جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: تفاوت یک مسلمان مصلح با مسلمان منتظر

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۳
    نوشته
    164
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    3 روز 15 ساعت 18 دقیقه
    دریافت
    1
    آپلود
    0
    گالری
    0

    تفاوت یک مسلمان مصلح با مسلمان منتظر




    هو الحق

    نقش انتظار در زندگی یک مسلمان چیست؟ اگر یک مسلمان تمام تلاشش را برای پیاده کردن دین در امور زندگی و اصلاح خود و جامعه اش داشته باشد، ولی تنها نقش امام زمان (عج) در زندگیش این باشد که بداند روزی ظهور خواهد کرد چه مشکلی دارد؟ زندگیش چه تفاوتی با یک منتظر واقعی خواهد داشت؟

    نگاه قرآن به این مقوله چیست؟ وقتی به پیروان انبیای پیشین (ع) وعده ظهور پیامبر آخر الزمان داده می شد، از آن ها چه انتظاری به جز پذیرش پیامبر جدید و تکذیب نکردنش می رفت؟



  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۰
    نوشته
    3,610
    صلوات
    1
    تعداد دلنوشته
    1
    مورد تشکر
    790 پست
    حضور
    118 روز 3 ساعت 31 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    2
    گالری
    8



    با نام و یاد دوست






    تفاوت یک مسلمان مصلح با مسلمان منتظر







    کارشناس بحث: استاد مسلم

    ویرایش توسط معین : ۱۳۹۴/۰۳/۱۸ در ساعت ۰۶:۳۶


  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۳
    نوشته
    458
    مورد تشکر
    158 پست
    حضور
    21 روز 20 ساعت 20 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط shmg نمایش پست
    هو الحق

    نقش انتظار در زندگی یک مسلمان چیست؟ اگر یک مسلمان تمام تلاشش را برای پیاده کردن دین در امور زندگی و اصلاح خود و جامعه اش داشته باشد، ولی تنها نقش امام زمان (عج) در زندگیش این باشد که بداند روزی ظهور خواهد کرد چه مشکلی دارد؟ زندگیش چه تفاوتی با یک منتظر واقعی خواهد داشت؟

    نگاه قرآن به این مقوله چیست؟ وقتی به پیروان انبیای پیشین (ع) وعده ظهور پیامبر آخر الزمان داده می شد، از آن ها چه انتظاری به جز پذیرش پیامبر جدید و تکذیب نکردنش می رفت؟
    با سلام و احترام

    انتظار دارای مراتب است، گاهی شخصی با توجه انتظار می کشد و تک تک رفتارش را منتظرانه انجام می دهد، گاهی طرف به طور کلی منتظر هست اما در خصوص جزئیات رفتاری از این انتظار خویش غافل است، گاهی منتظر است اما اصلا رفتاری چه با توجه و چه بی توجه در این خصوص ندارد، و گاهی اصلا انتظار نمی کشد.
    پس همین پیاده کردن دین و هر عملی که در راستای دین باشد، انتظار است همانطور که فرموده‌اند

    «أَفْضَلُ الْأَعْمَالِ انْتِظَارُ الْفَرَج‏»؛ برترین اعمال انتظار فرج است. (بحار الانوار، علامه مجلسی، ج75، ص208)
    یا فرموده‌اند:

    «أَفْضَلُ الْعِبَادَةِ انْتِظَارُ الْفَرَج‏»؛ برترین عبادات انتظار فرج است. (کمال الدین، شیخ صدوق، ج1، ص287)

    پس انتظار، نسبت به عمل مانند حضور قلب در نماز است، همان طور که شخصی که نماز می‌خواند ممکن است غافلانه نماز بخواند، اما عمل او نماز است اگرچه نیتش از این فعل پرت باشد، همچنین کسی که دیندار است عمل او انتظار است، ولو از این انتظار غافل باشد.
    همچنین بیان مسئله انتظار و موعود آخر الزمان برای نسل های پیشین علاوه بر انتقال سینه به سینه برای نسل های بعد، مقدمه چینی نیز بوده است، چرا که روند فراهم شدن مقدمات ظهور ریشه در تاریخ داشته و رفته، رفته شکل می گیرد، به عنوان مثال یقینا اگر اتفاقات صدر اسلام و غصب خلافت شکل نمی‌گرفت مسأله غیبت یا شکل نمی‌گرفت، یا ظهور بسیار نزدیک تر می بود.




  5. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۳
    نوشته
    164
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    3 روز 15 ساعت 18 دقیقه
    دریافت
    1
    آپلود
    0
    گالری
    0



    سلام
    اگر ممکنه جای عنوان را با کلمات کلیدی عوض کنید.

    نماز بدون حضور قلب که نماز نیست. می خواهید بگویید دینداری بدون انتظار هم دینداری نیست؟
    اگر یک مسلمان وظایف خودش رو در قبال جامعه انجام بدهد خود به خود مقدمات ظهور فراهم می شود. اگر ارتباط عاطفی با امام زمان (عج) نداشته باشه، کلا امام زمان (عج) نقشی در زندگیش نداشته باشه، غیر از اینکه ممکنه از یک سری هدایت های معنوی محروم بماند چه تفاوتی با یک مسلمان منتظر داره؟ نمود و ثمره بیرونی این انتظار چیست؟


  6. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۳
    نوشته
    458
    مورد تشکر
    158 پست
    حضور
    21 روز 20 ساعت 20 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط shmg نمایش پست
    سلام
    اگر ممکنه جای عنوان را با کلمات کلیدی عوض کنید.

    نماز بدون حضور قلب که نماز نیست. می خواهید بگویید دینداری بدون انتظار هم دینداری نیست؟
    اگر یک مسلمان وظایف خودش رو در قبال جامعه انجام بدهد خود به خود مقدمات ظهور فراهم می شود. اگر ارتباط عاطفی با امام زمان (عج) نداشته باشه، کلا امام زمان (عج) نقشی در زندگیش نداشته باشه، غیر از اینکه ممکنه از یک سری هدایت های معنوی محروم بماند چه تفاوتی با یک مسلمان منتظر داره؟ نمود و ثمره بیرونی این انتظار چیست؟
    با سلام
    تشبیه عمل غیر منتظرانه به نماز بدون حضور قلب از باب تمثیل بود، نه به این شدتی که شما برداشت نمودید، البته این طور نیست که نماز بدون حضور قلب نماز نباشد، بالاخره نماز هم بدون حضور قلب عبادت محسوب شده و تکلیف را از دوش انسان ساقط می کند، اگرچه تعالی و رشد انسان با این نماز منوط به حضور قلب دارد، همان طور که فرموده اند:
    «ان العبد لا یقبل من صلاته الا ما اقبل علیه منها بقلبه» (بحارالانوار، علامه مجلسی(ره)، ج 46، ص66)
    همانا نماز بنده پذیرفته نمی شود، مگر آنچه را که با قلبش به نماز توجه کرد.

    اما در هر صورت فارغ از نفس اعمال، مقوله انتظار از نظر روحی و روانی تأثیرات قابل توجهی بر انسان و جامعه منتظر می‌گذارد، تصور کنید این که من به این امر توجه داشته باشم که امام زمان(ع) که برایم عزیز ترین است عالم به رفتارها و کردارهای من است، و آمدن و نیامدن او منوط به رفتار من و امثال من است چقدر در تهییج و تشویق به عمل نقش دارد؟ و چه نقشی در بازدارندگی از گناه دارد؟
    خب ممکن است بگویید من بدون توجه به انتظار، انسانی اهل عبادت بوده و اهل گناه نیستم، خب باز هم اگر انتظار به این تلاش و همت اضافه شود، تاثیر آن دو چندان خواهد شد، بالاخره این انتظار سکوی پرشی است که به هر انسانی در هر مرتبه ای از کمال اضافه شود، او را به جلو سوق خواهد داد.
    یا در خصوص تحمل مشکلات، این که شخص در زندگی روزمره با مشکلاتی روبرو می شود، یا خصوصا در راه دین سختی می کشد، مثلا به خاطر پوشش یا حجابش مسخره می شود، یا به او بی توجهی می شود، اگرچه با نگاه به آخرت اندکی تسلی می یابد، اما اگر انتظار را به همین اضافه کنید، تأثیر ان را تصور کنید خواهد دید که چه تأثیر به مراتب قوی تری دارد.
    اصلا به همین خاطر است که بزرگان وجود امام را لطفی غیر از حضور او می دانند.(تجرید الاعتقاد، خواجه طوسی، ص221؛ ارشاد الطالبین، فاضل مقداد، ص332)

    یا فرض کنید همین تحولات سوریه و عراق، دفاع عاشقانه در منطقه های درگیری اگر صرفا به نیت مجاهدت و اجر اخروی باشد یک طرف، حال اگر با نگاه مقدمه چینی برای ظهور امام عزیزمان باشد، چقدر انگیزه مضاعف خواهد شد؟
    پس نقش انتظار در پویایی و نشاط در عبادت های فردی و حرکت های اجتماعی، و تحمل مشقات و مشکلات زندگی اجتماعی یا مصیبت های ناشی از دین ورزی و مجاهده با دشمنان دین، نقشی بی بدیل است، از یک طرف به عنوان تکیه گاه و پشتیبان قوی محسوب می شود، و از طرف دیگر به عنوان یک محرّک بی بدیل.



  7. #6

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۳
    نوشته
    458
    مورد تشکر
    158 پست
    حضور
    21 روز 20 ساعت 20 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    سوال:
    نقش انتظار در زندگی یک مسلمان چیست؟ یک مسلمان منتظر چه مزیتی بر یک مسلمان مصلح که منتظر نیست دارد؟ آیا اینطور نیست که وقتی به پیروان انبیای پیشین (ع) وعده ظهور پیامبر، یا منجی آخر الزمان داده می شد، از آن ها تنها پذیرش پیامبر جدید و تکذیب نکردنش می رفت، نه انتظار آن پیامبر یا منجی.

    پاسخ:


    انتظار دارای مراتب است، و اگرچه می تواند یک حالت باشد، همچنین می تواند از سنخ عمل باشد، همان طور که فرموده اند:
    «أَفْضَلُ الْأَعْمَالِ انْتِظَارُ الْفَرَج‏»؛ برترین اعمال انتظار فرج است. (1)
    یا فرموده‌اند:

    «أَفْضَلُ الْعِبَادَةِ انْتِظَارُ الْفَرَج‏»؛ برترین عبادات انتظار فرج است. (2)

    پس همین پیاده کردن دین و هر عملی که در راستای دین باشد، انتظار است، لذا یک مسلمان مصلح نیز در حقیقت منتظر است، شاید به عنوان تمثیل بتوان گفت انتظار به عنوان یک حالت درونی در مقابل انتظار بیرونی و عملی، مانند حضور قلب نسبت به نماز است، همان طور که شخصی که نماز می‌خواند ممکن است غافلانه نماز بخواند، اما عمل او نماز است اگرچه متوجه نیتش از این فعل نباشد، لذا شیعه ای که دیندار است عمل او انتظار است، ولو از این انتظار غافل باشد، چرا که عمل او زمینه سازی برای ظهور است که فعل منتظران است.

    همچنین بیان مسئله انتظار و موعود آخر الزمان برای نسل های پیشین علاوه بر انتقال سینه به سینه برای نسل های بعد، مقدمه چینی نیز بوده است، چرا که روند فراهم شدن مقدمات ظهور ریشه در تاریخ داشته و رفته، رفته شکل می گیرد، به عنوان مثال یقینا اگر اتفاقات صدر اسلام و غصب خلافت شکل نمی‌گرفت مسأله غیبت یا شکل نمی‌گرفت، یا ظهور بسیار نزدیک تر می بود، لذا نمی توان گفت بشارت انبیاء پیشین به آمدن پیامبر آخرالزمان، یا حضرت مهدی(عج) صرفا برای پذیرش دعوت خودشان نبوده، بلکه به دنبال ایجاد امید و انتظار در درون مخاطب نیز بوده اند، و از آنجا که رجعت در آخرالزمان به عنوان پاداش مومنین محض در قرون مختلف است(3) شاید بتوان گفت در حکم پاداشی برای همین زندگی و عمل منتظرانه آنهاست تا نتیجه زندگی خویش را ببینند.


    فارغ از این مقدمات، مقوله انتظار از نظر روحی و روانی تأثیرات قابل توجهی بر انسان و جامعه منتظر می‌گذارد، تصور کنید این که من به این امر توجه داشته باشم که امام زمان(ع) که برایم عزیز ترین است عالم به رفتارها و کردارهای من است، و آمدن و نیامدن او منوط به رفتار من و امثال من است چقدر در تهییج و تشویق به عمل نقش دارد؟ و چه نقشی در بازدارندگی از گناه دارد؟
    خب ممکن است بگویید من بدون توجه به انتظار، انسانی اهل عبادت بوده و اهل گناه نیستم، خب باز هم اگر انتظار به این تلاش و همت اضافه شود، تاثیر آن دو چندان خواهد شد، بالاخره این انتظار سکوی پرشی است که به هر انسانی در هر مرتبه ای از کمال اضافه شود، او را به جلو سوق خواهد داد.
    یا در خصوص تحمل مشکلات، این که شخص در زندگی روزمره با مشکلاتی روبرو می شود، یا خصوصا در راه دین سختی می کشد، مثلا به خاطر پوشش یا حجابش مسخره می شود، یا به او بی توجهی می شود، اگرچه با نگاه به آخرت اندکی تسلی می یابد، اما اگر انتظار را به همین اضافه کنید، تأثیر ان را تصور کنید خواهد دید که چه تأثیر به مراتب قوی تری دارد.
    اصلا به همین خاطر است که بزرگان وجود امام را لطفی غیر از حضور او می دانند.(4)

    یا فرض کنید همین تحولات سوریه و عراق، دفاع عاشقانه در منطقه های درگیری اگر صرفا به نیت مجاهدت و اجر اخروی باشد یک طرف، حال اگر با نگاه مقدمه چینی برای ظهور امام عزیزمان باشد، چقدر انگیزه مضاعف خواهد شد؟
    پس نقش انتظار در پویایی و نشاط در عبادت های فردی و حرکت های اجتماعی، و تحمل مشقات و مشکلات زندگی اجتماعی یا مصیبت های ناشی از دین ورزی و مجاهده با دشمنان دین، نقشی بی بدیل است، از یک طرف به عنوان تکیه گاه و پشتیبان قوی محسوب می شود، و از طرف دیگر به عنوان یک محرّک بی بدیل .


    ________________________________


    1) بحار الانوار، علامه مجلسی، دار إحياء التراث العربي‏، چاپ دوم، 1403ق، بیروت، ج75، ص208.

    2) کمال الدین، شیخ صدوق، نشر اسلاميه‏، چاپ دوم، 1395ق، تهران، ج1، ص287.

    3) بدایة المعارف الالهیة، آیت الله خرازی، مؤسسة النشر الإسلامي‏، چاپ چهارم، 1417ق، قم، ج2، ص168.

    4) تجرید الاعتقاد، خواجه طوسی، انتشارات دفتر تبليغات اسلامى‏، چاپ اول، 1407ق، ص221؛ ارشاد الطالبین، فاضل مقداد، انتشارات كتابخانه آيت الله مرعشى (ره)، 1405ق، قم، ص332.


  8. تشکر


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود