جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: مرگ جاهلیت

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۸۹
    نوشته
    1,512
    مورد تشکر
    114 پست
    حضور
    111 روز 12 ساعت 25 دقیقه
    دریافت
    159
    آپلود
    0
    گالری
    1

    مرگ جاهلیت





    پرسش:
    در روایتی آمده که پيامبر اکرم (ص) فرمود: کسي که بميرد و امام زمان خويش را نشناخته باشد، در واقع به مرگ جاهليّت مرده است. (وسائل الشيعه، ج 16، ص 246)
    منظور حدیث چیست و چگونه به درک و شناخت امام می توان رسید؟

    پاسخ:
    روایت نامبرده، از فریقین نقل شده و بسیار مشهور است. در این روایت مرگ کسی که در طول عمرش، امام خود را نشناسد، به مرگ جاهلیت تعبیر شده است!
    بدون تردید منظور از معرفت امام، شناخت ظاهرى و شناسنامه ای امام نیست، زیرا دوست و دشمن و موافق و مخالف، در این زمینه یکسان هستند و چنین ملاک ساده ای نمی تواند مرگ کسی را در حکم مرگ جاهلیت قرار دهد.
    تمام افرادی که در روز عاشورا مقابل امام حسین (ع) صف آرایی کردند و تشنه خونش بودند و به فجیع ترین شکل، ایشان و خاندان پاکش را به شهادت رساندند، حسب و نسب والای ایشان و این که نوه رسول خداست، و این که پیامبر چه میزان او را دوست داشت و... را به خوبی می دانستند، اما یقینا جایگاه واقعی و مقام امامت او را نمی شناختند! آیا می توان گفت: قاتلین امام حسین (ع) که ایشان را از جهت حسب و نسب و ظاهر به خوبی می شناختند، صاحب معرفت و شناخت امام بودند! یقینا نه؛ پس قطعا مراد از معرفت نامبرده در روایت، شناخت ظاهرى و شناسنامه ای امام نیست بلکه مقصود، شناخت جايگاه والای الهی و اعتقاد به ولايت و واجب الاطاعة بودن اوست.
    همان طور که می دانیم با ختم نبوت رسول گرامی اسلام، مساله نزول وحی و بعثت، به پایان رسید، اما مساله رهبری دینی (یعنی همان امامت) هم چنان ادامه دارد و به دستور حق تعالی، راهبرانی معصوم توسط رسول رحمت به جامعه اسلامی معرفی شدند، تا مردم با شناخت و تبعیت کامل از آنان، مسیر سعادت خود را تضمین نمایند. شناخت امام واجب الاطاعة که از سوی خدای متعال به عنوان حافظ دین تعیین شده، همان چیزی است که در این روایت به معرفت امام از او یاد شده است.
    کسی که هادی امت و راهبر حقیقی اش را نشناسد، از گزند دزدان راه در امان نمی ماند و به بیراهه ضلالت و گمراهی گرفتار می شود، لذا امیر بیان (علیه السلام) عدم شناخت امام و عدم شناخت حجت واجب الاطاعة خداوند در زمین را، کمترین چیزی معرفی می کند که کسی به واسطه آن گمراه می شود(1)؛ یعنی نشناختن امام و هادی راه همانا، و به گمراهی و ضلالت دچار شدن همانا.
    امام صادق (عليه السلام) فرمود: «هر كس بميرد در حالى كه امامش را نمى شناسد، به مرگ جاهليت مرده است». سپس فرمود: «پس بر شما باد به اطاعت و پيروى ... كرامت ها و برگزيده هاى قرآن از آنِ ماست و ماييم گروهى كه خداوند اطاعت آن ها را واجب گردانيده است».(2)
    وقتی کسی امام واجب الاطاعه خود را شناخت و مقام والای ولایت او را درک نمود و اطاعتش را مانند اطاعت رسول خدا دانست که اطاعت او، عین اطاعت خدای تعالی است: «مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ»؛ هر كس از پيامبر فرمان بَرَد، در حقيقت، خدا را فرمان برده(3).
    چنین کسی دیگر در ادامه مسیر باز نمی ماند، بلکه با چشمی باز و دلی بینا و قلبی بصیر، به فرمان هادی راهبر، گوش جان سپرده و معارف آسمانی اش را با میل و رغبت دریافت می کند.
    پس طبیعت امر چنین است که ابتدا امام را می شناسد و به جایگاه الهی و رفیع او پی می برد، و سپس در مکتب عشق و معرفتش، پای دلدادگی نهاده و به سخنش گوش جان می سپارد، و وجود خود را از معارف الهی اش لبریز می سازد.

    _______________
    (1) بحارالانوار، ج 66 ، ص 16، ح 3.
    (2) محاسن برقی، ج 1 ، ص 153، ح 78.
    (3) نساء/80.




    لینک اصلی


  2. تشکر


  3.  

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود