جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: آیالعن و نفرین درزیارت عاشورا مغایر باروش دین اسلام در برخورد با ستمگران نیست؟

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۳
    نوشته
    832
    صلوات
    2600
    تعداد دلنوشته
    5
    مورد تشکر
    3 پست
    حضور
    21 روز 20 ساعت 5 دقیقه
    دریافت
    3
    آپلود
    0
    گالری
    0

    آیالعن و نفرین درزیارت عاشورا مغایر باروش دین اسلام در برخورد با ستمگران نیست؟




    سراسیمه سلام هنگام انتظار سلام هنگام رسیدن سلام
    با سلام و احترام
    راستش تمام سوالم رو ضمن موضوع بیان کردم
    همین قدر بگم که واقعا فکرم رو مشغول کرده


    از مرگ نترسید از این بترسید که وقتی زنده اید چیزی درون شما بمیرد به نام انسانیت...



  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۰
    نوشته
    3,638
    صلوات
    1
    تعداد دلنوشته
    1
    مورد تشکر
    813 پست
    حضور
    119 روز 3 ساعت 52 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    2
    گالری
    8



    با نام و یاد دوست






    آیالعن و نفرین درزیارت عاشورا مغایر باروش دین اسلام در برخورد با ستمگران نیست؟







    کارشناس بحث: استاد مسلم

    ویرایش توسط معین : ۱۳۹۴/۰۱/۱۲ در ساعت ۰۵:۲۷
    سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی

    عشق محمد بس است و آل محمد



    آیالعن و نفرین درزیارت عاشورا مغایر باروش دین اسلام در برخورد با ستمگران نیست؟


  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۳
    نوشته
    458
    مورد تشکر
    160 پست
    حضور
    21 روز 20 ساعت 48 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط اهورانی نمایش پست
    آیالعن و نفرین درزیارت عاشورا مغایر باروش دین اسلام در برخورد با ستمگران نیست؟

    سراسیمه سلام هنگام انتظار سلام هنگام رسیدن سلام
    با سلام و احترام
    راستش تمام سوالم رو ضمن موضوع بیان کردم
    همین قدر بگم که واقعا فکرم رو مشغول کرده
    با سلام و احترام

    تبرّی و بیزاری از دشمنان اسلام و اهل بیت(ع) از فروع مذهب ما است، و طبیعتا لعن و نفرین آنها مصداقی از تبری به شمار می‌رود، لذا در سیره خود اهل بیت(ع) نیز به چشم می‌خورد، چرا که لعن و نفرین از سنخ ناسزا و افترا و... نیست، بلکه از سنخ دعا بر علیه ظالم است، یعنی ما از خداوند دور نمودن آنها از رحمتش را مسئلت میکنیم.
    و خود خداوند نیز در کتاب خویش، آزار دهندگان پیامبر(ص) را لعن کرده است:
    «إِنَّ الَّذينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَة» (احزاب-57)
    آنها كه خدا و پيامبرش را آزار مى‏دهند، خداوند در دنيا و آخرت آنها را لعنت کرده و از رحمت خویش دور ساخته‏.

    اما نکته ای که باید دقت کرد این است که اولا لازمه تحقق لعن و ابراز تبری، لعن شخصی و بردن نام نیست، بلکه آنچه که تبری را بدون مفسده تحقق می سازد لعن عنوانی است، یعنی به جای بردن اسم، از وصف برای لعن استفاده کنیم، همان طور که در زیارت عاشورا آمده است:
    «اللَّهُمَّ الْعَنْ أَوَّلَ ظَالِمٍ ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ آخِرَ تَابِعٍ لَهُ عَلَى ذَلِك‏»
    و همچنین قرآن کریم علاوه بر آیه ای که گذشت، می‌فرماید:
    «إِنَّ اللَّهَ لَعَنَ الْكافِرين‏»؛ خداوند كافران را لعن كرده‏(احزاب-64)

    و ثانیا: فروع دین ما دو دسته است، یک دسته از اعمال اجتماعی است مانند: حج و نماز و...، و یک دسته از اعمال فردی است مانند همین تولی و تبری، لذا در روایت آمده است که امام صادق(ع) برائت خویش را در خلوت و بعد از نماز ابراز می‌نموده:
    «سَمِعْنَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع وَ هُوَ يَلْعَنُ فِي دُبُرِ كُلِّ مَكْتُوبَةٍ أَرْبَعَةً مِنَ الرِّجَالِ وَ أَرْبَعاً مِنَ النِّسَاء» (الکافی، شیخ کلینی، ج3، ص342)
    (حسین بن ثویر و ابوسلمه سراج نقل کرده اند که) از امام صادق(ع) شنیدیم که آن حضرت بعد از هر نماز واجب چهار مرد، و چهار زن را لعن می کرد.
    هرگز علنی نمودن این بیزاری، و لعن های دسته جمعی و ابراز انزجار در محیط اجتماعی مورد سفارش ایشان نبوده است، و هرگز خودشان چنین مراسمی نداشته‌اند، چرا که عقلا و شرعا تحقق تبرّی به ابراز آن به صورت علنی نیست، بلکه شخص باید قلبا اعتقاد به بیزاری از آنان داشته و از خداوند دوری از رحمتش را برای آنان مسئلت نماید.

    خود اهل بیت(ع) هم اگر در جایی این لعن و نفرین را آشکار ساخته‌اند در جایی بوده است که شخص به اندازه ای پلید بوده است که افکار عمومی آمادگی پذیرش آن را داشته اند و مفسده بزرگتری به دنبال نداشته است، در غیر اینصورت از این کار پرهیز می‌نمودند، با دقت در متن زیارت عاشورا می توان فهمید که حتی در متن خود این زیارت شریفه نیز این امر رعایت شده است، چرا که به جای بردن نام از شماره استفاده شده است اما در مورد یزید که به دلیل شدت پلیدی، تقدس ظاهری نیز نداشته و جامعه نسبت به آن موضع مثبتی قائل نبوده است، و لعن علنی او مفسده ای بزرگتر در پی ندارد، نام او آشکار شده است:
    «اللَّهُمَّ خُصَّ أَنْتَ أَوَّلَ ظَالِمٍ بِاللَّعْنِ مِنِّي، وَ ابْدَأْ بِهِ أَوَّلًا ثُمَّ الثَّانِيَ وَ الثَّالِثَ وَ الرَّابِعَ، اللَّهُمَّ الْعَنْ يَزِيدَ خَامِسا»

    علاوه بر این که به طور کلی قاعده رعایت اهم و مهم اقتضاء می‌کند که اگر ابراز انزجار و بیزاری مفسده ای بزرگتر به وجود می‌آورد از آن پرهیز کرد، به همین خاطر پیامبر(ص) از لعن کردن پدر مسلمانان که مشرک از دنیا رفته‌اند منع می‌کرد، چرا که موجب ناراحتی و خشم فرزندان مسلمان آنها می‌شده است(الکافی، شیخ کلینی، ج8، ص70)
    و امام صادق(ع) نیز رفتار مسالمت آمیز با مذاهب دیگر را توصیه می‌کند، چرا که چاره ای از معاشرت با آنان نیست و رفتار تفرقه انگیز موجب آزار و اذیت شیعیان توسط آنها می‌شود.(الکافی، ج8، ص2)



  5. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۳
    نوشته
    458
    مورد تشکر
    160 پست
    حضور
    21 روز 20 ساعت 48 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    جمع بندی




    پرسش:
    آیا لعن و نفرین در زیارت عاشورا مغایر با روش دین اسلام در برخورد با ستمگران نیست؟


    پاسخ:

    بدون شک تبرّی و بیزاری از دشمنان اسلام و اهل بیت (علیهم السلام) از فروع مذهب ما است، و طبیعتا لعن و نفرین آنها مصداقی از تبری به شمار می‌رود، لذا در سیره خود اهل بیت (علیه السلام) نیز به چشم می‌خورد، چرا که لعن و نفرین از سنخ ناسزا و افترا و ... نیست، بلکه از سنخ دعا بر علیه ظالم است، یعنی ما از خداوند دور نمودن آنها از رحمتش را مسئلت می کنیم.
    خود خداوند نیز در کتاب خویش، آزار دهندگان پیامبر(ص) را لعن کرده است: «إِنَّ الَّذينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَة»؛
    آنها كه خدا و پيامبرش را آزار مى‏ دهند، خداوند در دنيا و آخرت آنها را لعنت کرده و از رحمت خویش دور ساخته‏.(1)

    اما نکته ای که باید دقت کرد این است که اولا لازمه تحقق لعن و ابراز تبری، لعن شخصی و بردن نام نیست، بلکه آنچه که تبری را بدون مفسده تحقق می سازد لعن عنوانی است، یعنی به جای بردن اسم، از وصف برای لعن استفاده کنیم، همان طور که در زیارت عاشورا آمده است: «اللَّهُمَّ الْعَنْ أَوَّلَ ظَالِمٍ ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ آخِرَ تَابِعٍ لَهُ عَلَى ذَلِك‏»؛
    خداوند لعنت کن اولین ظالمی که در حق محمد و آل محمد (علیهم السلام) ظلم کرد و (همچنین) آخرین کسی که در این ظلم از او پیروی کرد.(2)
    و همچنین قرآن کریم علاوه بر آیه ای که گذشت، می‌فرماید: «إِنَّ اللَّهَ لَعَنَ الْكافِرين‏»؛ خداوند كافران را لعن كرده.‏(3)

    و ثانیا: فروع دین ما دو دسته است، یک دسته از اعمال اجتماعی است مانند: حج و نماز و ...، و یک دسته از اعمال فردی است مانند همین تولی و تبری، لذا در روایت آمده است که امام صادق (علیه السلام) برائت خویش را در خلوت و بعد از نماز ابراز می‌نموده: «سَمِعْنَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع وَ هُوَ يَلْعَنُ فِي دُبُرِ كُلِّ مَكْتُوبَةٍ أَرْبَعَةً مِنَ الرِّجَالِ وَ أَرْبَعاً مِنَ النِّسَاء»؛
    حسین بن ثویر و ابوسلمه سراج نقل کرده اند که از امام صادق (علیه السلام) شنیدیم که آن حضرت بعد از هر نماز واجب چهار مرد، و چهار زن را لعن می کرد.(4)

    هرگز علنی نمودن این بیزاری، و لعن های دسته جمعی و ابراز انزجار در محیط اجتماعی مورد سفارش ایشان نبوده است، و هرگز خودشان چنین مراسمی نداشته‌اند، چرا که عقلا و شرعا تحقق تبرّی به ابراز آن به صورت علنی نیست، بلکه شخص باید قلبا اعتقاد به بیزاری از آنان داشته و از خداوند دوری از رحمتش را برای آنان مسئلت نماید.

    خود اهل بیت (علیهم السلام) هم اگر در جایی این لعن و نفرین را آشکار ساخته‌اند در جایی بوده است که شخص به اندازه ای پلید بوده است که افکار عمومی آمادگی پذیرش آن را داشته اند و مفسده بزرگ تری به دنبال نداشته است، در غیر این صورت از این کار پرهیز می‌نمودند، با دقت در متن زیارت عاشورا می توان فهمید که حتی در متن خود این زیارت شریفه نیز این امر رعایت شده است، چرا که به جای بردن نام از شماره استفاده شده است اما در مورد یزید که به دلیل شدت پلیدی، تقدس ظاهری نیز نداشته و جامعه نسبت به آن موضع مثبتی قائل نبوده است، و لعن علنی او مفسده ای بزرگ تر در پی ندارد، نام او آشکار شده است: «اللَّهُمَّ خُصَّ أَنْتَ أَوَّلَ ظَالِمٍ بِاللَّعْنِ مِنِّي، وَ ابْدَأْ بِهِ أَوَّلًا ثُمَّ الثَّانِيَ وَ الثَّالِثَ وَ الرَّابِعَ، اللَّهُمَّ الْعَنْ يَزِيدَ خَامِسا»؛
    خدايا مخصوص گردان نخستين ستمگر را به لعنت من و آغاز کن بدان لعن اولى را و سپس دومى و سومى و چهارمى را، خداوندا لعنت کن يزيد را در مرتبه پنجم.(5)

    علاوه بر این که به طور کلی قاعده رعایت اهم و مهم اقتضاء می‌کند که اگر ابراز انزجار و بیزاری مفسده ای بزرگ تر به وجود می‌آورد از آن پرهیز کرد، به همین خاطر پیامبر (صلی الله علیه و آله) از لعن کردن پدر مسلمانان که مشرک از دنیا رفته‌اند منع می‌کرد، چرا که موجب ناراحتی و خشم فرزندان مسلمان آنها می‌شده است.(6)

    و امام صادق (علیه السلام) نیز رفتار مسالمت آمیز با مذاهب دیگر را توصیه می‌کند، چرا که چاره ای از معاشرت با آنان نیست و رفتار تفرقه انگیز موجب آزار و اذیت شیعیان توسط آنها می‌شود.(7)

    ________
    (1) احزاب/ 57.
    (2) فرازی از زیارت عاشورا در مفاتیح الجنان، شیخ عباس قمی.
    (3) احزاب/ 64.
    (4) الکافی، شیخ کلینی، ج3، ص342.
    (5) زیارت عاشورا.
    (6) الکافی، شیخ کلینی، دارالکتب الاسلامیة، چاپ چهارم، 1407ق، تهران، ج8، ص70.
    (7) همان، ج8، ص2.


    ویرایش توسط عظيم : ۱۳۹۵/۰۴/۲۸ در ساعت ۲۲:۴۸ دلیل: همکار ویراستار تدوین


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود