جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: نامگذاری به نام های خداوند

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۸۹
    نوشته
    1,512
    مورد تشکر
    114 پست
    حضور
    111 روز 2 ساعت 1 دقیقه
    دریافت
    159
    آپلود
    0
    گالری
    1

    نامگذاری به نام های خداوند





    پرسش:
    آیا نامگذاری فرزندان به اسامی الهی شرک است؟


    پاسخ:
    برای پاسخ جامع توجه به چند نکته لازم است:
    نکته اول:
    شرک در صفات خداوند به این معنا نیست که دیگران صفاتی که خداوند دارد را دارا نیستند، و صفاتی که در خداوند هست در موجود دیگری نیست، بلکه توحید و شرک در باب صفات به این معناست که صفات خداوند عین ذات او هستند(1)؛ در حالی که صفات موجودات دیگر عین ذات آن ها نیست، و به مرور زمان آن ها را دارا شده‌اند، مثلا انسان در بدو تولد هیچ علمی ندارد، قرآن کریم می‌فرماید: «وَ اللَّهُ أَخْرَجَكُمْ مِنْ بُطُونِ أُمَّهاتِكُمْ لا تَعْلَمُونَ شَيْئاً وَ جَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَ الْأَبْصارَ وَ الْأَفْئِدَةَ ‏»؛ و خدا شما را از بطن مادران بيرون آورد در حالى كه هيچ نمى‏ دانستيد و به شما گوش و چشم و قلب اعطا كرد.(2)
    و با مطالعه و تحصیل و استفاده از گوش و چشم و عقل اندکی علم می‌یابد که از ابتدا آن را نداشته است.
    آری صفات او عین ذاتش نامحدود است و از ازل آن ها را دارا بوده است، اما دیگران صفاتشان محدود است، همه در ذات و صفاتشان محتاج اویند و او در ذات و صفاتش بی نیاز از همه.(3)
    نکته دوم:
    حتی اگر غیر از این می بود صرف نام‌گذاری به اسماء الهی موجب شرک نمی‌شد، چرا که همان طورکه توحید اعتقاد قلبی است، شرک نیز در باطن تحقق می‌یابد.(4) لذا اگر نامگذاری فرزندان به اسامی که مختص به خداوند است مانند «الله» همراه با اعتقاد به الوهیت فرزندان باشد، در این صورت شرک است، در غیر اینصورت اگرچه از آن نهی شده است، اما مصداق شرک نیست، مانند سجده بر غیر خداوند که اگر با اعتقاد به الوهیت مسجود باشد، شرک است، اما اگر صرفا جهت احترام باشد شرک نیست، اگرچه به این خاطر که انسان با دیدن سجده، عبادت برایش تداعی می شود، و سجده معمولا برای عبادت انجام می شود برای غیر خدا جایز نیست،(5) اما شرک بودن آن مشروط بر اعتقاد سجده کننده است.
    پس این که از نامگذاری فرزندان به اسمائی که نیکویی آن ها فراتر از بشر است، مانند: الهه، الله، رب، خالد، و... نهی شده است، مانند همان نهی از سجده بر غیر خداست، که اگرچه شرک نیست، اما چون معمولا برای خداوند استعمال می شود و داعیه شرک و سوء برداشت ایجاد می کند باید از آن پرهیز کرد.
    نکته سوم:
    بدون شک هر صفت کمالی که مخلوق داشته باشد، خالقش آن را به نحو کامل‌تر و جامع‌تری دارا خواهد بود(6)؛ در اینصورت هر اسم نیکویی که حاکی از کمالی چون عالم، حکیم، قادر، مرید و...باشد اگر روی فرزندان گذاشته شود، با این نگاه شرک خواهد بود، چرا که خداوند نیز آن خصلت نیکو را داراست، و با این نگاه اشتراک وصف بین خالق و مخلوق پیش می‌آید. پس صرفا به این خاطر نمی توان این نحو نامگذاری را شرک دانست.
    نکته چهارم:
    بدون شک بسیاری از اسماء اهل بیت(ع)، قابل صدق بر خداوند است، مانند: کاظم، علی، حسن، محمد و...اما اهل بیت(ع) علی رغم این که مردم را از این نامگذاری نهی نکرده‌اند، تشویقشان نیز کرده‌اند:
    بدون شک یکی از اسماء الهی «محمد» به معنای ستایش شده است، که البته نام پیامبر(ص) هم بوده است، و خود آن حضرت(ص) می‌فرمایند: «مَنْ وُلِدَ لَهُ أَرْبَعَةُ أَوْلَادٍ لَمْ يُسَمِّ أَحَدَهُمْ بِاسْمِي فَقَدْ جَفَانِي‏»؛ هر که چهار فرزند برای او متولد شود و یکی از آن ها را به نام من نگذارد در حق من جفا کرده است.(7)
    هم چنین در روایت دیگری نقل شده است: «قِيلَ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع جُعِلْتُ فِدَاكَ إِنَّا نُسَمِّي بِأَسْمَائِكُمْ وَ أَسْمَاءِ آبَائِكُمْ فَيَنْفَعُنَا ذَلِكَ فَقَالَ إِي وَ اللَّهِ وَ هَلِ الدِّينُ إِلَّا الْحُبُّ»؛ از امام صادق(ع) پرسیده شد فدایت شوم ما فرزندانمان را به اسم شما نامگذاری می کنیم، آین برای ما نفعی دارد؟ امام(ع) فرمودند: آری به خدا قسم، آیه دین چیزی جز محبت است؟(8)

    ______________________
    (1) الالهیات، آیت الله سبحانی، لمركز العالمي للدراسات الإسلامية، چاپ سوم، 1412ق، قم، ج 2، ص 38.
    (2) نحل/78.
    (3) التوحید و الشرک فی القرآن الکریم، آیت الله سبحانی، مؤسسه امام صادق ع‏، چاپ دوم، 1384ش، قم، ص 137.
    (4) همان، ص44.
    (5) الالهیات، ج 2، ص 97.
    (6) همان، ج 1، ص 111.
    (7) الکافی، شیخ کلینی، دار الكتب الإسلامية، چاپ چهارم، 1307ق، تهران، ج 6، ص 19؛ التهذیب، شیخ طوسی، الكتب الإسلاميه‏، چاپ چهارم، 1407، تهران، ج 7، ص 438.
    (8) تفسیر عیاشی، المطبعة العلمية، چاپ اول، 1380ق، تهران، ج 1، ص 168؛ البرهان فی تفسیر القرآن، سید هاشم بحرانی، نشر بنياد بعثت‏، چاپ اول، 1416ق، قم ج 1، ص 611؛ مستدرک الوسائل، حسین بن محمد تقی نوری، مؤسسة آل البيت (عليهم السلام‏)، چاپ اول، 1408ق، قم، ج 12، ص 219.




    لینک اصلی


    ویرایش توسط مدیر تدوین : ۱۳۹۳/۱۰/۲۰ در ساعت ۰۴:۰۸

  2. تشکر


  3.  

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود