صفحه 1 از 4 123 ... آخرین
جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: شرح دعای سحر امام خمینی (ره)

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    799
    تشکر:
    1
    حضور
    46 روز 6 ساعت 9 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    0
    گالری
    17

    شرح دعای سحر امام خمینی (ره)




    شرح دعای سحر امام خمینی (ره) (قسمت اول)


    اللّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ مِنْ بَهائِكَ بِابْهاهُ، وَ كُلُّ بَهائِكَ بَهِىُّ، اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ بِبَهائِكَ كُلِّهِ.

    بار الها از تو سؤال مى كنم به زيباترين زيبايى ات، و همه زيبايى تو زيبا است، خداوندا از تو سؤال مى كنم به همه زيبايى ات.

    جامعيت انسان همه عوالم را (اللّهمّ) دعا كننده كه مى گويد: اللهم، اصل اين كلمه يا اللّه است (و مثل اين است كه يا اللّه گفته است).

    بدان كه انسان، تنها وجودى است كه جامع همه مراتب عينى و مثالى و حسى است و تمام عوالم غيب و شهادت و هر چه در آنهاست در وجود انسان پيچيده و نهان است، چنانكه خداى تعالى مى فرمايد: خداوند همه نامها را به آدم آموخت.

    و مولاى ما و مولاى همه توحيديان (صلوات اللّه عليه) بنابر نقل بعضى شعرى بدين مضمون فرموده است:

    تو پندارى همين جرم صغيرىجهانى در نهاد تو نهان است
    بنابراين آدمى با ملكيان، ملكى است، و با ملكوتيان ملكوتى، و با جبروتيان جبروتى. و روايت شده از آن حضرت و حضرت صادق عليهما السّلام كه فرمودند: بدان كه صورت انسانى بزرگترين حجت هاى الهى است بر خلقش، و او همان كتابى است كه خداى تعالى آن را با دست خود نوشته است، و او همان هيكلى است كه آن را با حكمت خود بنايش نموده، و اوست مجموعه صورت جهانيان، و اوست مختصرى از لوح محفوظ، و او بر هر غايبى شاهد است، و اوست راه راست به هر گونه خير و نيكى، و همان راهى است كه در ميان بهشت و دوزخ كشيده شده است.

    پس انسان خليفه خداست بر خلق او، و بر صورت الهى آفريده شده است،[1] متصرف در بلاد خداست و خلعت هاى اسماء و صفات خداوندى را در بر كرده و در گنجينه هاى ملك و ملكوت او نفوذ دارد، روحش از حضرت الهيه بر او دميده شده، ظاهرش نسخه اى است از ملك و ملكوت، و باطنش گنجينه هاى خداى لا يموت. و چون جامع همه صورتهاى كونيه الهيه بود، از اين رو در تحت تربيت اسم اعظمى كه به همه اسماء و صفات محيط بود و بر همه رسم ها و تعيّن ها حكومت داشت قرار گرفت، پس رب انسان جامع كامل همانا حضرت الهيه است و سزاوار است كه او خداى را به نامى كه با مقامش تناسب دارد و او را از امورى كه با او سازگار نيست محافظت مى كند بخواند، و از اين روست كه بايد در مقام استعاذه و پناهندگى از شيطان رجيم به نام اللّه پناهنده شود نه ديگر نامها، و طبق آيه «قُلْ اعُوذُ بِرَبِّ النّاسِ» به او امر شده است تا به پروردگار مردم پناهنده شود از شر كسى كه با مرتبه او و كمالات او ضديت و تنافر دارد، و آن وسوسه باطنى است، و پناه به خدا برد از كسى كه در باطن او وسوسه ايجاد مى كند و در راه معرفت، راهزن اوست.

    عارف كامل كمال الدين عبد الرزاق كاشانى در تأويلات مى گويد:

    انسان همان وجود جامعى است كه همه مراتب وجود را در انحصار خود قرار داده است. پس پروردگارى كه او را ايجاد كرده و كمال انسانى را به او افاضه فرموده همان ذات خداوندى است، به اعتبار همه اسماء به حسب بدايت كه از آن به اللّه تعبير مى شود، و از اين روست كه خداى تعالى به شيطان فرمود: چرا سجده نكردى به آنچه من با دو دستم او را آفريدم؟ دو دست متقابل، مانند دو دست لطف و قهر و يا دو دست جلال و جمال كه شامل همه اسماء است.


    ویرایش توسط محدثه67 : ۱۳۹۴/۰۴/۱۵ در ساعت ۱۱:۳۴


  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    799
    تشکر:
    1
    حضور
    46 روز 6 ساعت 9 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    0
    گالری
    17



    در سرّ ابتدا به اللهم در اكثر دعاها

    پس كسى كه بازگشت انسان را از اسفل سافلين به عهده گرفته و او را از دوزخ تاريك، به محل كرامت و امن الهى باز مى گرداند و از تاريكى ها به نور مى كشاند و از راهزنان سلوك محافظت مى كند همان اللّه است، چنانكه فرمود: اللّه ولىّ كسانى است كه ايمان آورده اند و آنان را از تاريكى ها به نور مى كشاند. پس سالك كه با قدم معرفت سلوك إلى اللّه مى كند مانند مسافرى است كه در راه وحشتناك تاريكى، بار سفر به سوى حبيب خود را بسته است و شيطان، راهزن اين راه است و خداى تعالى با اسم جامع محيطش حافظ و نگهبان اوست، پس بر دعا كننده و سالك لازم است كه به نگهبان و مربى خود توسل جسته و با گفتن اللهم يا يا اللّه تضرع به او نمايد. و سرّ اينكه بيشتر دعاها با اين كلمه شروع مى شود همين است، گر چه از نظرى تمسك جستن به ديگر اسماء الهيه خوب است و آن نظر عبارت است از استهلاك تعين هاى اسمائى و صفاتى در احديت جمع، چنانكه در سرّ اينكه در جملات اين دعا پس از اثبات افضليت، دوباره بازگشت نموده و مى گويد: همه بهاى تو بهى است و همچنين بقيه جملات، چنانكه خواهيم گفت.

    من گفتن در دعاها منافاتى با فقر ذاتى ندارد انّى) گفتن كلمه من در اينجا نه براى اثبات منيّت است، زيرا اظهار منيّت با گدايى منافات دارد، در صورتى كه دعا كننده مى گويد من از تو سؤال مى كنم و گدايى مى كنم، بلكه اين من گفتن مانند شما گفتن است كه خداى تعالى مى فرمايد: شما نيازمندان به خدا هستيد. با اينكه شمايى كه سواى حق باشد خود ملاك استغناء و بى نيازى است نه ملاك فقر و نيازمندى. پس آنچه با مقام سالك الى اللّه منافات دارد آن گونه استقلال و بى نيازى است كه در كلمه شما در آيه شريفه «إِنْ هِيَ إِلاَّ أَسْماءٌ سَمَّيْتُموها أَنْتُمْ» (اين ها نامهايى است كه شما آنها را نامگذارى كرده ايد) ذكر شده، و اما در مقام اظهار ذلت و اظهار فقر اثبات انانيت نكوهيده نيست، بلكه اصلا از باب اثبات انانيت نيست، مانند كلمه شما است كه در آيه شريفه: اى مردم شما نيازمندان به خدا هستيد آمده است، بلكه حفظ مقام عبوديت و توجه به نياز و تنگدستى اگر در حالت صحو دوم (صحو بعد از محو)[2] باشد خود يكى از تمام ترين مراتب انسانيت است.

    چنانكه در روايت شريفه بنابر آنچه گفته شده به آن اشاره شده است كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود: برادرم موسى از چشم راست نابينا بود، و برادرم عيسى از چشم چپ نابينا بود، و اين منم كه هر دو چشمم بيناست.

    پس بنا بر اين روايت، حفظ مقام كثرت در وحدت و وحدت در كثرت، براى احدى از انبياء مرسل ميسر نشده مگر براى خاتم پيامبران بالاصاله و براى اوصياء آن حضرت به تبعيت او؛ درود خداوند بر همه آنها باد.




  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    799
    تشکر:
    1
    حضور
    46 روز 6 ساعت 9 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    0
    گالری
    17



    دستور دعا كردن

    ( اسْئَلُكَ) از تو سؤال مى كنم. سؤال اگر به زبان استعداد شد دست رد به سينه سائل نمى خورد و دعايش پذيرفته و مستجاب خواهد شد، زيرا فاعل و كسى كه خواسته را انجام مى دهد تمام و فوق تمام است و فيض آن حضرت، كامل و فوق كمال است و اگر فيض، ظهور ندارد و افاضه نمى شود از ناحيه نقصان استعداد است. پس اگر پذيرنده، استعداد پذيرش فيض را داشته باشد فيض الهى از خزينه هايى كه پايان ندارد و كمبودى در آنها ايجاد نمى شود و از معادن فيضى كه غير متناهى است و نقصان پذير نيست، بر او افاضه خواهد شد.



  5. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    799
    تشکر:
    1
    حضور
    46 روز 6 ساعت 9 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    0
    گالری
    17



    در حقيقت اخلاص

    پس دعا كننده را سزاوار چنين است كه تا مى تواند باطن خود را منزه كند و آن را از آلودگى ها و ملكات پست تهى سازد تا دعايش از مرحله گفتار به مقام حال، و از مقام حال به لسان استعداد رسد و از ظاهر به باطن سرايت كند تا دعايش مستجاب گردد و به مقصدش نائل شود. پس كوشش كن تا مگر باطنت دعا كند و باطنت طالب باشد تا درهاى ملكوت بر قلبت گشوده شود و اسرار جبروت بر سرّت و ضميرت منكشف گردد و كشتى عقلت در درياهاى خير و بركات به حركت درآمده، به ساحل هاى نجات برسد و تو را از گردابهاى هلاك نجات بخشد و با دو بال (علم و عمل) از اين سراى تاريك و خانه هلاكت و بدبختى به عالم انوار پرواز نمايد. و مبادا در مقابل اين صفات حسنى و امثال عليا كه آسمان ها و زمين ها بر آنها استوار است و همه عوالم با نور آنها روشن است، رسيدن به شهوتهاى پست و لذتهاى فانى و پوسيده و غرضهاى حيوانى و كمالات چهارپايان و درندگان را در نظر داشته باشى، بلكه بايد در طلب كرامتهاى الهى و انوار عقلى و كمالات لايق مقام انسان به عنوان آنكه انسان است، باشى و بهشتى را كه به پهناى آسمان ها و زمين طلب كنى. تازه اين هم در ابتداى سير و سلوك است و گر نه نيكى هاى نيكمردان براى مقربين گناه محسوب مى شود. بنابراين، عارف كامل كسى است كه قلب خود را همچون هيولى كه هر صورتى را مى پذيرد آماده پذيرش هر صورتى سازد كه محبوب، آن صورت را به آن قلب بدهد و هيچ صورت و فعليّتى را از پيش خود مطالبه نكند، و از هر دو عالم بگذرد و به هر دو نشأه پشت پا زند، چنانكه عارف شيراز گويد:

    در ضمير ما نمى گنجد به غير از دوست كس
    هر دو عالم را به دشمن ده كه ما را دوست بس


    و در جاى ديگر گويد:

    نيست در لوح دلم جز الف قامت دوست
    چه كنم حرف دگر ياد نداد استادم

    ویرایش توسط محدثه67 : ۱۳۹۴/۰۴/۱۵ در ساعت ۱۱:۴۷


  6. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    799
    تشکر:
    1
    حضور
    46 روز 6 ساعت 9 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    0
    گالری
    17



    و اين است حقيقت آن اخلاصى كه در روايت به آن اشاره شده كه هر كس چهل روز براى خدا اخلاص از خود نشان دهد چشمه هاى حكمت از دل او بر زبانش جريان مى يابد. و در كافى از امام رضا عليه السّلام نقل شده است كه امير المؤمنين عليه السّلام مى فرمود: خوشا به حال كسى كه عبادت و دعا را براى خدا خالص كند، و دلش را به آنچه چشمش مى بيند مشغول نسازد، و ياد خدا را به آنچه گوشش مى شنود فراموش نكند، و به آنچه به ديگرى داده شده سينه اش اندوهگين نگردد.

    پس مرگ بر بنده اى كه ادعاى بندگى كند آنگاه آقا و مولاى خود را به اسماء و صفاتى بخواند كه آسمان هاى ارواح و زمين هاى اشباح با آن اسماء و صفات استوار است، ولى خواسته اش شهوتهاى نفسانى و رذايل حيوانى باشد و تاريكيهايى را بخواهد كه روى هم انباشته شده است و رياست هاى باطل و دست باز و قدرت كامل در شهرها و مسلط شدن بر بندگان خدا خواسته او باشد.

    تو را ز كنگره عرش مى زنند صفيرندانمت كه در اين دامگه چه افتاده است؟
    و اى خوشا به حال بنده اى كه پروردگارش را به خاطر خود او عبادت كند و خالص براى او شده باشد و بجز او منظورش نباشد و شهوتهاى دنيوى و مقامات اخروى را خريدار نباشد.

    غلام همت آنم كه زير چرخ كبودز هر چه رنگ تعلق پذيرد آزاد است



  7. #6

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    799
    تشکر:
    1
    حضور
    46 روز 6 ساعت 9 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    0
    گالری
    17



    مِنْ بَهائِكَ بِابْهاهُ وَ كُلُّ بَهائِكَ بَهِىٌّ، اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ بِبَهائِكَ كُلِّهِ.

    كلمه مِنْ بَهائِكَ (از نظر ادبى) متعلق است به ابْهاهُ و آن متعلق است به اسْئَلُكَ يعنى سؤال مى كنم از تو به زيباترين زيبايى ات. و همچنين جملات ديگر دعا [3]

    طريقه سلوك شيخ الانبياء

    بدان كه اگر كسى با قدم معرفت، سلوك إلى اللّه كند به هدف نهايى خود نخواهد رسيد و در احديّت جمع، مستهلك نخواهد شد و پروردگار خود را به صفت اطلاق مشاهده نخواهد كرد، مگر آنكه در مقام سلوك منزلها، درجه ها، مرحله ها و معراجهاى از خلق به سوى حقّ مقيد را پشت سر بگذارد و كم كم قيد را زايل كند و از نشأه اى به نشأه ديگر و از منزلى به منزل ديگر منتقل شود، تا آنكه به حق مطلق منتهى گردد، چنانكه در كتاب الهى به آن اشاره شده است و نحوه سلوك شيخ الانبياء حضرت إبراهيم (عليه و عليهم الصلاة و السلام) اينچنين بوده است آنجا كه مى فرمايد: چون تاريكى شب او را فرا گرفت ستاره اى را ديد، گفت همين است پروردگار من (تا آنجا كه مى گويد) من روى خود به سوى كسى كردم كه آسمان ها و زمين را از عدم به وجود آورده است و از بتان كناره گرفتم و اسلام آوردم و من از مشركان نيستم. و بدين ترتيب آن حضرت به تدريج از ظلمات عالم طبيعت به عالم ربوبيت بالا رفت.

    در آغاز كه ربوبيت نفس طلوع كرد به صورت ستاره زهره تجلى كرد، پس آن حضرت از اين مرحله گذشت و افول و غروب آن را مشاهده كرد. پس از اين منزل به منزل قلب منتقل شد كه ماه قلب از افق وجودش طلوع كرده بود و در آن منزل، ربوبيت قلب را مشاهده نمود. و از اين مقام نيز گذشت و ماه افول كرد و به مقام بالاتر كه مقام طلوع آفتاب روح بود رسيد. و چون نور حق درخشيدن گرفت و آفتاب حقيقى طلوع كرد، ربوبيت روح را نيز نفى كرد و به فاطر روح و خالق آن توجه نمود و از هر اسم و رسم و تعين و نشانى رهايى يافت و بر درگاه رب مطلق بار انداخت.



  8. #7

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    799
    تشکر:
    1
    حضور
    46 روز 6 ساعت 9 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    0
    گالری
    17



    پس گذشتن از منزلهاى حواس و خيالات و تعقلات (و پشت سر نهادن عوالم حس و خيال و عقل) و تجاوز از سراى فريب به سوى هدف آخرين، و متحقق شدن به نفى صفات و رسوم و جهات به تحقق عينى و علمى، امكان ندارد مگر پس از آنكه از مراحل برزخى متوسط، كه عبارت است از برزخهاى سافله و عاليه، بگذرد و به عالم آخرت قدم گذاشته و از آنجا به عالم اسماء و صفات وارد شود، و در آن عالم نيز از اسماء و صفاتى كه احاطه آنها كمتر است شروع نموده و به اسماء و صفاتى كه احاطه بيشتر دارند برسد، و از اسماء و صفات محيطه به عالم الوهيت مطلقة نائل آمده و از آن به جهان احديت عين جمع، واصل شود و با وصول به اين جهان است كه همه تجليات خلقيه و اسمائيه و صفاتيه در آن مستهلك گشته و همه تعينات علمى و عينى در آن فانى خواهد شد. و به اين سير عرفانى اشاره نموده عارف رومى مولوى كه مى گويد:


    از جمادى مردم و نامى شدم
    وز نما مردم ز حيوان سر زدم
    مردم از حيوانى و انسان شدم
    از چه ترسم كى ز مردن كم شدم
    باز مى ميرم ز انسان و بشر
    پس بر آرم با ملايك بال و پر
    بار ديگر از ملك پرّان شوم
    آنچه اندر وهم نايد آن شوم
    پس عدم گردم عدم چون ارغنون
    گويدم كانّا إليه راجعون

    و اين است همان ظلوميّتى كه در آيه شريفه به آن اشاره شده كه همانا انسان، ظلوم و جهول است. و اين است مقام اوْ أدْنى آخرين مقامات انسانى؛ بلكه در اينجا ديگر نه مقامى مى ماند و نه صاحب مقامى، و اين همان مقام هيمان است كه بنا به بعضى از احتمالات در آيه شريفه: «ن، وَ الْقَلَمِ وَ ما يَسْطُرُونَ» به آن اشاره شده است.[4]



  9. #8

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    799
    تشکر:
    1
    حضور
    46 روز 6 ساعت 9 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    0
    گالری
    17



    دعاى سالك تابع مشاهدات اوست

    پس چون سالك به حضرت الهى رسيد و با چشم بصيرت (و ديده باطن) حضرت واحديت را مشاهده كرد و پروردگار متعالش با تجليات اسمايى و صفاتى از براى او تجلى كرد و متوجه گرديد كه پاره اى از اسماء محيط است و پاره اى از آنها محاط، و بعضى از آنها فاضل است و بعضى افضل، آنگاه است كه با زبانى مناسب با نشأه اش از پروردگار خود سؤال مى كند و با دعايى كه لايق آن حضرت است دعا مى كند به خوبترين صفات و زيباترينش و شريف ترين آيات و كامل ترينش. پس اين دعا از لسان حالش به زبان قالش و از باطنش به گفتارش سرايت مى كند و مى گويد: «اسْئَلُكَ مِنْ بَهائِكَ بَابْهاهُ» و همچنين در ديگر فقرات دعا.


    و سؤال در حضرت الهى طورى است كه با سؤال در حضرت غيب مقيّد فرق دارد، و آن هم با سؤال در شهادت فرق دارد و خواسته ها نيز به مناسبت نشأه ها با همديگر تفاوت دارد، چنانكه در جمله «اللَّهُمَّ إِنّى اسْئَلُكَ مِنْ مَسائِلِكَ بَاحَبِّها الَيْكَ» خواهيم گفت.



  10. #9

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    799
    تشکر:
    1
    حضور
    46 روز 6 ساعت 9 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    0
    گالری
    17



    در كيفيت شهود سالك، ابهى بودن حضرت حق را

    و چون سالك إلى اللّه از حضرت الهيه گذشت و به حضرت احديت جمع رسيد، در آن حضرت، همه حضرات مستهلك اند و همه تعينات و تكثرات در آن حضرت فانى هستند و مالكيت مطلق در آن مقام متجلى است، چنانكه خداوند مى فرمايد: امروز مالكيت به چه كسى اختصاص دارد؟ و چون در چنين روزى نه خلقى وجود دارد و نه امرى و نه اسمى و نه رسمى، لذا در حديث است كه كسى بجز حضرت حق جواب نمى دهد و خود او مى فرمايد: مالكيت مخصوص خداى واحد قهار است.


    و چون چنين است پس در اين مقام نه سؤالى هست و نه مسئولى و نه سائلى. و اين حالت عبارت است از حالت مستى و بيخودى كه از هيمان و دهشت و اضطرابى كه از مشاهده ناگهانى جمال محبوب دست مى دهد حاصل مى شود. و چون با توفيقات محبوبش از اين وحشت و دهشت رهايى يافت و به صحو بعد المحو رسيد امكان تميز دادن و فرق گذارى براى او دست مى دهد، و چون حالت شهود در او متمكن شده و استقامت و استقرار يافته است و حضرات خمس را محافظت نموده است مشاهده مى كند كه صفاتى كه در صحو اول مى ديد بعضى از آن صفات زيبا و بعضى زيباتر، و بعضى كامل و بعضى كامل تر بود و همه از تجليات ذات احدى محض، و انوار جمال نور حقيقى مجرد و خالص بود، ولى در اين مقام افضليت و اشرفيتى نمى بيند بلكه مى بيند همگى، شرف و زيبايى و جمال و ضياء است، پس مى گويد: «وَ كُلُّ بَهائِكَ بَهِىٌّ» همه زيبايى تو زيباست «وَ كُلُّ شَرَفِكَ شَريفٌ» همه شرف تو شريف است، و هيچ اشرفيتى در ميانه نبوده و همگى، امواج درياى وجود تو و اشراقات نور ذات تو بود و همه با هم متحد بوده اند و همگى با ذات اند. پس اثبات تفضيل در صحو اول است و نفى آن در صحو بعد المحو است كه همه كثرات را به او ارجاع مى دهد.



  11. #10

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    799
    تشکر:
    1
    حضور
    46 روز 6 ساعت 9 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    0
    گالری
    17



    در تدرج سالك تا مقام مشيّت مطلقه

    اين كه گفتيم، در صورتى است كه نظر به تجليات صفاتيه و اسمائيه باشد و اما اگر منظور، تجليات خلقى و مظاهر حسنى فعلى حضرت حق باشد پس بالا رفتن تا مقام مشيت مطلقه اى كه همه تعينات فعلى در آن مستهلك اند امكان پذير نيست مگر آنكه از مراتب تعينات يكى پس از ديگرى بالا رود. پس، از عالم طبيعت به عالم مثال و ملكوت عروج نموده و مراتب آن عالم را به تدريج طى مى كند، سپس از عالم ملكوت به عالم ارواح مقدسه بالا مى رود و مراتب آن عالم را طى مى كند و از عالم ارواح به عالم مشيت مطلقه مى رسد، و چون به آنجا رسيد مشاهده مى كند كه همه وجودات خاصه و تعينات فعليه، در عين مشيّت مستهلك و فانى است؛ و اين است مقام تدلّى كه در آيه شريفه: دَنى فَتَدَلّى بدان اشاره شده است.


    پس كسى كه به اين مقام رسيد و حقيقت ذاتش تدلّى شد ديگر حيثيتى براى او بجز نفس تدلّى باقى نمى ماند و ذاتى نماند تا تدلّى بر او عارض شود؛ و اين است آن مقام فقر مطلق كه مشيت مطلقه است؛ و اين است همان مشيت مطلقه كه از آن به فيض مقدس و رحمت واسعه و اسم اعظم و ولايت مطلقه محمديه يا مقام علوى تعبير مى شود؛ و اين است آن لوايى كه آدم و هر كس جز اوست در تحت اين لواست؛ و به اين مقام اشاره فرموده آنجا كه فرمود: من پيغمبر بودم در حالى كه آدم ميان آب و گل بود (و خميره او سرشته نشده بود) و يا ميان روح و جسد بود يعنى نه روحى بود و نه جسدى؛ و اين است همان عروة الوثقى (دستاويز محكم) و ريسمانى كه ميان آسمان الوهيت و زمين هاى خلقى كشيده شده است. و در دعاى ندبه عرض مى كند: كجاست آن باب رحمت خداوندى كه از آن در بايد وارد شد؟ كجاست آن وجه اللّهى كه اولياء به سوى آن متوجه مى شوند؟ كجاست آن سببى كه رابط ميان زمين و آسمان است؟ و در كافى از مفضّل نقل مى كند كه گفت: به امام صادق عليه السّلام عرض كردم: شما كه در اظلّه (پناهگاه و سايه رحمت حق) بوديد چگونه بوديد؟ فرمود: اى مفضل ما نزد پروردگارمان بوديم و بجز ما هيچ كس در نزد خدا نبود، در سايبانى سبز او را تسبيح مى گفتيم و تقديسش مى كرديم و به تهليل و تمجيدش مشغول بوديم، و بجز ما نه فرشته مقربى بود و نه جاندارى؛ تا آنكه خداوند خواست خلقت اشياء كند پس هر چه خواست از فرشتگان و غير فرشتگان به هر طور كه خواست آفريد، سپس علم اين ها را به ما واگذار نمود. و اخبار در اين مضمون از طريق اهل بيت عليهم السّلام بسيار است.



صفحه 1 از 4 123 ... آخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود