جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: تدبر در آیات الهی

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۲
    نوشته
    1,460
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    47 روز 5 ساعت 55 دقیقه
    دریافت
    4
    آپلود
    0
    گالری
    161

    تدبر در آیات الهی




    اَحَسِبَ النَّاسُ أَن يُتْرَكُوا أَن يَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لَا يُفْتَنُونَ (سوره عنکبوت آیه دوم)
    آيا مردم گمان کرده اند همین كه گفتند «ايمان آورديم» رها میشوند؛ و گرفتار فتنه نخواهند شد؟ و مورد آزمايش قرار نمی‏گيرند؟

    این آیه میفرماید که با ادعا چیزی ثابت نمی شود؛
    پس از اظهار ایمان، انسانها مورد ارزیابی قرار می گیرند و گرفتار سختی ها و مشکلات خواهند شد.
    این مشکلات و گرفتاریها همان چیزی است که در آیه شریفه بعنوان "فتنه" از آن یاد شده است.

    راغب گويد "فتن" در اصل گذاشتن طلا در آتش است(احسن الحديث)
    در احاديث آمده است: يفتنون كما يفتن الذهب.
    ثم قال: يخلصون كما يخلص الذهب(اصول كافي)
    یعنی در آتش مشکلات گداخته خواهید شد، همانگونه که طلا در آتش گداخته می شود؛ سپس در اثر مبارزهٔ سخت با مشکلات، پاک و خالص خواهید شد همانگونه که طلا خالص می شود.

    درست است که انسانها در جریان فتنه ها و حوادثی که برای آنها پیش می آید، گرفتار درد و رنج و سختی می شوند؛ اما نتیجه اش برای آنها مثبت است.
    همانگونه که طلا را وقتی در آتش می گدازند، مواد اضافی آن جدا شده و خالص می شود و طلای ناب بدست می آید، انسانها نیز در کوران حوادث پخته مي شوند.

    خداوند قانون فتنه(امتحان و آزمایش) را در زندگی انسان قرار داده است؛ تا در جريان حوادث، توانائیهای درونی خود را استخراج کند و جوهره خویش را نمودار سازد و با آبدیده شدن به کمال مطلوب و رشد و تعالی مورد نظر پرورگار برسد.
    --
    این مطلب از صفحه alquran.ir@ در اینستاگرام نقل شده است. برای آشنائی با معارف قرآنی به این صفحه با آدرس زیر بپیوندید.
    https://instagram.com/alquran.ir
    alquran.ir@
    alquran.ir@
    alquran.ir@

    تدبر در آیات الهی



  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۲
    نوشته
    1,460
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    47 روز 5 ساعت 55 دقیقه
    دریافت
    4
    آپلود
    0
    گالری
    161



    تفسیر سوره عنکبوت(۲)

    احَسِبَ النَّاسُ أَن يُتْرَكُوا أَن يَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لَا يُفْتَنُونَ(سوره عنکبوت آیه دوم)
    آيا مردم پنداشتند كه تا گفتند ايمان آورديم رها میشوند؛ و مورد آزمايش قرار نمی‏گيرند؟

    گفته شد که پس از اظهار ایمان، انسانها مورد ارزیابی قرار می گیرند و درگیر «فتنه» یعنی سختی ها و مشکلات و آزمایشها می شوند.

    حکمت فتنه(امتحان و آزمایش) نیز آن است که انسانها در جريان حوادث، توانائیهای درونی خود را بازیابند و با آبدیده شدن به کمال مطلوب و رشد و تعالی برسند.

    بنا بر این بر اساس این آیه شریفه نباید تصور کرد که با پیروزی جبهه حق، دوران راحتی و آسایش فراخواهد رسید و ایمان آورندگان در رفاه و آسودگی زندگی بدون حادثه ای را آغاز خواهند کرد؛ بلکه برعکس باید منتظر آزمایشهای سخت و دشواری های جانفرسا باشند.

    علامه طباطبائی در تفسیر المیزان می فرمایند: غرض خداوند از «ايمان آوردن» مردم، تنها اين نيست كه به زبان بگويند: ايمان آورديم؛بلكه غرض حقيقت ايمان است.

    ايماني كه تند بادهاي فتنه، آنرا تكان نمی دهد و دگرگوني حوادث، دگرگونش نمی سازد، بلكه هر چه فتنه ها بيشتر فشار بياورد، ايمان آنان ريشه دارتر و پايدارتر می گردد.

    ابن شهر آشوب روايت كرده :
    موقعي كه اين آيه نازل شد پيامبر به ما فرمود:
    احسب الناس... زود باشد كه بعد از من حوادث ناگواري روي دهد؛ بطوري كه اين مردم به روي يكديگر شمشير بكشند و بعضي اقدام به كشتن بعضي ديگر نمايند و از يكديگر بيزاري جويند.
    اي عمار! اگر به چنين روزي برخورد كرديد بر شما باد كه به ذيل دامن «علي» توسل جوئيد!
    چنانچه تمامي مردم به راهي ديگر بروند؛ شما تنها به دنبال علي برويد! زيرا هر گز علي شما را به ضلالت رهبري نمي كند!(تفسیر جامع)
    صدق رسول الله صلی الله علیه و آله.

    --
    این مطلب از صفحه alquran.ir@ در اینستاگرام نقل شده است. برای آشنائی با معارف قرآنی به این صفحه با آدرس زیر بپیوندید.
    https://instagram.com/alquran.ir
    alquran.ir
    @
    alquran.ir
    @
    alquran.ir
    @

    تدبر در آیات الهی



  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۲
    نوشته
    1,460
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    47 روز 5 ساعت 55 دقیقه
    دریافت
    4
    آپلود
    0
    گالری
    161



    تفسر سوره عنکبوت(3)
    احَسِبَ النَّاسُ أَن یُتْرَکُوا أَن یَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لَا یُفْتَنُونَ(سوره عنکبوت آیه دوم)
    آیا مردم پنداشتند که تا گفتند ایمان آوردیم رها می‏شوند؛ و مورد آزمایش قرار نمی‏گیرند؟

    گفته شد که غرض خداوند از ایمان آوردن مردم، تنها این نیست که به زبان بگویند: ایمان آوردیم، بلکه غرض «حقیقت ایمان» است.
    ایمانی که تند بادهای فتنه ها آنرا تکان نمی دهد و دگرگونی حوادث، دگرگونش نمی سازد، بلکه هر چه فتنه ها بیشتر فشار بیاورد، ایمان انسان باید ریشه دارتر و پایدارتر گردد.

    مسلمین در صدر اسلام، گرفتاریهای سختی پیدا کردند. هر کس ایمان می آورد چه بلاهائی که بر سر او نمی آورند.
    با این همه فشارها، بازهم پیامبر اعظم اسلام خطاب به مسلمین صدر اسلام فرموده اند:
    هنوز شما به پای امت های پیشین نرسیده اید؛ در میان امت های گذشته، کسانی بوده اند که آنها را با اره دونیم می کردند! با وجود این از دین بر نمی گشتند!
    با شانه های آهنین گوشت و پوست آنها را از استخوانهایشان جدا می کردند تا از دین بر گردند، اما بر نمی گشتند!
    آنها را لای دیوارها می گذاشتند و روی آنها بنا می کردند!

    بخشی از آثار مثبت فتنه:
    علی(ع) می فرماید: خداوند بندگان خود را به انواع سختی ها امتحان می کند تا:
    - تکبر از دل آنها خارج گردد.
    - و تذلل و حضوع در نفس آنان جایگزین شود.
    - و بدین وسیله مشمول فضل و رحمت خداوند شده.
    - و موجبات عفو و آزادی و نجات از شرور و آفات برای آنها فراهم گردد.
    سپس آن حضرت این آیه را تلاوت نمودند:
    احسب الناس من ان یترکوا ان یقولوا امنا و.....(تفسیر جامع)


    تدبر در آیات الهی



  5. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۲
    نوشته
    1,460
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    47 روز 5 ساعت 55 دقیقه
    دریافت
    4
    آپلود
    0
    گالری
    161



    تدبر در قرآن
    کِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَیْکَ مُبارَکٌ لِیَدَّبَّرُوا آیاتِهِ وَ لِیَتَذَکَّرَ أُولُوا الْأَلْبابِ (سوره مبارکه ص آیه 29)
    (این قرآن بزرگ) کتابی مبارک و عظیم الشّأن است که به تو نازل کردیم تا امت در آیاتش تفکر کنند و صاحبان مقام عقل متذکر (حقایق آن) شوند.

    آیات شریفه قرآن، بیداری آفرین است. هر آیه ‏ای در سیاق مخصوص خود و با توجه به ارتباط آن با آیات قبل و بعد و با آیات دیگر، از مضمون و محتوای خاص و نیز، از اشارات و نکات و رموز بخصوصی برخوردار بوده و پرده از روی حقیقت یا حقایقی برداشته و برای متدبر به اندازه تدبر و به اندازه فهم او، بیدارکننده است و پرده ‏ای از پرده‏ های اوهام و حجابی از حجب جهل و غفلت را کنار می ‏زند.
    .
    در نتیجه، با تلاوت همه آیات و با تدبر عمیق در آنها، و با تکرار تلاوت و نیز، با تعمق بیشتر، فضاهای جدیدی به روی انسان باز شده و او را به خود می آورد.
    .
    خدای متعال در قرآن کریم ما را به تدبر در آیات آن و به تعمق در اشارات آیات با تأکید فرمان داده و به آن امر می ‏کند:
    کِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَیْکَ مُبارَکٌ لِیَدَّبَّرُوا آیاتِهِ وَ لِیَتَذَکَّرَ أُولُوا الْأَلْبابِ (این قرآن بزرگ) کتابی مبارک و عظیم الشّأن است که به تو نازل کردیم تا امت در آیاتش تفکر کنند و صاحبان مقام عقل متذکر (حقایق آن) شوند.
    .
    بسیار شایسته است که ما از همان ابتدای جوانی با قرآن مأنوس شویم و با تدبر و تفکر در آیات نورانی این کتاب هدایت، زندگی خود را طراوت بخشیم و با نورانیتی که از این هدیه الهی میگیریم، زوایای تاریک زندگی خویش را نورباران کنیم. ان شاءالله

    تدبر در آیات الهی



  6. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۲
    نوشته
    1,460
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    47 روز 5 ساعت 55 دقیقه
    دریافت
    4
    آپلود
    0
    گالری
    161



    رابطه شأن نزول و تفسیر آیات
    قرآن مجید در ظرف بیست و سه سال به دنبال یک سلسله سؤال‌‌ها و پرسش‌‌ها و یا واقعه‌‌ها و رویدادها، نازل شده است، آگاهی از شأن نزول‌‌ها به مفهوم آیه روشنی خاصی می‌بخشد، البته این به معنای آن نیست که بدون شأن نزول نمی‌توان به معنی آیه واقف شد و آن را تفسیر نمود.

    بعنوان مثال شان نزول آیه فوق به این سوالها پاسخ میدهد:
    الف. این سه نفر چه کسانی بودند. ب) چرا تخلف ورزیدند. ج) چگونه زمین بر آنان تنگ شد. د) چگونه سینة آنان از زندگی تنگ و روح آنان فشرده شد. هـ ) چگونه فهمیدند که پناهگاهی جز خدا نیست؟ و) مقصود از توفیق الهی در مورد آنان چیست؟
    .
    سه نفر از مسلمانان به نام «کعب بن مالک»، «مرارة بن ربیع» و «هلال بن امید» از شرکت در جنگ تبوک و حرکت همراه پیامبر(ص) سرباز زدند. اما چیزی نگذشت که پشیمان شدند.
    هنگامی که پیامبر(ص) از صحنة تبوک به مدینه بازگشت، خدمتش رسیدند و عذرخواهی کردند، امّا پیامبر(ص) حتی یک جمله با آنها سخن نگفت و به مسلمانان نیز دستور داد که احدی با آنها سخن نگوید.
    .
    آن‌ها در یک محاصرة عجیب اجتماعی قرار گرفتند؛ تا آنجا که حتّی کودکان و زنان آنان نزد پیامبر(ص) آمدند و اجازه خواستند که از آنها جدا شوند، پیامبر(ص) اجازة جدایی نداد؛ ولی دستور داد که به آنها نزدیک نشوند. فضای مدینه با تمام وسعتش چنان بر آنها تنگ شد که مجبور شدند برای نجات از این خواری و رسوایی، شهر را ترک گویند و به قلة کوه‌های اطراف مدینه پناه ببرند.
    .
    از جمله مسائلی که ضربة شدیدی بر روحیة آنها وارد کرد این بود که کعب بن مالک می‌گوید: «روزی در بازار مدینه با ناراحتی نشسته بودم دیدم یک نفر مسیحی شامی سراغ مرا می‌گیرد، هنگامی که مرا شناخت نامه‌ای از پادشاه غسّان به دست من داد که در آن نوشته بود اگر صاحبت ترا از خود رانده به سوی مابیا، حال من منقلب شد، گفتم: ای وای برمن، کارم به جایی رسیده است که دشمنان نیز در من طمع دارند!»
    .
    خلاصه آنکه بستگان آنها غذا می‌آوردند، امّا حتّی یک کلمه با آنها سخن نمی‌گفتند. مدتی به این صورت گذشت و پیوسته انتظار می‌کشیدند که توبة آنها قبول شود و آیه‌ای که دلیل بر قبولی توبة آنها باشد نازل گردد، امّا خبری نبود. در این هنگام فکری به نظر یکی از آنان رسید و به دیگران گفت: اکنون که مردم با ما قطع رابطه کرده‌اند، چه بهتر که ما هم از یکدیگر قطع رابطه کنیم. آنها چنین کردند، به طوری که حتّی یک کلمه با یکدیگر سخن نمی‌گفتند، به این ترتیب سرانجام پس از پنجاه روز توبه و تضرع، توبة آنان قبول شد و آیة فوق در این زمینه نازل گردید.

    تدبر در آیات الهی



  7. #6

    تاریخ عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۲
    نوشته
    1,460
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    47 روز 5 ساعت 55 دقیقه
    دریافت
    4
    آپلود
    0
    گالری
    161



    الکهف : 28 وَ اصْبِرْ نَفْسَکَ مَعَ الَّذینَ یَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِیِّ یُریدُونَ وَجْهَهُ وَ لا تَعْدُ عَیْناکَ عَنْهُمْ تُریدُ زینَةَ الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ لا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنا قَلْبَهُ عَنْ ذِکْرِنا وَ اتَّبَعَ هَواهُ وَ کانَ أَمْرُهُ فُرُطاً
    با کسانی که بامداد و شبانگاه پروردگار خویش را می‏ خوانند و رضای او را می‏ جویند با شکیبایی قرین باش و دیدگانت به جستجوی زیور زندگی دنیا، از آنها منصرف نشود. اطاعت مکن کسی را که دلش را از یاد خویش غافل کرده‏ ایم و هوس خود را پیروی کرده و کارش زیاده ‏روی است.
    .
    جمعی از ثروتمندان مستکبر و اشراف از خود راضی عرب به حضور پیامبر(ص) رسیدند، و در حالی که اشاره به مردان با ایمانی همچون سلمان، ابوذر، صهیب، و خباب و مانند آنها می ‏کردند، گفتند: ای محمّد! اگر تو در صدر مجلس بنشینی، و این گونه افراد را از خود دور سازی (و خلاصه مجلس تو مجلسی در خور اشراف و شخصیتها! بشود) ما نزد تو خواهیم آمد ولی چه کنیم که با وجود این گروه جای ما نیست!
    .
    در این هنگام آیه نازل شد و به پیامبر(ص) دستور داد که هرگز تسلیم این سخنان فریبنده تو خالی نشود و همواره با افراد با ایمان و پاکدلی چون سلمانها و أبوذرها باشد.
    معیار ارزش انسانها پست و مقام ظاهری و ثروتشان نیست. خداوند به پیامبر(ص) دستور می ‏دهد: «با کسانی باش که پروردگار خود را صبح و عصر می ‏خوانند و تنها رضای او را می ‏طلبند»
    .
    سپس به عنوان تأکید ادامه می‏ دهد: «و هرگز به خاطر زیورهای دنیا، چشمان خود را از آنها بر مگیر!» باز برای تأکید افزونتر اضافه می‏ کند: «و از کسانی که قلبشان را از یاد خود غافل ساختیم اطاعت مکن» «همانها که از هوای نفس پیروی کردند» «و (همانها که همه) کارهایشان افراطی است» و خارج از رویّه و توأم با اسرافکاری است.

    اهمیت موضوع فوق بقدری است که قرآن در آیه بعد با صراحت به پیامبر(ص) چنین می‏ گوید: "بگو این برنامه من است و این حقیقتی است از سوی پروردگارتان، هر کس می ‏خواهد ایمان بیاورد و این حقیقت را پذیرا شود، و هر کس می‏ خواهد کافر گردد"

    اما بدانید این ظالمان دنیاپرست که با زندگی مرفه و زرق و برق و زینتهایشان لبخند تمسخر به لباس پشمینه سلمانها و بوذرها می ‏زنند عاقبت شوم و تاریکی دارند چرا که: "ما برای این ستمگران آتشی فراهم کرده ‏ایم که سراپرده‏اش آنها را از هر سو احاطه کرده است"
    منبع: تفسیر نمونه

    تدبر در آیات الهی



اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود