جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: آیا برخی اتفاقات دنیوی برگرفته از حال افراد متوفی قبرستانهای شهرهاست!؟

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت دي ۱۳۸۹
    نوشته
    1,284
    صلوات
    17904000
    تعداد دلنوشته
    263
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    9 روز 2 ساعت 21 دقیقه
    دریافت
    7
    آپلود
    0
    گالری
    0

    راهنما آیا برخی اتفاقات دنیوی برگرفته از حال افراد متوفی قبرستانهای شهرهاست!؟




    باسلام و احترام
    مدتها پیش با خواندن موضوع چگونگی دانستن مرگ حضرت سلمان ع توسط امیرالمومنین ع دوست داشتم که من هم وقت جان دادن و مرگ خود را بدانم و همیشه هنگام ورود به قبرستان سلام بر مردگان میکردم و منتظر جواب بودم.
    از طرفی دوست داشتم بهترین امت باشم آنطور که رسول خاتم ص فرمود برای یادگیری قرآن و یاد دادن قرآن.
    اتفاقاتی رخ داد با توجه به درک مفاهیم روایات ائمه
    برخی از اهل سنت معتقدند که فرد متوفی هیچ اطلاعاتی ندارد و نمیداند که در این دنیا چه میکذرد در حالی که معتقد شدم نه تنها اتفاقات را میداند بلکه جلو تر از زمان حال ما را هم میدانند و منتظرند تا طبق فرموده خداوند و باور پیامبر ص و امام و ائمه علیهم السلام اتفاقات رخ دهد و ما نمیدانیم شاید!
    با تحقیق و تفکر احتمال دادم و به حد 50 درصد رسیده که نمیتوان قبول مطلق کرد و نه میتوان رد نمود.
    تمام اتفاقاتی که در این دنیا برای مردم رخ میدهد حاصل هوا و هوسی است که امیرالمومنین ع از آن ما را بیم میدادند و فرمودند آرزوهای خود را کوتاه کنید.
    خواستم نظر کارشناسان را جویا شوم و بهتر برای برزخ آمادگی داشته باشم و کارهایم را سامان دهم.


  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۰
    نوشته
    3,638
    صلوات
    1
    تعداد دلنوشته
    1
    مورد تشکر
    818 پست
    حضور
    119 روز 5 ساعت 34 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    2
    گالری
    8



    با نام و یاد دوست






    آیا برخی اتفاقات دنیوی برگرفته از حال افراد متوفی قبرستانهای شهرهاست!؟






    سوال :کلام واعتقادات
    کارشناس بحث: استاد صادق

    سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی

    عشق محمد بس است و آل محمد



    آیا برخی اتفاقات دنیوی برگرفته از حال افراد متوفی قبرستانهای شهرهاست!؟


  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۲
    نوشته
    3,311
    مورد تشکر
    756 پست
    حضور
    45 روز 21 ساعت 40 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    جمع بندی




    پرسش:
    دوست داشتم بهترین امت باشم تا بهتر برای برزخ آمادگی داشته باشم و کارهایم را سامان دهم.


    پاسخ:
    در یک نگاه جامع باید گفت: سعادت و شقاوت آخرت، تابع رفتارهای انسان در دنیا است. برای به دست آوردن نعمت‌های اخروی نمی توان در همان عالم، تلاش کرد و یا کسانی که دارای نیروی بدنی یا فکری بیشتری باشند بتوانند از نعمت‌های بیشتری بهره‌مند شوند و یا بتوانند با حیله و نیرنگ، از دستاوردهای دیگران، سوء استفاده کنند چنان که بعضی از نادانان چنین تصوری داشته‌و عالم آخرت را کاملاً مستقل از دنیا می‌پنداشته‌اند.

    قرآن کریم از قول بعضی از کافران نقل می‌فرماید:
    «وَمَا أَظُنُّ السَّاعَةَ قَائِمَةً وَلَئِنْ رُدِدْتُ إِلَىٰ رَبِّي لَأَجِدَنَّ خَيْرًا مِنْهَا مُنْقَلَبًا»؛ شخص دنیاطلب گفت، گمان نمی‌کنم که رستاخیر به پا شود و اگر (به پا شد و) به سوی پروردگارم بازگردانده شدم، نیک فرجام‌تر از نعمت‌های دنیا را در آنجا خواهم یافت.(1)
    در جای دیگر :«وَمَا أَظُنُّ السَّاعَةَ قَائِمَةً وَلَئِن رُّجِعْتُ إِلَىٰ رَبِّي إِنَّ لِي عِندَهُ لَلْحُسْنَىٰ»؛ گمان نمی‌کنم که رستاخیز به پا شود و اگر (به پا شد و) به سوی پروردگار باز گردانده شدم، نزد او بهترین‌ها را خواهم داشت.(2)

    چنین کسانی گمان می‌کرده‌اند که در عالم آخرت هم می‌توانند با تلاش، نعمت‌های فراوانی را به دست آوردند، و یا گمان می‌کرده‌اند که بهره‌مندی ایشان در دنیا نشانه لطف خاص الهی به آنان است.پس در آخرت هم مشمول چنین الطافی خواهند بود!
    اگر کسی به وجود عالم آخرت به عنوان عالمی کاملاً مستقل از دنیا باور داشته باشد و اعمال نیک و بدی را که در این‌جا انجام می‌دهد، مؤثر در نعمت‌های و عذاب‌های آن عالم نداند، به معاد (که یکی از اصول اعتقادی ادیان آسمانی می‌باشد) ایمان نیاورده است. زیرا استواری این اصل، به پاداش و کیفر اعمال دنیوی است. به همین جهت، دنیا بازار و تجارتخانه یا مزرعه آخرت، نامیده می شود. در این جا باید به تلاش و کشت و کار پرداخت و درآمد و محصول پایدارش را باید در آن‌جا دریافت کرد.(3) مقتضای براهین معاد در بیانات قرآنی نیز همین است و نیازی به توضیح ندارد.

    نعمت‌های دنیا موجب سعادت اخروی نمی‌شود:
    بعضی دیگر می‌پنداشتند که مال و فرزند و سایر وسایل عیش و نوش دنیا، موجب راحتی و آسایش آخرت هم خواهد بود. شاید دفن کردن سیم و زر و گوهرهای گرانبها و حتی مواد غذائی همراه مردگان، ناشی از چنین پنداری بوده است.
    قرآن کریم، تاکید می‌کند که نه مال و فرزند به خودی خود (و صرف نظر از رفتار آنها) موجب تقرب به خدا می‌شود.(4) و نه در جهان آخرت، سودی به کسی می‌بخشد(5)، روابط و اسباب دنیوی گسسته می‌شود(6)، و هر کسی دارایی‌ها و متعلقات خود را رها می‌کند(7)، و تک و تنها به سوی خدا، محشور می‌گردد(8).
    فقط روابط معنوی و الهی، پایدار می‌ماند. به همین جهت، مؤمنانی که با همسران و فرزندان و بستگانشان پیوندهای ایمانی دارند در بهشت با هم خواهند بود.(9)

    رابطه بین دنیا و آخرت از قبیل رابطه بین پدیده‌های دنیا با یکدیگر نیست. هر کسی در دنیا نیرومندتر و زیباتر و شادتر و بهره‌مندتر باشد در آخرت هم همان گونه محشور نمی شود و گرنه می‌بایست فرعون‌ها و قارون‌ها سعادت اخروی بیشتری داشته باشند. چه بسا کسانی در دنیا ناتوان و رنجور و تهیدست باشند ولی در اثر انجام وظایف الهی، سالم و زیبا و نیرومند، محشور شوند و از نعمت‌های ابدی برخوردار گردند.
    بعضی از ناآگاهان پنداشته‌اند که مفاد آیه : «وَ مَنْ كَانَ فِي هَذِهِ أَعْمَى فَهُوَ فِي الْآخِرَةِ أَعْمَى وَأَضَلُّ سَبِيلًا»(10) این است که سلامت و بهره‌مندی‌های دنیا، رابطه مستقیم با سلامت و بهره‌مندی‌های آخرت دارد، غافل از آن که منظور از «کوری» در این آیه، کوری ظاهری نیست بلکه مقصود، کوردلی است چنان که در آیه دیگر می‌فرماید:
    «فَإِنَّهَا لَا تَعْمَى الْأَبْصَارُ وَلَكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ»؛ چشم‌ها نابینا نمی‌شود، بلکه دل‌هایی که در سینه‌هاست نابینا می‌شود.(11)

    در جای دیگر می‌فرماید:
    «وَمَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكًا وَنَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَعْمَى * قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمَى وَقَدْ كُنْتُ بَصِيرًا * قَالَ كَذَلِكَ أَتَتْكَ آيَاتُنَا فَنَسِيتَهَا وَكَذَلِكَ الْيَوْمَ تُنْسَى»؛ و کسی که از یاد من (یا کتاب من) رویگردانی کرد زندگی سختی خواهد داشت و روز قیامت، او را کور محشور خواهیم کرد. می گوید: چرا مرا کور محشور کردی در صورتی که قبلاً بینا بودم؟ (خدا) می گوید: چنان که آیات ما به تو رسید و آنها را به فراموشی سپردی، امروز فراموش می‌شوی!.(12)
    علت کوری آن جهان، فراموش کردن آیات الهی در این جهان است، نه کوری ظاهری؛ پس رابطه دنیا و آخرت، غیر از نوع رابطه‌ای است که بین اسباب و مسببات دنیوی، وجود دارد.

    از سوی دیگر، بعضی پنداشته‌اند که میان نعمت‌های آخرت، رابطه معکوس، برقرار است و کسانی به سعادت اخروی می‌رسند که از نعمت‌های دنیا، بهره‌ای نبرده باشند یا بر عکس، کسانی که از نعمت‌های دنیوی، برخوردار باشند از سعادت اخروی، محروم خواهند بود. اینان به آیات و روایتی تمسّک کرده‌اند که دلالت دارد بر اینکه دنیاپرستان، بهره‌ای از آخرت ندارند.(13) غافل از اینکه دنیاطلبی، مساوی با بهره‌مندی از نعمت‌های دنیا نیست بلکه دنیاطلب، کسی است که لذت‌های دنیا را هدف فعالیت‌های خود قرار دهد و همه نیروهایش را صرف دستیابی به آن کند هر چند به خواسته‌هایش نرسد؛ و آخرت طلب، کسی است که دل به لذت‌های دنیا نبندد و هدفش زندگی آخرت باشد هر چند از نعمت‌های دنیوی فراوانی برخوردار باشد مانند حضرت سلیمان و بسیاری از انبیا و اولیا خدا (علیهم السلام) که از نعمت‌های دنیوی زیادی بهره‌مند بوده‌اند و از آن برای رسیدن به سعادت اخروی و رضوان الهی، استفاده ‌کرده‌اند.
    پس میان بهره‌مندی از نعمت‌های دنیوی و بهره‌مندی از نعمت‌های اخروی، نه تناسب مستقیم، وجود دارد و نه تناسب معکوس. بلکه هم نعمت‌ها و هم بلاهای دنیا بر اساس تدبیر حکیمانه الهی بین انسان‌ها تقسیم شده(14)، و همه آنها وسیلة آزمایش ایشان است(15).
    بهره‌مندی یا محرومیت از نعمت‌های دنیا خود به خود نشانه نزدیکی یا دوری از رحمت الهی و سبب سعادت یا شقاوت اخروی نیست.(16)

    شواهد قرآنی:
    بیانات قرآنی، هر چند در غالب موارد به گونه‌ای است که رابطه قراردادی را به ذهن می‌آورد مانند آیاتی که در بر دارنده تعبیر اجر و جزا است(17) ولی از آیات دیگری می‌توان استفاده کرد که رابطه بین اعمال انسان و ثواب و عذاب اخروی، بیش از یک رابطه قراردادی است، بنابراین، می‌توان گفت: تعبیرات دسته اول برای سهولت تفاهم و رعایت حال اکثریت مردم است که ذهنشان با این گونه مفاهیم، آشناتر است.
    همچنین در روایات، شواهد فراوانی یافت می‌شود بر این که اعمال اختیاری انسان، دارای صورت‌های ملکوتی گوناگونی است که در عالم برزخ و قیامت، ظاهر می‌شود.

    اینک نمونه‌ای از آیاتی را که دلالت بر وجود رابطه حقیقی بین اعمال انسان و نتایج اخروی آنها دارد ملاحظه می‌کنیم:
    «وَمَا تُقَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ مِنْ خَيْر تَجِدُوهُ عِنْد اللَّه»؛ هر خیری که برای خودتان پیش فرستید آن را نزد خدا خواهید یافت.(18)
    «يَوْمَ تَجِدُ کُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَها وَ بَيْنَهُ أَمَداً بَعيداً»؛ روزی که هر کس عمل خیری را که انجام داده است، حاضر شده می‌یابد و هر عمل بدی که انجام داده است (نیز). دوست دارد که میان او و اعمال بدش فاصله دوری باشد.(19)
    «يَوْمَ يَنْظُرُ الْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ»؛ روزی که شخص می‌نگرد که دستانش چه چیزی را پیش فرستاده‌اند.(20)
    «فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ. وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرّاً يَرَهُ»
    ؛ هر کس به اندازة ذره‌ای کار خوب کند آن را خواهد دید و هر کس به اندازة ذره‌ای کار بدی انجام دهد آن را خواهد دید.(21)
    «هَلْ تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ»
    ؛ آیا جز آنچه مى‏کردید سزا داده مى‏شوید؟.(22)
    «إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوَالَ الْيَتَامَى ظُلْمًا إِنَّمَا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ نَارًا»؛ کسانی که اموال یتیمان را به ستم می‌خوردند جز این نیست که آتشی را در شکم‌هایشان وارد می‌کنند.(23)

    صرف اینکه انسان در روز قیامت ببیند که چه کارهایی در دنیا انجام داده، پاداش و کیفر آنها نخواهد بود بلکه صورت‌های ملکوتی آنهاست که در شکل نعمت‌ها یا عذاب‌های گوناگون، ظاهر می‌شود و شخص به وسیله آنها متنعم (بهره مند) یا معذب خواهد شد. چنان که از همین آیه اخیر، استفاده می‌شود که صورت باطنی خوردن مال یتیم، خوردن آتش است. هنگامی که در جهان دیگر، حقایق ظاهر می‌شود خواهد دید که باطن فلان غذای حرام، آتش بوده و سوزش درونش را خواهد یافت و به او گفته خواهد شد: آیا این آتش جز همان مال حرامی است که خورده‌ای؟!(24)
    خدا دنیا را برای آخرت آفریده است، پس هدف از آفرینش انسان زندگی در دنیا نیست، بلکه زندگی دنیا مقدمه‌ای برای زندگی جاوید اخروی است. امام علی (علیه السلام) می‌فرماید: "پسرم، بدان که برای آخرت آفریده شده‌ای، نه برای دنیا و برای رفتن، نه ماندن، و برای مرگ، نه زندگی جاود انه در دنیا که هر لحظه ممکن است از دنیا کوچ کنی و به آخرت درآیی."(25)
    پس انسان باید در دنیا دنبال هدفی باشد که در راستای رسیدن به آخرت است. امام علی (علیه السلام) در این باره می‌فرماید: "در دنیا از بهره‌های آن چنان توشه بردارید که فردای رستاخیز نگهبانتان باشد."(26)

    حضرت در مورد چگونگی برخورد با دنیا کلامی دارند که در عین کوتاهی، بسیار پرمعنا و روشنگر است. می‌فرماید: "کسی که به دیده عبرت به دنیا نگریست، دنیا او را آگاه کرد و کسی که به آن خیره شد، دنیا او را نابینا گردانید."(27) این تعبیر ناظر به تفاوت نگاه ابزاری یا استقلالی به دنیا است.

    اگر کسی تمام توجه‌اش به دنیا باشد، به طوری که آخرت را فراموش نماید، نگاه استقلالی به دنیا دارد. این نگرش، ناپسند است اما اگر دنیا را پلی برای آخرت دانست، از این وسیله جهت کسب درجات معنوی استفاده می‌کند. این نگرش، پسندیده و عین آخرت است.
    شخصی به امام صادق (علیه السلام) عرض کرد: اهل دنیا بوده و دنیا را دوست دارم، حضرت فرمود: «با دنیا می‌خواهی چه کنی؟» گفت: ازدواج کنم و به مکه بروم و بر اهل و عیالم روزی برسانم و دوستان را کمک نمایم، حضرت فرمود: "این دنیا نیست، بلکه آخرت است."(28) زیرا این امور در رابطه با آخرت انجام می‌گیرد.

    نتیجه:
    زندگی در دنیا باید به گونه‌ای باشد که ما را به سعادت اخروی نزدیک سازد. در این صورت زندگی، سالم و به دور از گناه و ظلم و فساد و بر اساس مهرورزی به دیگران و خدمت به مردم و رعایت اصول اخلاقی خواهد بود.
    از دیدگاه‌ مسلمانان ‌مراحل ‌وجود، منحصر به‌ زندگی ‌مادی‌و دنیایی‌ نیست‌. آنان‌ با اعتراف ‌به عظمت‌ دنیا در درجه‌ای‌ که ‌هست‌، به‌ زندگی ‌دیگری‌ که‌‌ عظیم‌تر و وسیع‌تر است‌، قائل‌‌اند.‌ دنیا در برابر آخرت‌ چیزی ‌به‌ شمار نمی‌رود و انسان در ماورای‌ عالم ‌مادی ‌دنیوی‌ به ‌حیات‌ خود ادامه ‌خواهد داد. دامنه وجود و حیات ‌انسان‌ تا ماورای‌ دنیا گسترده‌ است‌.
    با این ‌اهمیت ‌نباید هدف‌ نهایی ‌خود را دنیا و مادّیات ‌قرار دهد و خود را به ‌دنیا بفروشد.
    علی (علیه السلام) می‌فرماید: «و لبئس‌ المتجر أن ‌تری‌ الدّنیا لنفسک‌ ثمناً»؛ بد معامله‌ای ‌است‌ که‌ خود را به ‌دنیا بفروشی‌ و ارزش‌ وجودی‌ خود را با دنیا عوض‌ کنی.(29)
    کار و تلاش ‌و زندگی‌ دنیوی ‌به اندازه معقول‌، از وظایف‌ هر فرد است‌، ولی‌ نباید دنیا را اصل‌ قرار داد و آخرت‌ را فراموش‌ کرد.
    آن حضرت‌ در جای دیگر فرموده است: «فأنزل‌الدّنیا بمنزلة‌ المیتة‌ خذ منهما ما یکفیک‌»؛ دنیا را مانند مردار محسوب‌کن. به‌ اندازه‌ای‌ که‌ دنیایت‌ آبرومندانه‌ اداره‌ شود، اکتفا کن‌ و بیش ‌از آن‌ خود را به‌ زحمت نیانداز.(30)

    _________
    (1) کهف/ 36.
    (2) فصلت/ 50.
    (3) باید توجه داشت که در قرآن کریم، از پاداش و کیفر دنیوی نیز یاد شده ولی پاداش و کیفر کامل و پایدار، مخصوص آخرت است.
    (4) سبأ/ 37.
    (5) شعرا/ 88؛ لقمان/ 33؛ آل عمران/ 10 و 116؛ مجادله/ 17.
    (6) بقره/ 166؛ مؤمنون/ 101.
    (7) انعام/ه 94.
    (8) مریم/ 80 و 95.
    (9) رعد/ 23؛ غافر/ 8؛ طور/ 21.
    (10) اسراء/ 72.
    (11) حج/ 46.
    (12) طه/ 124 و 126.
    (13) بقره/ 200؛ آل عمران/ 77؛ اسراء/ 18، شوری/ 20؛ احقاف/ 20.
    (14) زخرف/ 32.
    (15) انفال/ 28؛ تغابن/ 15؛ اعراف/ 168؛ کهف/ 7؛ مائده/ 48؛ انعام/ 165، نمل/ 40؛ آل عمران/ 186.
    (16) آل عمران/ 179؛ مؤمنون/ 56؛ فجر/ 15 و 16.
    (17) تعبیر (اجر) در حدود نود بار، و تعبیر (جزا) و مشتقاتش بیش از صد بار در قرآن کریم بکار رفته است.
    (18) بقره/ 110؛ مزمل/ 20.
    (19) آل عمران/ 30.
    (20) نبأ/ 40.
    (21) زلزال/ 7 و 8.
    (22) نمل/ 90؛ قصص/ 84.
    (23) نساء/ 10.
    (24) آموزش عقاید، ج 3، ص 104 ـ 100 و ص 122 ـ 108.
    (25) نهج البلاغه، نامه 31.
    (26) همان، خطبه 63.
    (27) همان، خطبه 81.
    (28) بحارالانوار، ج 73، ص 106، ج 3، ص 104 ـ 100 و ج 3، ص 122 ـ 108.
    (29) همان، ج‌75، ص‌.256
    (30) مستدرک الوسائل، ج 16، ص 165.

    ویرایش توسط صادق : ۱۳۹۶/۰۵/۱۵ در ساعت ۰۸:۱۱ دلیل: همکار ویراستار تدوین

  5. تشکرها 2


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود