" اولین خصوصیت عالم اخرت این است که سرتاسر شعور و حیات است. در بهشت و جهنم

سنگ ها و چوب ها و درختان و میوه ها همه و همه دارای حیات و شعورند. قران در سوره عنکبوت می فرماید : " و ان الدار الاخره لهی احیوان لو کانوا یعلمون. " به راستی سرای اخرت سراسر

حیات و زندگی است. اگر می دانستند. "

مرده زین سویند و زان سو زنده اند

خامش اینجا ان طرف گوینده اند.

البته همان طور که قبلا" در بحث شهود و گواهان قیامت هم گفته شده همه عالم همین الان هم زنده است.

از کوچکترین ذره تا بزرگترین اجرام اسمانی همه از شعور و حیات و علم و قدرت متناسب

برخوردارند. ما گمان می کنیم تنها خودمان فهم و شعور داریم و از همه چیز سر در می اوریم.

و بقیه موجودات درکی ندارند.

از مرحوم ایت الله انصاری همدانی نقل شده که می فرمو دند :روزی حضرت موسی علیه السلام زمینی را می کند.

در دل خاک کلنگش به سنگی خورد و شکافت. کرم بسیار ریزی درون ان نمایان شد.

حضرت موسی علیه السلام عرض کرد :خدایا این کرم کوچک در دل این سنگ را برای چه خلق کرده ای. ؟

خطاب رسید : ای موسی اتفاقا" این کرم هم بارها سوال کرده است که این انسان برای چه خلق شده است ؟

یا حق.