صفحه 1 از 2 12 آخرین
جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: اصالت لذت در اسلام

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۴
    نوشته
    6
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    2 ساعت 42 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    اصالت لذت در اسلام




    سلام
    اگر در اسلام رسیدن به قرب خداوند هدف است و لذت مقصود نیست پس مبنای وعده به لذات بهشت برای تشویق به عمل صالح چیست؟
    آیا این تناقض نوعی اعتراف به اصالت لذت و دنیا محور بودن کارکرد دین نیست؟


  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۰
    نوشته
    3,614
    صلوات
    1
    تعداد دلنوشته
    1
    مورد تشکر
    794 پست
    حضور
    118 روز 6 ساعت 7 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    2
    گالری
    8



    با نام و یاد دوست






    اصالت لذت در اسلام







    کارشناس بحث: استاد صدیق



  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۸۹
    نوشته
    237
    مورد تشکر
    20 پست
    حضور
    4 روز 11 ساعت 51 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    باسلام

    اصل تشویق و تنبیه یکی از اصول ریشه ای در مدیریت و رهبری است.
    خداوند متعال به عنوان شارع و قانون گذار، وقتی مردم را به کاری دعوت و از انجام کارهایی نهی میکند، لازم است برای تبعیت و تخلف از دستوراتش نیز یک سری تشویق ها و تنبیه هایی در نظر بگیرد و به آنان اعلام کند.
    در غیر این صورت، معمولا انسانها تمایلی به تبعیت ازدستورات نخواهند داشت. خصوصا در مورد دستورات دین که قاعدتا با طبع راحت طلبی انسان منافات دارد.
    به همین جهت، خداوند متعال برای کسانی که از دستوراتش تبعیت میکنند، تشویق هایی را در نظر گرفته است.
    اما این مشوق ها، برای اینکه کارایی لازم را داشته باشد، به نسبت مخاطبش باید متفاوت باشد.
    در روایتی از امام صادق(ع) نقل شده که پرستش وعبادت بندگان بر سه گونه است: برخی به طمع پاداش، برخی از ترس عذاب و برخی صرفا به نیت شکر و دوست داشتن خداوند:

    «إِنَّ الْعِبَادَةَ ثَلَاثَةٌ: قَوْمٌ عَبَدُوا اللَّهَ- عَزَّ وَ جَلَّ- خَوْفاً، فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْعَبِيدِ؛ وَ قَوْمٌ عَبَدُوا اللَّهَ- تَبَارَكَ وَ تَعَالى‏- طَلَبَ الثَّوَابِ، فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْأُجَرَاءِ؛ وَ قَوْمٌ عَبَدُوا اللَّهَ- عَزَّ وَ جَلَّ- حُبّاً لَهُ، فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْأَحْرَارِ، وَ هِيَ أَفْضَلُ الْعِبَادَة»(۱)

    برخی از انسانها، از تبعیت از دستورات و حتی سفارش های خداوند هیچ قصد و غرضی ندارند جز رسیدن به خشنودی و رضایت پروردگار. قرآن کریم در مورد هدف این افراد چنین میفرماید:


    «وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْري نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِباد»(۲)
    این افراد حتی در فدا کردن جان خود، هیچ هدفی ندارند مگر رسیدن به رضای الهی.




    ادامه دارد.
    ـــــــــــــــــــــــــ ـــــ
    ۱. الکافی، طبع دارالحدیث، ج۳، ص۲۱۶
    ۲. سوره بقره، آیه۲۰۷













  5. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۸۹
    نوشته
    237
    مورد تشکر
    20 پست
    حضور
    4 روز 11 ساعت 51 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    جدای از مطلوب بودن یا نبودن هر یک از این اقسام، صحبت بر سر این است که بالاخره بیشتر انسانها یا در دسته اول جای میگیرند و یا در دسته دوم.
    بنابراین، خداوند برای جلب کردن میل و برانگیختن آنان به عبادت و پذیرفتن دستورات، نمیتواند همان راهکاری را داشته باشد که برای دسته سوم و محبین دارد.
    چاره ای نیست که قلوب آنان را با نعمتهای مادی و توصیف های مادی جلب کند.
    البته رسیدن به قرب الهی و کمال، یک حداقلهایی دارد و یک سری درجات بالاتر.
    رسیدن به حداقل قرب الهی، با تبعیت از دستورات الهی و انجام کارهای مطابق آن صورت میپذیرد هرچند کسی که نیتش از انجام دستورات و احکام دین، صرفا رسیدن به نعمتهای مادی و معنوی بهشت و دوری از آتش جهنم نیست، قطعا از کمال بیشتری برخوردار خواهد بود.
    مثلا فرض کنید، شخص بزرگواری از سفر زیارتی بازگشته و مردم یک محله قصد دارند با او ملاقات کنند.
    هدف افراد از این ملاقات فرق دارد.
    برخی صرفا به خاطر اینکه به سوغاتی ها برسند و برخی به خاطر اینکه از ناراحتی او در امان بمانند. برخی نیز صرفا به خاطر بزرگواری آن شخص به ملاقاتش میروند.
    حال اگر آن شخص، از نیت این افراد مطلع باشد، قطعا برخوردی که با مردم دارد متفاوت خواهد بود.
    با وجود اینکه همه این افراد به ملاقات نائل شده اند و به منزل آن شخص رفته اند اما برخورد صاحب خانه با این، کجا و با آن، کجا؟
    البته خداوند برای اینکه عذری باقی نماند، در همان هنگام که نعمتهای بیان کرده است، این مطلب را نیز گفته است که از این نعمتهای بالاتر نیز هست.

    «لَهُمْ مَا یَشَاءُونَ فِیهَا وَ لَدَیْنَا مَزِیدٌ»(۳)
    خدا بیش از آنچه که وعده داده است خواهد بخشید ولی انسان قادر به درک آن نعمت ها نیست.

    در همان هنگام خصوصیات ابرار نیز بیان میشود که جایگاه اینان، رضوان الهی و بهشت مخصوص خداوند است.
    بنابراین، گرچه همگان به حداقل قرب خواهند رسید، البته به شرط اینکه نیت از انجام کار ریا و ظاهر سازی نباشد و این با لذت گرایی فرق دارد.
    این افراد از لذتهای دنیا به خاطر لذتهای آخرت که جاودانه است و مفاسد لذتهای دنیا راندارد خود را محروم کرده اند. پس به دنبال لذت دنیایی نیستند.

    در انتها، قابل ذکر است که بنده نتوانستم ارتباط بین نعمتهای مادی بهشت با دنیا محور بودن کارکرد دین را متوجه شود.
    خوب است بیشتر توضیح دهید.



    موفق باشید.
    ـــــــــــــــــ
    ۳. سوره ق، آیه۳۵





  6. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۴
    نوشته
    6
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    2 ساعت 42 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط صدیق نمایش پست
    جدای از مطلوب بودن یا نبودن هر یک از این اقسام، صحبت بر سر این است که بالاخره بیشتر انسانها یا در دسته اول جای میگیرند و یا در دسته دوم.
    بنابراین، خداوند برای جلب کردن میل و برانگیختن آنان به عبادت و پذیرفتن دستورات، نمیتواند همان راهکاری را داشته باشد که برای دسته سوم و محبین دارد.
    چاره ای نیست که قلوب آنان را با نعمتهای مادی و توصیف های مادی جلب کند.
    البته رسیدن به قرب الهی و کمال، یک حداقلهایی دارد و یک سری درجات بالاتر.
    رسیدن به حداقل قرب الهی، با تبعیت از دستورات الهی و انجام کارهای مطابق آن صورت میپذیرد هرچند کسی که نیتش از انجام دستورات و احکام دین، صرفا رسیدن به نعمتهای مادی و معنوی بهشت و دوری از آتش جهنم نیست، قطعا از کمال بیشتری برخوردار خواهد بود.
    مثلا فرض کنید، شخص بزرگواری از سفر زیارتی بازگشته و مردم یک محله قصد دارند با او ملاقات کنند.
    هدف افراد از این ملاقات فرق دارد.
    برخی صرفا به خاطر اینکه به سوغاتی ها برسند و برخی به خاطر اینکه از ناراحتی او در امان بمانند. برخی نیز صرفا به خاطر بزرگواری آن شخص به ملاقاتش میروند.
    حال اگر آن شخص، از نیت این افراد مطلع باشد، قطعا برخوردی که با مردم دارد متفاوت خواهد بود.
    با وجود اینکه همه این افراد به ملاقات نائل شده اند و به منزل آن شخص رفته اند اما برخورد صاحب خانه با این، کجا و با آن، کجا؟
    البته خداوند برای اینکه عذری باقی نماند، در همان هنگام که نعمتهای بیان کرده است، این مطلب را نیز گفته است که از این نعمتهای بالاتر نیز هست.

    «لَهُمْ مَا یَشَاءُونَ فِیهَا وَ لَدَیْنَا مَزِیدٌ»(۳)
    خدا بیش از آنچه که وعده داده است خواهد بخشید ولی انسان قادر به درک آن نعمت ها نیست.

    در همان هنگام خصوصیات ابرار نیز بیان میشود که جایگاه اینان، رضوان الهی و بهشت مخصوص خداوند است.
    بنابراین، گرچه همگان به حداقل قرب خواهند رسید، البته به شرط اینکه نیت از انجام کار ریا و ظاهر سازی نباشد و این با لذت گرایی فرق دارد.
    این افراد از لذتهای دنیا به خاطر لذتهای آخرت که جاودانه است و مفاسد لذتهای دنیا راندارد خود را محروم کرده اند. پس به دنبال لذت دنیایی نیستند.

    در انتها، قابل ذکر است که بنده نتوانستم ارتباط بین نعمتهای مادی بهشت با دنیا محور بودن کارکرد دین را متوجه شود.
    خوب است بیشتر توضیح دهید.



    موفق باشید.
    ـــــــــــــــــ
    ۳. سوره ق، آیه۳۵


    ممنون
    موضوع دنیا و آخرت نیست
    درسته که مومن لذت را در آخرت دنبال میکند اما مصداق فهمش از لذت همان لذات دنیاست، اگر این نبود که تشویقی صورت نمیگرفت
    اتفاقا اینکه شخص لذت محدود را برای لذت نامحدود ترک میکنه بیشتر بیانگر اصالت لذت است

    و اما منظورم از دنیامحور بودن کارکرد دین اینه که وعده به لذات برای ترک لذت نشانگر این است که هدف اصلاح دنیا بوده نه بیان آخرت

    سوال اینه چرا دین حب دنیا را راس الخطایا و لهو لعب میداند ولی برای تشویق به عمل صالح همین دنیا را وعده میدهد؟
    این دوگانگی چه توجیهی دارد
    ویرایش توسط habib.62 : ۱۳۹۴/۰۴/۰۱ در ساعت ۲۲:۱۹


  7. #6

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۸۹
    نوشته
    237
    مورد تشکر
    20 پست
    حضور
    4 روز 11 ساعت 51 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط habib.62 نمایش پست
    ممنون
    موضوع دنیا و آخرت نیست
    درسته که مومن لذت را در آخرت دنبال میکند اما مصداق فهمش از لذت همان لذات دنیاست، اگر این نبود که تشویقی صورت نمیگرفت
    اتفاقا اینکه شخص لذت محدود را برای لذت نامحدود ترک میکنه بیشتر بیانگر اصالت لذت است.
    سلام
    دوست عزیز
    اگر در ادیان فقط به جنبه لذتهای دنیایی و اموری مشابه آن تاکید شده بود، حرف شما تا حدودی قابل قبول بود.
    اما در ادیان علاوه بر وعده به این نعمتها، به نعمتهای معنوی ای نیز اشاره شده است که گاه انگیزه افراد را صدچندان میکند.
    مثلا اگر به کسی که به دنبال خوردن و آشامیدن است فقط گفته میشد، در این دنیا کمتر بخور و مال حرام نخور، به جای آن در بهشت همین نعمتها را به تو میدهیم، کدام عقل سلیمی قبول میکرد که نقد را به نسیه بفروشد. مخصوصا وقتی ما و امثال ما توان درک برتری حتی نعمتهای بهشتی بر نعمتهای دنیایی مشابه را نداریم.
    آنچه باعث ترغیب بیشتر افراد برای صرف نظر کردن از برخی نعمتهای مادی میشود، صرفا وعده به نعمتهای مادی مشابه نعمتهای دنیایی نیست، بلکه در کنار آن وعده خوشنودی خدا و همنشینی با ابرار و نیکان و کسانی که دوستشان داریم از جمله وعده هایی است که انسان ها را بیشتر ترغیب میکند.
    این برای بیشتر افراد است. اما برای گروه اندکی که صرفا به خاطر نعمتهای مادی بهشت کارهای نیک میکنند، نیز مشکلی نیست. زیرا این افراد باید به صورتی به کار نیک و انجام کارهایی که باعث کمالشان میشود، ترغیب شوند. مثالی که برایتان در پست قبل زدم را دوباره مطالعه کنید.
    این افراد به کمال میرسند، هرچند رسیدن به کمال صرفا در همان حد توقعشان و نیتشان است.

    نقل قول نوشته اصلی توسط habib.62 نمایش پست
    و اما منظورم از دنیامحور بودن کارکرد دین اینه که وعده به لذات برای ترک لذت نشانگر این است که هدف اصلاح دنیا بوده نه بیان آخرت
    در این مسئله مغالطه وجه و کنه صورت گرفته است.
    یعنی گرچه قطعا یکی از کارکردهای دین، اصلاح دنیا و زندگی دنیوی انسانها است(الدنیا مزرعه الاخره)، اما منحصر کردن کارکردها و اهداف ادیان به این کارکرد مغالطه و نوعی فروکاستن کارکرد و اهداف ادیان است.


    نقل قول نوشته اصلی توسط habib.62 نمایش پست
    سوال اینه چرا دین حب دنیا را راس الخطایا و لهو لعب میداند ولی برای تشویق به عمل صالح همین دنیا را وعده میدهد؟
    این دوگانگی چه توجیهی دارد
    نکته آخر هم اینکه دومرتبه تکرار میکنم، وعده های خداوند منحصر در نعمتهای مادی نیست تا اشکال شما پیش بیاید بلکه نعمتهای معنوی اگر بیشتر از نعمتهای مادی نباشد کمتر نیست.





  8. #7

    تاریخ عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۴
    نوشته
    6
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    2 ساعت 42 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط صدیق نمایش پست

    سلام
    دوست عزیز
    اگر در ادیان فقط به جنبه لذتهای دنیایی و اموری مشابه آن تاکید شده بود، حرف شما تا حدودی قابل قبول بود.
    اما در ادیان علاوه بر وعده به این نعمتها، به نعمتهای معنوی ای نیز اشاره شده است که گاه انگیزه افراد را صدچندان میکند.
    مثلا اگر به کسی که به دنبال خوردن و آشامیدن است فقط گفته میشد، در این دنیا کمتر بخور و مال حرام نخور، به جای آن در بهشت همین نعمتها را به تو میدهیم، کدام عقل سلیمی قبول میکرد که نقد را به نسیه بفروشد. مخصوصا وقتی ما و امثال ما توان درک برتری حتی نعمتهای بهشتی بر نعمتهای دنیایی مشابه را نداریم.
    آنچه باعث ترغیب بیشتر افراد برای صرف نظر کردن از برخی نعمتهای مادی میشود، صرفا وعده به نعمتهای مادی مشابه نعمتهای دنیایی نیست، بلکه در کنار آن وعده خوشنودی خدا و همنشینی با ابرار و نیکان و کسانی که دوستشان داریم از جمله وعده هایی است که انسان ها را بیشتر ترغیب میکند.
    این برای بیشتر افراد است. اما برای گروه اندکی که صرفا به خاطر نعمتهای مادی بهشت کارهای نیک میکنند، نیز مشکلی نیست. زیرا این افراد باید به صورتی به کار نیک و انجام کارهایی که باعث کمالشان میشود، ترغیب شوند. مثالی که برایتان در پست قبل زدم را دوباره مطالعه کنید.
    این افراد به کمال میرسند، هرچند رسیدن به کمال صرفا در همان حد توقعشان و نیتشان است.


    در این مسئله مغالطه وجه و کنه صورت گرفته است.
    یعنی گرچه قطعا یکی از کارکردهای دین، اصلاح دنیا و زندگی دنیوی انسانها است(الدنیا مزرعه الاخره)، اما منحصر کردن کارکردها و اهداف ادیان به این کارکرد مغالطه و نوعی فروکاستن کارکرد و اهداف ادیان است.



    نکته آخر هم اینکه دومرتبه تکرار میکنم، وعده های خداوند منحصر در نعمتهای مادی نیست تا اشکال شما پیش بیاید بلکه نعمتهای معنوی اگر بیشتر از نعمتهای مادی نباشد کمتر نیست.


    باتشکر
    حرفی در این نیست که در بهشت لذات معنوی هم است برای طالبانش..
    بحث بر این است که چرا مانور اصلی بر روی نعمات جسمانی و نفسانی است؟
    خب این اثبات این است که عامل تحرک در بیشتر انسانها لذت است..
    و اینکه خدا برای عموم اصالت لذت را پذیرفته


  9. #8

    تاریخ عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۸۷
    نوشته
    3,440
    مورد تشکر
    10 پست
    حضور
    29 روز 5 ساعت 40 دقیقه
    دریافت
    49
    آپلود
    5
    گالری
    76



    به نام خدا
    با سلام و عرض ادب.
    من هم سوال داشتم در همین موارد که متاسفانه هر دفه فراموش می کردم.
    پیش مقدمه سوال: انسان ها همیشه در جهنم باقی نمی مانند و هر وقت تنبیه آنها برای گناهانشان تمام شد وارد بهشت میشن.( این درسته یا غلط؟)
    حالا سوال من اینه: اگه زن و شوهری چه در جهنم باشند یا نباشند،وقتی وارد بهشت شدند الزامیست که با هم مجدد ازدواج کنند؟ یا قدرت انتخاب دارند؟ حالا اگر با هم ازدواج کردند، (ه)حوری بهشتی نصیبشان می شود یا خیر؟ و اینکه با توجه به اینکه گفته شده بهشت درجه بندیست و هر کس بنده ی بهتری باشه در درجه ی بهتری قرار می گیرد، آیا یه زن و شوهر که هم مرتبه نیستند می توانند با هم ازدواج کنند؟


  10. #9

    تاریخ عضویت
    جنسیت دي ۱۳۹۱
    نوشته
    2,634
    صلوات
    1749
    تعداد دلنوشته
    22
    مورد تشکر
    318 پست
    حضور
    214 روز 4 ساعت 5 دقیقه
    دریافت
    47
    آپلود
    6
    گالری
    53



    نقل قول نوشته اصلی توسط سیاوش عشق نمایش پست
    اینکه با توجه به اینکه گفته شده بهشت درجه بندیست و هر کس بنده ی بهتری باشه در درجه ی بهتری قرار می گیرد، آیا یه زن و شوهر که هم مرتبه نیستند می توانند با هم ازدواج کنند؟
    سلام علیکم
    شاید این پست جواب شما رو بده
    http://www.askquran.ir/post565492.html#post565492
    برای بقیه سوالاتون لطفا یه تاپیک توی انجمن http://www.askquran.ir/forum817.html بزنید

    اینم برای پیش مقدمه
    http://www.askquran.ir/thread32828.html


  11. #10

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۸۹
    نوشته
    237
    مورد تشکر
    20 پست
    حضور
    4 روز 11 ساعت 51 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط habib.62 نمایش پست
    خب این اثبات این است که عامل تحرک در بیشتر انسانها لذت است..
    و اینکه خدا برای عموم اصالت لذت را پذیرفته
    باسلام
    لطفا بین این دو نکته تفکیک کنید.
    اینکه خداوند اصالت را به چه چیزی میدهد.
    و اینکه دیگران چه چیزی برایشان مهم است.

    قطعا خداوند اصالت را به لذت و لذت گرایی آن هم از نوع امور مادی و جسمانی نمیدهد.
    این از بررسی محتوای اموزه های ادیان به وضوح مشخص است.

    اما به واسطه اینکه کتاب قران کتاب هدایت است و برخی از مخاطبین این کتاب هدایت، از کسانی هستند که به خاطر لذت خدا را عبادت میکنند و سود خود را دنبا میکنند، برای ترغیب این افراد چاره ای نیست جز اینکه از امور مطلوبشان یاد شود و همانها را پاداش اطاعتشان قرار دهند.
    مثلا فرض کنید در یک مسابقه، پاداش هایی را برای برنده ها قرار دهند.
    به نظر شما کسی که فقط به دنبال پول است، اگر گفته شود پاداش فرد برنده مثلا زیارت مکه یا کربلاست، انگیزه چندانی برای مسابقه و برنده شدن دارد.
    یا کسی که فقط دنبال معنویت است و اصلا به مادیات اهمیت نمیدهد، میتوان برای ترغیبش، پاداش پیروزی در مسابقه را مثلا ماشین یا خانه قرار داد.
    در این مسابقه، بهترین راه این است که گفته شود، هر کسی که برنده شود، جایزه مورد علاقه اش داده میشود.
    تنها در این صورت است که همگان با هر میل و سلیقه ای که باشند، با انگیزه کامل در مسابقه شرکت میکنند.
    حال در این صورت، چون یکی از این جایزه ها حتما مادی است، میتوان به طراح مسابقه انگ زد که بله تو مادی گرا هستی و به معنویات اهمیت نمیدهی.

    در بحث ما نیز همینطور است.
    لطفا بین این دو تفکیک کنید و نفرمایید در اسلام یانزد خداوند، اصالت با لذت است.


صفحه 1 از 2 12 آخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود