جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: * غذای روح *

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۳
    نوشته
    2,069
    صلوات
    12514
    تعداد دلنوشته
    10
    مورد تشکر
    18 پست
    حضور
    18 روز 14 ساعت 53 دقیقه
    دریافت
    4
    آپلود
    0
    گالری
    0

    * غذای روح *




    وقتی افرادی را می بینم که در تمام مدت عمرشان فقط در تکاپو هستند که قدم خیری برای مردم بر دارند و یا در عبادات و زیارات میکوشند و بهره مند هستند در دل آرزو میکنم که ای کاش من هم چنین بودم ولی تا موقع عمل میشود با اینکه سعی خود را میکنم نمی شود نمیدانم چکار باید بکنم که خداوند متعال توفیق زندگی توأم با بندگی را نصیبم کند؟ نیت و قصد میکنم و تلاش هم اما بی اثر میماند و یا بزودی به حالت قبل باز میگردم و در دنیای خودخواهی و منیّت فرو میروم برای یافتن اینکه چطور میتوانم توفیق پیدا کنم به بررسی پرداختم و به این نتایج رسیدم البته از قبل هم کماکان میدانستم اما این بار عمیقا به باور خود رساندم که دانستن کاری از پیش نمیبرد و باید هر مقدار طالب هستم به همان مقدار هم بکوشم و الا همه دلشان میخواهد پیامبر باشند و راه و رسم سلوک را هم خوب میدانند اما سال های سال در جا میزنند ما واقعا هنوز به این نرسیده ایم که وقتی حرف از عمل میشود نقش آن چقدر پر رنگ است و باید بدانیم که به یکباره نمی توان به آن ایده آلی که در ذهن داریم برسیم بلکه باید به تدریج و پله پله پیش رفت تا صعود کرد .
    امام صادق عليه السلام :

    عمل براى آخرت

    « إِعْمَلِ الْيَوْمَ فِى الدُّنْيا بِما تَرْجُوا بِهِ الْفَوْزَ فِى الاْخِرَةِ ».

    امروز در دنيا كارى كن كه به وسيله آن اميدِ كاميابى در آخرت را دارى.


  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۳
    نوشته
    2,069
    صلوات
    12514
    تعداد دلنوشته
    10
    مورد تشکر
    18 پست
    حضور
    18 روز 14 ساعت 53 دقیقه
    دریافت
    4
    آپلود
    0
    گالری
    0



    بهترین غذا برای تقویت روح


    امام على(علیه السلام) در وصیتش به امام حسن(علیه السلام) مى فرمایند : اى فرزندم تو را به پرواى از خدا و پایبندى به فرمان او و آباد کردن دلت با یاد او سفارش مى کنم .
    حضرت على(علیه السلام) به فرزندش امام حسن(علیه السلام) فرمودند:«أَحْىِ قَلْبَکَ بِالْمَوْعِظَةِ، وَأَمِتْهُ بِالزَّهادَةِ وَقَوّهِ بِالْیَقینِ، وَنَوِّرْهُ بِالْحِکْمَةِ، وَذَلِّلْهُ بِذِکْرِ الْمَوْتِ ؛ قلب را با موعظه و اندرز زنده کن و هواى نفست را با زهد و بى اعتنایى بمیران، دل را با یقین نیرومند ساز، و با حکمت و دانش نورانى نما، و با یاد مرگ رام کن».(1)درباره قلب از جنبه هاى مختلف مى توان سخن گفت که به چند جنبه آن اشاره مى کنیم:
    1. آنچه دل را مى میراند 2. آنچه دل را زنده مى کند 3. آنچه باعث قساوت قلب مى شود 4. آنچه قلب را صیقل مى دهد 5. اقسام قلب.
    1. آنچه دل را مى میراند در روایات ما عوامل گوناگونى ذکر شده که باعث مى شود دل بمیرد. رسول خدا(صلى الله علیه وآله) فرموده است: «أرْبَعٌ یُمِتْنَ القلبَ: الذّنبُ عَلَى الذَّنْبِ، وَکَثْرَةُ مُناقَشَةِ النِّساءِ ـ یَعنی مُحادَثَتَهُنَّ ـ ومُماراةُ الأحْمَقِ، تَقولُ وَیَقولُ وَلا یَرجِعُ إلى خیر، وَمُجالَسَةُ الْموْتى، فقیلَ لَهُ: یا رسولَ الله، وَمَا الْمَوْتى؟ قال: کُلُّ غَنِىٍّ مُتْرَف؛ چهار چیز دل را مى میراند: گناه روى گناه، هم سخن شدن زیاد با زنان، بگو مگو کردن با احمق (تو مى گویى و او مى گوید و هرگز به راه نمى آید) و همنشینى با مردگان عرض شد: اى رسول خدا منظور از مردگان چیست؟ فرمود: هر توانگر خوش گذران».(2)
    و همان حضرت به اباذر فرمود: «إیّاکَ وَ کَثْرَةَ الضَّحِکِ، فَإنَّهُ یُمیتُ الْقَلْبَ بپرهیز از خندیدن زیاد، زیرا خنده زیاد قلب را مى میراند».(3)
    2. آنچه دل را زنده مى کند باز هم روایات در این زمینه فراوان است:
    در همین حدیث مورد بحث امام على(علیه السلام) به امام حسن(علیه السلام) مى فرماید: دل خویش را با موعظه زنده کن.
    و همان حضرت فرموده است: «لِقاءُ أهْلِ الْخَیر عِمارَةُ الْقَلْبِ ؛ دیدار اهل خیر، مایه آبادانى دل هاست».(4)
    و باز امام على(علیه السلام) در وصیتش به امام حسن(علیه السلام) مى فرمایند: «فَإِنِّی اُوصیکَ بِتَقوَى اللهِ ـ أىْ بُنىّ ـ وَلُزُومِ أَمْرِهِ، وَعِمارَةِ قَلْبِکَ بِذِکْرِهِ ؛ اى فرزندم تو را به پرواى از خدا و پایبندى به فرمان او و آباد کردن دلت با یاد او سفارش مى کنم».(5)
    همچنان که اگر آهن آب به آن برسد زنگ مى زند، این دل ها نیز زنگار مى بندد. عرض شد: صیقل دادن آنها به چیست؟ فرمود: بسیار به یاد مرگ بودن و تلاوت قرآن
    3. قساوت قلب. عواملى که باعث قساوت قلب مى شود فراوان است. از نجواهاى خداوند با موسى(علیه السلام) این بود:«یا موسى، لا تُطَوِّل فِى الدُّنیا أمَلَکَ فَیَقْسُو قَلْبُکَ، وَالْقاسى الْقَلْبِ مِنّى بَعیدٌ اى موسى در دنیا آرزوى خود را دراز مگردان، که دلت سخت مى شود و انسان سخت دل از من دور است».(6)رسول خدا(صلى الله علیه وآله) مى فرمایند:«لا تُکثِرِ الکلامَ بِغیرِ ذِکرِ اللهِ، فإنَّ کَثْرَةَ الکلامِ بغیرِ ذِکرِ اللهِ قَسْوَةُ القَلْبِ، إنَّ أَبْعَدَ الناسِ مِنَ اللهِ القَلْبُ القاسىِ ؛ در غیر از یاد خدا زیاده گویى نکنید، زیرا زیاده گویى در غیر یاد خدا، موجب سخت دلى مى شود و دورترین مردم از خدا، انسان سخت دل است».(7)
    امام على(علیه السلام) فرموده است: «ما جَفَّتِ الدُّمُوعُ إلاّ لِقَسْوَةِ القُلوبِ، وَما قَسَتِ القُلوبُ إلاّ لِکَثَرَةِ الذُّنُوب ؛ اشک ها نخشکید مگر به سبب سخت شدن دل ها و دل ها سخت نشد مگر به سبب فزونى گناه».(8)
    و در روایات دیگر عواملى مثل: شنیدن لهو، بسیارى مال و ثروت، نگاه کردن به شخص بخیل و ترک عبادت را باعث قساوت دانستند.
    4. آنچه قلب را صیقل مى دهد رسول خدا(صلى الله علیه وآله) مى فرمایند: «إنّ هَذِهِ القلوبَ تَصْدَأُ کما یَصدأ الحدیدُ إذا أصابَه الماءُ. قیلَ: وما جَلاؤُها؟ قال: کَثْرَةُ ذِکْرِ الموتِ وَتِلاوَةِ القرآنِ ؛ همچنان که اگر به آهن آب برسد زنگ مى زند، این دل ها نیز زنگار مى بندد. عرض شد: صیقل دادن آنها به چیست؟ فرمود: بسیار به یاد مرگ بودن و تلاوت قرآن».(9)
    امام صادق(علیه السلام) فرموده است: «إنَّ لِلقُلوبِ صَدأً کَصَدأِ النُّحاسِ، فَاجلُوها بِالإستِغْفارِ؛ دل ها نیز همچون مس زنگار مى بندد، پس آنها را با استغفار صیقل دهید».(10)
    5. اقسام قلب: تعبیرات در این زمینه گوناگون است. امام صادق(علیه السلام) فرموده است: «القُلُوبُ أرْبَعةٌ: قلبٌ فیهِ نفاقٌ وإیمانٌ، وقَلبٌ مَنْکوسٌ، وقَلْبٌ مَطْبوعٌ، وقَلْبٌ أزْهَرُ أنْوَرُ... وأمّا الأزْهَرُ فَقَلْبُ المُؤمِنِ... ؛ قلبها چهارگونه است: قلبى که در آن نفاق و ایمان است، و قلبى که وارونه است، و قلبى که مُهر بر آن خورده، و قلبى که نورانى است و خالى از غیر خداست. قلب نورانى قلب مؤمن است».(11)
    هرگاه خدا نعمتى به مؤمن ببخشد شکر مى گوید و هرگاه مصیبتى به او رسد صبر و شکیبایى مى کند. اما قلب وارونه قلب مشرکان است همانگونه که خداوند فرموده است: «أَفَمَنْ یَمْشِى مُکِبّاً عَلَى وَجْهِهِ أَهْدَى أَمَّن یَمْشِى سَوِیّاً عَلَى صِرَاط مُّسْتَقِیم؛ آیا کسى که به رو افتاده راه مى رود به هدایت نزدیکتر است یا کسى که راست قامت در صراط مستقیم گام برمى دارد»؟!(12)
    اما قلبى که در آن ایمان و نفاق است، قلب کسانى است که در برابر حق و باطل بى تفاوتند، اگر در محیط حق قرار گیرند تابع حق مى شوند و اگر در محیط باطل باشند گرایش به باطل پیدا مى کنند، و قلب مهر خورده قلب منافقان است.
    موعظه مانند غذایى است که به قلب و روح و جان انسان داده مى شود و به قلب حیات معنوى مى دهد، انسان مشغول زندگى است و غافل مى شود در نتیجه باید هر روز موعظه اى از آیه یا روایت بشنود تا نشاط معنوى داشته باشد
    یک نوع قلب هست که روایات روى آن تأکید دارند و آن «قلب سلیم» است که امام صادق(علیه السلام) در این زمینه فرموده است: «القلبُ السّلیمُ الّذى یلقى رَبّهُ ولَیْسَ فیه اَحَدٌ سِواهُ ؛ قلب سلیم قلبى است که خدا را ملاقات کند در حالى که غیر از او در آن نباشد».(13)و همان حضرت(علیه السلام) فرموده است: «صَاحِبُ النِّیَّةِ الصّادِقَةِ صَاحِبُ القَلْبِ السَّلِیمِ، لأَنَّ سَلامَةَ القَلْبِ مِنْ هَواجِسِ المَذْکُوراتِ تُخْلِصُ النِّیَّةِ للهِ فی الأُمورِ کُلِّها؛ کسى که نیّت صادقى دارد صاحب قلب سلیم است چرا که سلامت قلب از شرک و شک، نیّت را در همه چیز خالص مى کند».(14)
    برگردیم به حدیث مورد بحث که در صدر مطالب ذکر کردیم. امام على(علیه السلام) مى فرماید: قلبت را بوسیله موعظه زنده کن، چون موعظه مانند غذایى است که به قلب و روح و جان انسان داده مى شود و به قلب حیات معنوى مى دهد، انسان مشغول زندگى است و غافل مى شود در نتیجه باید هر روز موعظه اى از آیه یا روایت بشنود تا نشاط معنوى داشته باشد.
    بعد حضرت مى فرماید: به وسیله زهد قلبت را بمیران و به وسیله یقین آن را تقویت کن، یعنى روح انسان داراى دو جنبه ملکوتى و حیوانى است، جنبه ملکوتى را با موعظه زنده کن و جنبه حیوانى آن را بمیران. توجه داشته باشید که زهد این نیست که انسان از اجتماع بیرون برود و از مال و هستى خود دست بکشد و مثل راهبان زندگى کند، بلکه زهد به این است که انسان اسیر مال و مقام و موقعیت اجتماعى خود نباشد و امیر بر آنها باشد که اگر یک وقت از دستش رفت غصّه نخورد و ناراحتى نکند.
    بعد حضرت فرمود: از علم و دانش کمک بگیر و مسیر راهت را روشن کن، و به وسیله یاد مرگ، نفست را رام و تسلیم و روح سرکش را آرام کن.
    امیدواریم خداوند توفیق بدهد تا بتوانیم عامل به فرامین ائمّه(علیهم السلام) باشیم.

    پی نوشت ها :
    1. نهج البلاغه، نامه 31، وصیت امام على(علیه السلام) به امام حسن(علیه السلام).
    2. خصال باب الاربعه.
    3. معانى الاخبار، ص 335.
    4. بحارالانوار، ج 77، ص 208.
    5. نهج البلاغه، نامه 31.
    6. کافى، ج 3، ص 329.
    7. میزان الحکمه، ج 8، ص 239.
    8. علل الشرایع، ص 81.
    9. کنز العمال، به نقل از میزان الحکمه، ج 8، ص 247.
    10. عدة الداعى، ص 249.
    11. اصول کافى، ج 2، ص 309، باب فى ظلمة قلب المنافق.
    12. سوره ملک، آیه 22.
    13. بحارالانوار، ج 70، ص 59.
    14. نوادر الرّاوندى، به نقل از میزان الحکمه، ج 8، ص 221.
    ویرایش توسط مدیر اجرایی : ۱۳۹۳/۱۰/۱۲ در ساعت ۰۷:۵۵ دلیل: جهت زیباتر شدن تاپیک
    امام صادق عليه السلام :

    عمل براى آخرت

    « إِعْمَلِ الْيَوْمَ فِى الدُّنْيا بِما تَرْجُوا بِهِ الْفَوْزَ فِى الاْخِرَةِ ».

    امروز در دنيا كارى كن كه به وسيله آن اميدِ كاميابى در آخرت را دارى.


  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۳
    نوشته
    2,069
    صلوات
    12514
    تعداد دلنوشته
    10
    مورد تشکر
    18 پست
    حضور
    18 روز 14 ساعت 53 دقیقه
    دریافت
    4
    آپلود
    0
    گالری
    0



    روح انسان یا همان قدرت درک وفهم انسان که با خلقتش در قالب بدنی
    در این دنیا محصور شده نیازمند غذا و تامین نیرو برای حیات و رشدش می باشد .
    بودن در دنیا یعنی بودن در زندانی که روح انسان برای تامین حیات و رشد خود باید تلاش مفیدو مستمر داشته باشد که بودنش در این دنیا باعث از بین رفتنش نشود بلکه با تغذیه ی درست سبب رشد روحش شود .
    یکی از راههای دست یابی به رهای روح از زندان و داشتن تغذیه ی درست تنظیم فکر بشری است که بتواند فکر خود را توسعه دهد و از منجلاب حبس در دنیا در حالی که در دنیا است نجات یابد.روح سالم فکر سالم می خواهد و برای دست یابی به تغذیه ی درست باید راه خود را از این مسیر درست بیابد .
    لزوم تغذیه روح و تغذیه سالم داشتن انکار ناپذیر است و این موضوع که هر بشری به محض شناخت خود برای دست یابی به ایده ال هایی تلاشهایی دارد خود موید این مطلب است .تلاشهایی که هر بشر برای حیات خود دارد در واقع برای بودنش در این دنیا فقط نیست . بلکه ناخوداگاه در صدد تغذیه ی روحش نیز می باشد اما انسان به فکر میزان و یا تکیه به اصول اعتقادی و یا رهبر دینی باید باشد تا با توجه به این مسائل راحت تر و غذای سالم تر و حتی سالم و رشد دهنده بدست اورد.
    حفظ حیات روح وسلامت روح ورشدش متضمن حفظ و درک بسیاری از اصول اخلاقی و یادگیری است که شامل بحثهای فراوانی می باشد .
    امام صادق عليه السلام :

    عمل براى آخرت

    « إِعْمَلِ الْيَوْمَ فِى الدُّنْيا بِما تَرْجُوا بِهِ الْفَوْزَ فِى الاْخِرَةِ ».

    امروز در دنيا كارى كن كه به وسيله آن اميدِ كاميابى در آخرت را دارى.


  5. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۳
    نوشته
    2,069
    صلوات
    12514
    تعداد دلنوشته
    10
    مورد تشکر
    18 پست
    حضور
    18 روز 14 ساعت 53 دقیقه
    دریافت
    4
    آپلود
    0
    گالری
    0



    فردی از پروردگار درخواست نمود تا به او بهشت و جهنم را نشان دهد خدا پذیرفت.
    او را وارد اتاقی نمود که جمعی از مردم در اطراف یک دیگ بزرگ غذا نشسته بودند. همه گرسنه، ناامید و در عذاب بودند. هرکدام قاشقی داشت که به دیگ می رسید ولی دسته ی قاشق ها بلندتر از بازوی آن ها بود، بطوری که نمی توانستند قاشق را به دهانشان برسانند!
    عذاب آن ها وحشتناک بود. آنگاه خداوند گفت: اکنون بهشت را به تو نشان می دهم.
    او به اتاق دیگری که درست مانند اولی بود وارد شد. دیگ غذا، جمعی از مردم، همان قاشقهای دسته بلند. ولی در آنجا همه شاد و سیر بودند.
    آن مرد گفت: نمی فهمم؟ چرا مردم در اینجا شادند در حالیکه در اتاق دیگر بدبخت هستند، باآنکه همه چیزشان یکسان است؟
    خداوند تبسمی کرد و گفت: خیلی ساده است، در اینجا آن ها یاد گرفته اند که یکدیگر را تغذیه کنند.
    هر کس با قاشقش غذا در دهان دیگری می گذارد، چون ایمان دارد کسی هست در دهانش غذایی بگذارد.

    امام صادق عليه السلام :

    عمل براى آخرت

    « إِعْمَلِ الْيَوْمَ فِى الدُّنْيا بِما تَرْجُوا بِهِ الْفَوْزَ فِى الاْخِرَةِ ».

    امروز در دنيا كارى كن كه به وسيله آن اميدِ كاميابى در آخرت را دارى.


  6. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۳
    نوشته
    2,069
    صلوات
    12514
    تعداد دلنوشته
    10
    مورد تشکر
    18 پست
    حضور
    18 روز 14 ساعت 53 دقیقه
    دریافت
    4
    آپلود
    0
    گالری
    0



    غذای کامل روح چیست؟


    امام صادق (علیه السلام) فرمودند: خواندن قرآن از روى آن، عذاب پدر و مادر را سبك مى كند، اگر چه آنها كافر باشند. (كافى، كتاب فضل القرآن، ح 4)

    * غذای روح *
    ثواب قرائت قرآن


    یكى از راه هاى تكامل روح، سخن گفتن با خداست. تلاوت قرآن كریم و تدبّر كردن در آیاتش، موجب رستگارى در دنیا و آخرت است.
    قرائت قرآن غذاى كامل روح است و موجب رشد معنوى و تكامل همه جانبه خواهد بود. در تاریخ عاشورا مى خوانیم، هنگامى كه دشمن مى خواست به سوى خیام امام حسین (علیه السلام) حمله كند، امام حسین (علیه السلام) به برادرش حضرت ابوالفضل (علیه السلام) فرمودند: به آنها بگو امشب را به ما مهلت بدهند، زیرا خدا مى داند كه من نماز، تلاوت قرآن و دعا را دوست دارم.
    همچنین حضرت رضا (علیه السلام) در هر سه روز یك بار تمام قرآن را تلاوت مى كردند، (ترجمه أنوار البهیة، ص 331) و مى فرمودند: اگر سۆال شود كه چرا خداوند امر فرمود به قرائت سوره حمد در نماز مى گویم: براى اینكه قرائت قرآن متروك نشود و همواره نمازگزاران با قرآن ارتباط داشته باشند.
    در این قسمت بحث را متبرک می کنیم به سخنان معصومان علیهم السلام که در این رابطه وارد شده است:
    1. امام على (علیه السلام) مى فرمایند: هر كس روزى صد آیه از روى قرآن به صورت آهنگین و با خشوع و آرامش قرائت كند، خداوند به اندازه آنچه كه اهل زمین عمل مى كنند، پاداش در نامه اعمال او مى نویسد. (بحارالانوار، ج 89، ص 20)
    2. پیامبر خدا (صلى الله علیه وآله) فرمودند: اى سلمان! بر تو باد قرائت و خواندن قرآن، چون خواندن قرآن كفاره گناهان است و نگه دارنده اى از آتش و امان از عذاب آخرت است و نوشته مى شود براى هر آیه اى كه كسى مى خواند، ثواب صد شهید، و به تعداد هر سوره پاداش نبى به او داده مى شود و بر خواننده قرآن رحمت خدا نازل مى شود و ملائكه براى او استغفار مى كنند و بهشت مشتاق اوست و مولاى او از او راضى مى شود، و مۆمن زمانى كه قرآن مى خواند، خداوند با نظر رحمت به او نگاه مى كند و بدنش را بر آتش جهنم حرام مى كند و از قبر كه بیرون مى آید خداوند خودش و پدر و مادرش را مى آمرزد... اى سلمان! وقتى مۆمن قرآن را قرائت مى كند، خداوند درهاى رحمت را به سوى او باز مى كند و به هر حرفى كه از دهانش بیرون مى آید، ملكى را خلق مى كند كه او را تا قیامت تسبیح مى كند. (بحارالانوار، ج 89، ص 19)
    همچنین حضرت رضا (علیه السلام) در هر سه روز یك بار تمام قرآن را تلاوت مى كردند، و مى فرمودند: اگر سۆال شود كه چرا خداوند امر فرمود به قرائت سوره حمد در نماز مى گویم: براى اینكه قرائت قرآن متروك نشود و همواره نمازگزاران با قرآن ارتباط داشته باشند
    3. امام صادق (علیه السلام) فرمودند: خواندن قرآن از روى آن، عذابِ پدر و مادر را سبك مى كند، اگر چه آنها كافر باشند. (كافى، كتاب فضل القرآن، ح 4)
    پاداش قاریان قرآن در قیامت

    همان گونه كه در ثواب قرآن گفته شد، غرض از تلاوت قرآن، تدبر در آن است و تلاوت قرآن، تلاوت كلام خداوند است. قرآن كتابى گرانبهاست كه در دنیا موجب رشد و تكامل انسان و در آخرت هم باعث سربلندى و سعادت او مى شود.
    در روایت است كه قرآن روز قیامت به بهترین صورت هایى كه مردم دیده اند، حاضر مى شود.
    روایاتی از معصومان علیهم السلام در این باب را ذکر می کنیم:
    1.امام صادق (علیه السلام) مى فرمایند: بر شما باد به قرائت قرآن، چون ثواب و درجات بهشت به شماره آیات قرآنى است. در روز قیامت به قارى قرآن گفته مى شود: قرآن بخوان و بالا برو و زمانى كه آیه اى بخواند، یك درجه بالاتر مى رود. (وسائل الشیعة، ج 4، ص 842)
    2. امام باقر (علیه السلام) فرمودند: فرداى قیامت به قارى قرآن گفته مى شود قرآن بخوان و بالا برو و شمرده و زیبا بخوان، همان طورى كه در دنیا مى خواندى، به درستى كه جایگاه تو در قیامت، آخرین آیه اى است كه در دنیا خوانده اى.(وسائل الشیعة، ج 4، ص 844)
    پیامبر خدا (صلى الله علیه وآله) فرموده اند: اهل قرآن در میان آدمیان غیر از پیامبران و رسولان در بالاترین درجه هستند، پس تضعیف نكنید حقوق اهل قرآن را، چون براى آنان نزد خداوند مكانى (بزرگ) است
    3. حفص روایت كرده است كه از حضرت موسى بن جعفر (علیهما السلام)شنیدم كه مى فرمودند: درجات بهشت به اندازه آیات قرآن است. به او گفته مى شود: قرآن بخوان و بالا برو، پس قرآن مى خواند و بالا مى رود.(وسائل الشیعة، ج 4، ص 840)
    4. امام صادق (علیه السلام) مى فرمایند: قرآن در بهترین صورت پیش روی قاری قرآن درآید و گوید: بار خدایا! من قرآنم و این بنده مۆمن توست كه خود را براى خواندن من به تعب مى انداخت و شب خود را با خواندن من به آهنگ خوش دراز مى كرد و دیدگانش در هنگام نماز شب اشك ریزان بود... سپس به او گفته شود: این بهشت براى تو مباح است، پس قرآن بخوان و بالا برو، پس هر گاه یك آیه بخواند، یك درجه بالا رود.(أصول كافى، ج 2، كتاب فضل القرآن)
    5. پیامبر خدا (صلى الله علیه وآله) فرموده اند: اهل قرآن در میان آدمیان غیر از پیامبران و رسولان در بالاترین درجه هستند، پس تضعیف نكنید حقوق اهل قرآن را، چون براى آنان نزد خداوند مكانى (بزرگ) است.(بحارالانوار، ج 89، ص 180)
    امام صادق عليه السلام :

    عمل براى آخرت

    « إِعْمَلِ الْيَوْمَ فِى الدُّنْيا بِما تَرْجُوا بِهِ الْفَوْزَ فِى الاْخِرَةِ ».

    امروز در دنيا كارى كن كه به وسيله آن اميدِ كاميابى در آخرت را دارى.


  7. #6

    تاریخ عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۳
    نوشته
    2,069
    صلوات
    12514
    تعداد دلنوشته
    10
    مورد تشکر
    18 پست
    حضور
    18 روز 14 ساعت 53 دقیقه
    دریافت
    4
    آپلود
    0
    گالری
    0



    تأثیر محیط بر روح و روان انسان!


    * غذای روح *

    به طور قطع یکی از اموری که زمینه ساز سعادت و کمال انسان در دنیا و آخرت است، داشتن محیطی سالم و امن است، که انسان بتواند در پناه آن، به تربیت جسم و جان خویش بپردازد و اصولاً یکی از وظائف مهم بشر که حفظ جان است، جز با زیستن در محیط سالم و زیبا امکان پذیر نیست. بدین سبب شرط اولیه داشتن روحی سالم، جسم سالم است و جسم سالم نیز فقط زمانی حاصل می شود که انسان از محیط زیست طبیعی سالم و دلگشا بهره مند باشد.

    محیط زیست طبیعی سالم تأثیر شگرفی بر روح و روان آدمی دارد. محیط پاک و آراسته و خرّم، زندگی را شاداب و معطر می سازد. شنیدن آواز روح بخش پرندگان، ترنم لطیف جویباران، آهنگ دلربای چشمه ساران، صفای سبز سبزه زاران، نسیم لطیف کوهستان، رقص دلنشین درختان و زیبایی شهر و دیار، همه و همه تأثیر اعجاب انگیزی بر زندگی و حیات انسان دارند. هر کسی از تماشای چنین منظره های زیبایی احساس آرامش و نشاط کرده و امنیت و آسایش را در حیات خویش لمس می کند. بر عکس، آسیب رساندن به محیط زیست و نابودی طبیعت باعث وارد آمدن صدمات و زیان های جبران ناپذیری به بشریت می شود.
    امیرمؤ منان على (علیه السلام) درباره نحوه زندگى عرب جاهلى و تأثیر محیط جغرافیایى و طبیعى بر اخلاق و رفتار انسان سخنى روشنگر دارد، چنانکه فرموده است :
    «ان الله بعث محمدا - صلى الله علیه و آله و سلم - نذیرا للعالمین و اءمینا على التنزیل ، و اءنتم معشر العرب على شر دین ، و فى شر دار، منیخون بین حجاره خشن ، و حیّات صم ، تشربون الکدر، و تاءکلون الجشب ، و تسفکون دماءکم ، و تقطعون اءرحامکم ، الاصنام فیکم منصوبه ، و الاثام بکم معصوبه»1؛همانا خداوند محمد (ص ) را برانگیخت ، تا مردمان را انذار کند و فرمان خدا را چنان که باید برساند. آن هنگام شما اى مردم عرب ! بدترین آیین را برگزیده بودید و در بدترین سراى خزیده بودید. منزلگاهتان سنگستان هاى ناهموار، همنشینتان گرزه مارهاى زهردار، آبتان تیره و ناگوار، خوراکتان گلوآزار، خون یکدیگر را ریزان ، از خویشاوند بریده و گریزان ، بتهایتان همه جا برپا و پاى تا سر آلوده به خطا.
    بى گمان زندگى در محیطى خشن و همراه با درگیرى و جنگ ، روحیه فرد را به سوى خشونت و جمود و خودمحورى مى کشاند،2 چنانکه عرب جاهلى به هیچ وجه خود را پایبند قانون و مقررات نمى دید و به زندگى مدنى و آداب و مقررات آن به دیده بى اعتنایى و حتى ریشخند مى نگریست. 3
    امیرمؤ منان على (علیه السلام) محیط جغرافیایى و طبیعى عرب جاهلى را بدترین محیط معرفى کرده است . آنان در میان سنگستان هاى سخت و بیابان هاى بى آب و علف و در کنار مارهاى گزنده اى مى زیستند که زهرشان را علاجى نبود. آب آشامیدنى آنان چنان تیره و بدرنگ بود که حتى انسان تشنه رغبتى به نوشیدن آن نداشت ، مگر آنجا که بیم مرگش مى رفت ؛ و این به دلیل عدم سکونت عرب هاى بادیه نشین در محلى خاص بود که سبب مى شد چاهى حفر نکنند و آبى جز به اندازه نیاز فورى خود فراهم نسازند. بى ثباتى زندگى خود در روحیه و رفتار آنان تأثیر مى گذاشت . همچنین سختى و ناگوارى خوراکشان در روحیات و خلقیاتشان نقشى بسزا داشت . بیشتر آنان هر جنبنده و موجودى را مى خوردند.
    قرآن کریم درباره اثر محیط زیست می فرماید: «و البلد الطیب یخرج نباته باذن ربّه و الذی خبث لایخرج الاّ نکدا...؛سرزمین پاکیزه، گیاهش به فرمان پروردگار می روید؛ اما سرزمین های بدطینت و شوره زار، جز گیاه ناچیز و بی ارزش، از آن نمی روید»
    امیرمؤمنان على (علیه السلام) تأثیر محیط جغرافیایى و طبیعى را درباره مردم "بصره " نیز مطرح نموده است و اینکه چگونه تن دادن به ناگواری هاى محیط جغرافیایى و طبیعى و عوامل ناشى از آن ، بر تربیت انسان تأثیر مى گذارد. آن حضرت در نکوهش مردم بصره فرمود: أرضکم قریبه من الماء، بعیده من السماء؛ خفت عقولکم ، و سفهت حلومکم ، فاءنتم غرض لنابل ، و أکله لآکل ، و فریسه لصائل .4
    * غذای روح *
    سرزمین شما به آب نزدیک است ، و دور از آسمان ، خردهایتان اندک است و سفاهت در شما نمایان ؛ نشانه تیر بلایید و طعمه لقمه ربایان و شکار حمله کنندگان .
    پستى زمین و آلودگى منطقه زندگى و گندیدگى آب در آن محیط و عدم تلاش مردمان براى تغییر محیط جغرافیایى و طبیعى خویش ، تأثیرات خود را در اخلاقیات و روحیات مردمان به جا مى گذاشت . همچنین امام على (علیه السلام) در این باره فرموده است: بلادکم أنتن بلاد الله تربة : أقربها من الماء، و أءبعدها من السماء؛ و بها تسعه أعشار الشر، المحتبس فیها بذنبه ، و الخارج بعفو الله .5
    خاک شهر شما گندترین خاک است و زمین آن مغاک. نزدیکترین به آب و دورترین شهرها به آسمان ؛ و نُه دهم شر و فساد و نهفته در آن . آن که درون شهر است زندانى گناه ، و آن که برون است ، عفو خدایش پناه .
    اخلاقکم دقاق ، و عهدکم شقاق ، و دینکم نفاق ، و ماؤ کم زعاق ، و المقیم بین اظهرکم مرتهن بذنبه ، و الشاخص عنکم متدارک برحمته من ربه. 6
    خوى شما پست است و پیمانتان دستخوش شکست . دورویى تان شعار است ، و آبتان تلخ و ناگوار. آن که میان شما به سر برد، به کیفر گناهش ‍ گرفتار، و آن که شما را ترک گوید مشمول آمرزش پروردگار.

    نقش آب بر روحیات افراد:


    قرآن کریم درباره اثر محیط زیست می فرماید: «ووَالْبَلَدُ الطَّیِّبُ یَخْرُجُ نَبَاتُهُ بِإِذْنِ رَبِّهِ وَالَّذِی خَبُثَ لاَ یَخْرُجُ إِلاَّ نَكِدًا ...؛7 سرزمین پاکیزه، گیاهش به فرمان پروردگار می روید؛ اما سرزمین های بدطینت و شوره زار، جز گیاه ناچیز و بی ارزش، از آن نمی روید.»
    از این آیه شریفه استفاده می شود همان طور که طبیعت و سرزمین پاک در رشد و پرورش بهینه گیاهان مؤثر است، در رشد و تکامل انسان نیز مؤثر می باشد، و همان گونه که از زمینهای شوره زار، جز گیاهان بی ارزش نمی روید، محیط آلوده نیز تأثیر منفی و اثرات زیانباری بر تربیت انسان دارد.
    براین اساس، امام علی(ع) در مذمت اهل بصره می فرماید: «اخلاق شما پست، پیمان های شما سست، سیره و روشتان دورویی و آب شهرتان شور(بدطعم) است.»8 و در بیانی دیگر فرمود: خاک سرزمین شما بدبوترین خاکهاست؛ از همه جا به آب(سطح دریا) نزدیکتر و از آسمان دورتر است (منطقه پست و پایین) که 9دهم بدیها در محیط شماست.9
    آب تأثیر شگرفی بر جسم و روح انسان دارد، به تعبیر قرآن کریم «مایه حیات» همه چیز آب است.10 و به بیان امام صادق (ع) طعم آب، طعم زندگی است: از امام صادق (ع) در باره طعم آب پرسیدند، حضرت فرمود: «برای یادگرفتن بپرس، نه برای به دشواری انداختن؛ طعم آب، طعم زندگی است.»11
    علامه مجلسی (ره) در تشریح این حدیث می نویسد: «مراد از (طعم زندگی) این است که طعم آب با سایر مزه ها قابل مقایسه نیست و از بالاترین وسایل برای ایجاد و بقای حیات است؛ پس مزه آب، مزه حیات است.»12
    نگاه مسلمانان به آب، نگاهی سرشار از قداست و پاکیزگی و عظمت است، آب وسیله ای است که زمینه ارتباط آنان با معبودشان را فراهم می سازد. در شریعت اسلام هیچ کس نمی تواند به راز و نیاز با خدا بپردازد و در آستان مقدس او به نماز ایستد، مگر این که با آب خود را شستشو دهد8و این شستشو با آب دارای خصوصیات ویژگی ه ای است که اگر درست انجام شود، نام وضو و غسل به خود می گیرد.
    امام علی(ع) در مذمت اهل بصره می فرماید: «اخلاق شما پست، پیمان های شما سست، سیره و روشتان دورویی و آب شهرتان شور(بدطعم) است.» و در بیانی دیگر فرمود: خاک سرزمین شما بدبوترین خاکهاست؛ از همه جا به آب(سطح دریا) نزدیکتر و از آسمان دورتر است (منطقه پست و پایین) که 9دهم بدیها در محیط شماست
    به او تقدس می بخشد.14 و زمینه ساز راه یافتن به حریم مقدسات دینی می شود.
    * غذای روح *
    قرآن کریم می فرماید: «وَأَنزَلْنَا مِنَ السَّمَاء مَاء طَهُورًا ؛15 ما از آسمان، آبی طهور فرو فرستادیم.»
    مفسران در تشریح طهور گفته اند: طهور یعنی، بسیار پاکیزه که خود به خود پاک است و غیر خود را پاکیزه می کند، چرک را از جسم شستشو می دهد و پلیدی های روحی را از روان می زداید.»16
    در روایات اسلامی به مسلمانان توصیه شده است که هرگاه برای تطهیر یا وضو نگاهشان به آب افتاد بگویند: «الحمدلله الذی جعل الماء طهورا و لم یجعله نجسا؛17 سپاس خدای را که آب را (طهور) قرار داد (پاک و پاک کننده) و آن را پلید قرار نداده است.» بدین سان، آب با وصف پاک کنندگی، چهره ای مقدس به خود می گیرد که رفتن به حضور خالق یکتا بدون آن میسر نمی شود و (و آن گاه که آب یافت نشود و یا به دلیلی برای شخص مضر باشد، باید به جای آن بر خاک پاک تیمم کرد.)18 و تماشای آب، شکر و سپاس الهی را می طلبد. افزون بر این، در روایات نگاه به آب جاری توصیه شده و آن را سبب جلای چشم و افزودن روشنایی آن دانسته اند. چنان که از امام صادق (ع) نقل شده است: «چهار چیز چهره را روشن و نورانی می کند که یکی از آنها نگاه کردن به آب جاری است.»19 و نیز امام کاظم (ع) فرمود: نگاه به آب جاری چشم را جلا داده و به روشنایی آن می افزاید.20 بر اساس این روایات نگاه کردن به آب جاری، خود نقشی به سزا در شادی و انبساط روحی داشته و علاوه بر روشن کردن چشم دل و افزایش بصیرت انسان، دارای تأثیر قابل توجهی در تقویت نور چشم ظاهری است.

    تأثیر هوا بر روح و روان :


    امام علی (ع) درباره اثر هوای هر فصل بر انسان فرموده است: «از سرما در آغاز آن (فصل خزان) پرهیز کنید و در پایان آن (فصل بهار) به اسقبال آن بشتابید (در پاییز خود را بپوشانید و در آغاز بهار از لباس های خود کم کنید)؛ زیرا تأثیر سرما بر بدنها و درختان یکسان است. اوّل سرما درختان را می سوزاند (باعث ریزش برگها و خشکاندن درختان می شود و پایان آن می رویاند درختان را به برگ و بار می آورد).»21

    پی نوشت ها :
    1 - نهج البلاغه ، خطبه 26.
    2- ن .ک : السید جعفر مرتضى العاملى ، الصحیح من سیره النبى الاعظم ، الطبعه الاولى ، قم ، 1400 ق . ج 1، ص 82.
    3- سید جعفر شهیدى ، تاریخ تحلیلى اسلام تا پایان امویان ، چاپ اول ، مرکز نشر دانشگاهى . 1362 ش . ص 21.
    4- نهج البلاغه ، کلام 14.
    5- نهج البلاغه ، کلام 13.
    6- نهج البلاغه ، کلام 13.
    5- شرح نهج البلاغه ابن میثم ، ج 1، ص 291.
    6- ن .ک : أبویزید عبدالرحمن بن محمد بن خلدون ، دیوان المبتداء و الخبر فى تاریخ العرب و البربر و من عاصرهم من ذوى الشاءن الاکبر (تاریخ ابن خلدون )، تحقیق خلیل شماده و سهیل زکار، الطبعه الثانیه ، بیروت ، 1408 ق . ج 1 (مقدمه ) صص 108 - 109.
    7- سوره اعراف، آیه 58.
    8. صبحی صالح، نهج البلاغه، خ13.
    9. همان.
    10. سوره انبیاء، آیه 30.
    11. بحارالانوار، ج66،ص447.
    12. همان.
    13. داشتن وضو یا غسل شرط تکالیف واجب است و برای انجام دعاها و تکلیف های مستحبی، مستحب است و اصولاً وضو داشتن در تمام حالات در اسلام امری نیکوست. (ر.ک: عروة الوثقی، ج1،ص141وسائل الشیعه، ج1،ص258.
    14. وسائل الشیعه، ج1،ص276.
    15. سوره فرقان،آیه 48.
    16. کمال الدین هیثم بن علی بن میثم بحرانی، شرح نهج البلاغه، قم، انتشارات دفترتبلیغات، ج5،ص311.
    17- نهج البلاغه، فیض الاسلام، ص 1146،حکمت ؛123 صبحی صالح، ص 491،حکمت 128.
    منابع : کتاب منظر ماه مصطفی دلشاد تهرانی ، مقاله تأثیر محیط زیست سالم بر انسان درآموزه های اسلامی ، عسکری اسلامپور.



    امام صادق عليه السلام :

    عمل براى آخرت

    « إِعْمَلِ الْيَوْمَ فِى الدُّنْيا بِما تَرْجُوا بِهِ الْفَوْزَ فِى الاْخِرَةِ ».

    امروز در دنيا كارى كن كه به وسيله آن اميدِ كاميابى در آخرت را دارى.


  8. #7

    تاریخ عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۳
    نوشته
    2,069
    صلوات
    12514
    تعداد دلنوشته
    10
    مورد تشکر
    18 پست
    حضور
    18 روز 14 ساعت 53 دقیقه
    دریافت
    4
    آپلود
    0
    گالری
    0



    ثواب قرائت قرآن
    یكى از راه هاى تكامل روح، سخن گفتن با خداست. تلاوت قرآن كریم و تدبّر كردن در آیاتش، موجب رستگارى در دنیا و آخرت است.
    قرائت قرآن غذاى كامل روح است و موجب رشد معنوى و تكامل همه جانبه خواهد بود. در تاریخ عاشورا مى خوانیم، هنگامى كه دشمن مى خواست به سوى خیام امام حسین (علیه السلام) حمله كند، امام حسین (علیه السلام) به برادرش حضرت ابوالفضل (علیه السلام) فرمودند: به آنها بگو امشب را به ما مهلت بدهند، زیرا خدا مى داند كه من نماز، تلاوت قرآن و دعا را دوست دارم.
    همچنین حضرت رضا (علیه السلام) در هر سه روز یك بار تمام قرآن را تلاوت مى كردند، (ترجمه أنوار البهیة، ص 331) و مى فرمودند: اگر سۆال شود كه چرا خداوند امر فرمود به قرائت سوره حمد در نماز مى گویم: براى اینكه قرائت قرآن متروك نشود و همواره نمازگزاران با قرآن ارتباط داشته باشند.

    امام صادق عليه السلام :

    عمل براى آخرت

    « إِعْمَلِ الْيَوْمَ فِى الدُّنْيا بِما تَرْجُوا بِهِ الْفَوْزَ فِى الاْخِرَةِ ».

    امروز در دنيا كارى كن كه به وسيله آن اميدِ كاميابى در آخرت را دارى.


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود