنانچه انتخاب مسیرش همان انتخابی باشد که مد نظر حضرت حق است می توان چنین ادعا کرد که این شخص در راه رسیدن به خداوند قرار گرفته است.

    ترک منیت ها و خودخواهی در زندگی مقدمه ی لازمی است برای رسیدن به خدا پس بدون گذشتن از خود نمي توان به خدا رسيد.

    وقتی انسان بدنبال رسیدن به خداست باید همه چیزش خدایی باشد تمام خواسته های او ،خواسته های الهی باشد نه دلبستگی ها و خواسته های شخصی خودش . گاهی لازم است انسان از غذایی دست بکشد و گاهی مالی را هزینه کند ،بعضا لازم می شود جان را تقدیم حضرتش کند و گاه از خانواده اش بگذرد . مصادیق از خود گذشتن در این مسیر متعدد است و این نوع مصادیق و وظیفه ی ما را در این مسیر،آموزه های دین مشخص می کند.

    طبیعتا نفس انسان او را به سمت خودخواهیها دعوت می نماید و خواه ناخواه وسوسه های درون و شیطان نیز در این مسیر مشوق خوبی هستند اما انسانی که بخواهد خدایی شود لازم است بر نفس خویش پاگذارد و به وسوسه های شیاطین درونی و بیرونی توجهی نکند.

    رسيدن و نرسيدن به خداوند در اختيار خود ما است و بستگي به نوع انتخاب ما دارد.البته این انتخاب لحظه به لحظه در طول زندگی در جریان است یعنی دائما ما در حال انتخاب کردن هستیم پس باید لحظه به لحظه خود را در محضر خدا بدانیم و انتخاب افعال و گفتار و رفتارمان منطبق بر اراده ی الهی باشد.


    البته همانطور که گفتیم در کنار عمل ،باید علم هم باشد مثل دو بال یک پرنده ،چون باید اراده ی خداوند را بشناسیم و بدانیم خداوند در هر لحظه از ما چه می خواهد بنابراین با افزایش علم و آگاهی خود در زمینه ی دین نسبت به اراده ی الهی در شرایط مختلف، آگاه می شویم و در زمان انتخاب ،درست انتخاب خواهیم کرد.

    توکل و توسل نیز مهمترین و موثرترین پشتوانه های معنوی در این مسیر محسوب می شوند تا در زمان انتخاب دچار تزلزل نشویم.

    توجه به واجبات در مرحله ی اول و قرب فرائض اولین قدم و در ادامه نیز قرب نوافل و انجام مستحبات می تواند کمک کننده به انسان باشد.

    در صدد کسب فضائل اخلاقی باشید و از طریق ملکه شدن اخلاق گام خود را در این مسیر محکم تر بردارید. سه ویژگی بسیار مهم در این مسیر می تواند به ما کمک شایانی داشته باشد که عبارتند از:ترک پرخوری،ترک پرخوابی و ترک پرگویی با تلاش در این زمینه می توانید موفقیت بیشتری کسب کنید البته رعایت اعتدال باید در نظر گرفته شود نه زیاده روی در این امر که منجر به بیماری جسمی شود.

    توجه به برنامه ی اخلاقی مشارطه و مراقبه و محاسبه نیز زوشی سفارش شده از جانب بزرگان اخلاق است. به اين معني كه ابتداي صبح با خود شرط كنيد كه كارهايتان براي خدا باشد و در برنامه ريزي منظم برنامه زندگي معنوي خود را بريزيد و در وسط روز مراقب خود باشيد كه از جاده اصلی خارج نشويد و آخر شب و پيش از خواب از خود حساب بكشيد كه تا چه حد بر اساس روش درست عمل كرده ايد.به مرور زمان با این برنامه گناهان کم کم ترک می شود و واجبات برای انسان ملکه می شوند.



    صمت (سكوت) و کنترل زبان ، جوع (گرسنگي) و كم خوري،سهر به معنای بيداري سحرگاهي و به پا خاستن براي عبادت پروردگار در نيمه شب ،ذكر(اعم از قلبی و لفظی)، همه و همه از راهکارهای سفارش شده در این مسیر می باشند.

    خداوند در قرآن می فرماید:
    «اِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللّهَ فَاتَّبِعُونى يُحْبِبْكُمُ اللّهُ»1
    اگر خدا را دوست داريد پس از دستورات من پيروى كنيد تا خدا نيز شما را دوست بدارد.
    بنابراین اگر كسى در تكاپوى وصول به محبّت الهى و رسیدن به خداست ،طريق آن، تمسك به راه پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) است که همان راه قرآن می باشد.


    1- آل عمران/29

    سقوط
    سرنوشت دل دادن
    به هر
    جاذبه ای
    غیر از
    خداست

  9. تشکر


  10. #6

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۰
    نوشته
    334
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    3 روز 11 ساعت 57 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    پست جمعبندی:

    سوال:

    خداوند میفرماید : لا یُکَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلَّا وُسْعَها. خداوند از هرکس به اندازه ی ظرفیتش تکلیف می خواهد.چگونه توان تکلیف خود را بدانیم و ارتقاء دهیم تا ثابت بماند و به مقامی که خداوند در روز ازل برایمان خواسته برسیم؟!

    پاسخ:

    آیه ای که مطرح فرمودید ناظر به این امر است که خداوند آدمی را به انجام دادن آنچه در توانش نیست، مکلف نمی سازد.
    كلمه (وسع ) در اصطلاح همان طاقت و ظرفيت قدرت افراد است و تكليف نكردن به آنچه كه در قدر و اختيار انسان نيست سنت خداوند در بين بندگان است. بنابراین خداوند اگر دستوری به بنده می دهد طبیعتا دستور او بالاتر از قدرت و توانایی انسان نیست.روح انسان قدرت بسیار بالایی دارد و وقتی انسان پیش زمینه های لازم را فراهم نماید می تواند مرحله به مرحله بالاتر برود بنابراین در اولین مرحله باید با انجام عبادات و دستورات دین اثبات بندگی نماید و در ادامه مسیر عبودیت را طی کند.عبوديت خداوند يك خط حركتى صعودى است كه داراى منازل و مراتب است بنابراین انسان می تواند با تمرین بندگی وسعت وجودی خویش را بالا ببرد .این که وظیفه ی دینی خود را در هر زمان و مکان و در هر موقعیتی با توجه به دستورات ارائه شده در دین ،انجام دهیم بهترین کار است اما بر ما لازم است که نسبت به آنچه داریم قانع نباشیم و با کسب یک مرتبه در تکاپو و تلاش برای رسیدن به مراتب بالاتر باشیم.حتی ممكن است در مراحل ضعیف تر،عبوديت انسان ناشى از انگيزه‏هاى معمولى خوف و رجا باشد اما در ادامه انسان می تواند ظرفیت روحی خود را پرورش دهد و به مراحل بالاتر هم برسد. بنابراین گاهی افراد به محض برخورد با سختی ها تمسک به این آیه می نمایند و با توجیه، دست از تلاش بر می دارند اما لازم است دقت کنیم این آیه ناظر به محدود بودن وسعت روحی ما و توان رسیدن ما به مراحل بالا نیست بلکه ناظر به این امر است که خداوند بیش از توان و طاقت ما چیزی را از ما طلب نمی کند.
    «عبوديت»، نسبت به ارزش‏هاى ديگر جنبه كليدى دارد و منبع و ريشه فضيلت‏ها و كمال‏ها به حساب مى‏آيد. گام گذاشتن در مسير عبوديت، در حقيقت گام گذاشتن در عرصه فضائل و ارزش هاست بنابراين همه ارزش‏ها را مى‏توان به نوعى دستاورد عبوديت دانست.برای بالا بردن و ارتقاء مرتبه ی خود باید به این مطلب نیز توجه کنیم که همه ی زمانها و همه ی مکانها ظرف مناسبی برای اظهار بندگیست به گونه ای که انسان می تواند به همه ی فعالیت های خود رنگ و صبغه ی الهی ببخشد و دین ترتیب هر لحظه در حال عبادت باشد .با رنگ الهی بخشیدن به همه ی کارها حتی معمولی ترین فعالیتهای روزانه می توان مرتبه ی خود را در جهت عبودیت ارتقاء بخشید.
    برای رسیدن به خداوند و تقرب الی الله لازم است انسان هم در بعد علمی و هم در بعد عملی گام بردارد.از طریق افزایش دانسته ها و کسب آگاهی بر معرفت خویش بیفزاید و سپس آنچه را که دانست بکار گیرد و بدان عمل کند.موثرترین راه رسیدن به خداوند قدم گزاردن در مسیر بندگیست. وبندگی نیز بدین معناست که انسان خود را نبیند و خواسته ی خود را در نظر نگیرد بلکه فقط و فقط به دنبال خواسته ی خدا باشد.وقتی انسان در زندگی با مسیرهای گوناگون روبرو می شود چنانچه انتخاب مسیرش همان انتخابی باشد که مد نظر حضرت حق است می توان چنین ادعا کرد که این شخص در راه رسیدن به خداوند قرار گرفته است.ترک منیت ها و خودخواهی در زندگی مقدمه ی لازمی است برای رسیدن به خدا پس بدون گذشتن از خود نمي توان به خدا رسيد. وقتی انسان بدنبال رسیدن به خداست باید همه چیزش خدایی باشد تمام خواسته های او ،خواسته های الهی باشد نه دلبستگی ها و خواسته های شخصی خودش . گاهی لازم است انسان از غذایی دست بکشد و گاهی مالی را هزینه کند ،بعضا لازم می شود جان را تقدیم حضرتش کند و گاه از خانواده اش بگذرد . مصادیق از خود گذشتن در این مسیر متعدد است و این نوع مصادیق و وظیفه ی ما را در این مسیر،آموزه های دین مشخص می کند.

    طبیعتا نفس انسان او را به سمت خودخواهیها دعوت می نماید و خواه ناخواه وسوسه های درون و شیطان نیز در این مسیر مشوق خوبی هستند اما انسانی که بخواهد خدایی شود لازم است بر نفس خویش پاگذارد و به وسوسه های شیاطین درونی و بیرونی توجهی نکند. رسيدن و نرسيدن به خداوند در اختيار خود ما است و بستگي به نوع انتخاب ما دارد.البته این انتخاب لحظه به لحظه در طول زندگی در جریان است یعنی دائما ما در حال انتخاب کردن هستیم پس باید لحظه به لحظه خود را در محضر خدا بدانیم و انتخاب افعال و گفتار و رفتارمان منطبق بر اراده ی الهی باشد.
    البته همانطور که گفتیم در کنار عمل ،باید علم هم باشد مثل دو بال یک پرنده ،چون باید اراده ی خداوند را بشناسیم و بدانیم خداوند در هر لحظه از ما چه می خواهد بنابراین با افزایش علم و آگاهی خود در زمینه ی دین نسبت به اراده ی الهی در شرایط مختلف، آگاه می شویم و در زمان انتخاب ،درست انتخاب خواهیم کرد.توکل و توسل نیز مهمترین و موثرترین پشتوانه های معنوی در این مسیر محسوب می شوند تا در زمان انتخاب دچار تزلزل نشویم.
    توجه به واجبات در مرحله ی اول و قرب فرائض اولین قدم و در ادامه نیز قرب نوافل و انجام مستحبات می تواند کمک کننده به انسان باشد.در صدد کسب فضائل اخلاقی باشید و از طریق ملکه شدن اخلاق گام خود را در این مسیر محکم تر بردارید. سه ویژگی بسیار مهم در این مسیر می تواند به ما کمک شایانی داشته باشد که عبارتند از:ترک پرخوری،ترک پرخوابی و ترک پرگویی با تلاش در این زمینه می توانید موفقیت بیشتری کسب کنید البته رعایت اعتدال باید در نظر گرفته شود نه زیاده روی در این امر که منجر به بیماری جسمی شود.توجه به برنامه ی اخلاقی مشارطه و مراقبه و محاسبه نیز زوشی سفارش شده از جانب بزرگان اخلاق است. به اين معني كه ابتداي صبح با خود شرط كنيد كه كارهايتان براي خدا باشد و در برنامه ريزي منظم برنامه زندگي معنوي خود را بريزيد و در وسط روز مراقب خود باشيد كه از جاده اصلی خارج نشويد و آخر شب و پيش از خواب از خود حساب بكشيد كه تا چه حد بر اساس روش درست عمل كرده ايد.به مرور زمان با این برنامه گناهان کم کم ترک می شود و واجبات برای انسان ملکه می شوند.
    صمت (سكوت) و کنترل زبان ، جوع (گرسنگي) و كم خوري،سهر به معنای بيداري سحرگاهي و به پا خاستن براي عبادت پروردگار در نيمه شب ،ذكر(اعم از قلبی و لفظی)، همه و همه از راهکارهای سفارش شده در این مسیر می باشند.
    خداوند در قرآن می فرماید:
    «اِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللّهَ فَاتَّبِعُونى يُحْبِبْكُمُ اللّهُ»1
    اگر خدا را دوست داريد پس از دستورات من پيروى كنيد تا خدا نيز شما را دوست بدارد.
    بنابراین اگر كسى در تكاپوى وصول به محبّت الهى و رسیدن به خداست ،طريق آن، تمسك به راه پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) است که همان راه قرآن می باشد.



    1- آل عمران/29

    سقوط
    سرنوشت دل دادن
    به هر
    جاذبه ای
    غیر از
    خداست

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود