جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: بخشش و بخشیدن

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۸۹
    نوشته
    1,512
    مورد تشکر
    114 پست
    حضور
    111 روز 8 دقیقه
    دریافت
    159
    آپلود
    0
    گالری
    1

    بخشش و بخشیدن





    پرسش:
    آیا هر خطایی قابل بخشش است و ما ملزم هستیم همه را ببخشیم؟ آیا خطا و اشتباهی را که موجب ضربه روحی شدید شود باید بخشید؟ و آیا اصلا بخشیدن و گذشت کردن همیشه خوب است؟

    پاسخ:
    آن چه که از سیره اخلاقی رسول مکرم اسلام (صلی الله علیه و آله) استفاده می شود، عفو و گذشت از جمیع حقوق شخصی و فردی ایشان بوده است. البته گذشت پیامبر روی مصلحت هایی صورت می گرفته از جمله این که:
    الف) پیامبر با گذشت خویش، سعی در جلب محبت افراد خطا کار به سمت دین اسلام داشتند، و با گذشت خود، آن ها را متمایل به زیبایی های دین اسلام می نمودند، مانند گذشت پیامبر از شخصی که قصد کشتن پیامبر را داشت و دشمن بیست ساله پیامبر بود، اما همین که عفو و کرم رسول خدا را مشاهده نمود، تسلیم شد و اسلام آورد.(1)
    ب) هم چنین اگر کسی از پیامبر طلب عفو و گذشت می کرد یا موجبات رضایت پیامبر را حاصل می نمود، و یا رسول خدا در چهره او شرمساری و پشیمانی را می دیدند، حتما از او گذشت می نمودند.
    ج) به علاوه اگر کسی سهوا و یا از روی جهل و نادانی، خطایی از او نسبت به پیامبر رخ می داد، پیامبر از او می گذشتند.
    برای تک تک مواردی که ذکر شد، جریانات تاریخی وجود دارد که به علت طولانی شدن از ذکر آن ها خودداری شد.
    رسول خدا می فرمودند: آیا شما را به بهترین اخلاق های دنیا و آخرت آگاهی نبخشم؟ (سپس خودشان جواب خودشان را می دادند و می فرمودند: گذشت از کسی که به تو ظلم کرده، صله و ارتباط با کسی که با تو قطع رابطه کرده، نیکی به کسی که به تو بدی کرده، اعطاء و بخشش به کسی که تو را محروم ساخته است.(2)
    البته همه این موارد، شرایطی دارد و از جمله این که فرد در مقابل این خوبی ها، گستاخ و جسور نشود.
    در کتاب شریف سنن النبی از علامه طباطبایی نقل شده است که: «
    أنّ رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله لم ينتقم لنفسه من أحد قطّ، بل كان يعفو و يصفح»؛ پیامبر هرگز انتقام جو نبودند، و برای امور شخصی خویش هرگز انتقام نمی گرفتند، بلکه عفو و گذشت می نمودند.(3)
    اما همین پیامبر رحمت و مهربانی، در یک جا کوتاه نمی آمدند و گذشت را روا نمی دانستند و آن در موقعی بود که می خواستند حدود الهی را اجرا کنند، در چنین مواردی، اهل مسامحه و گذشت نبودند تا حدود الهی اجرا گردد: «لا انتصر قطّ لنفسه إلّا أن يقيم حدا من حدود اللّه‏»(4)
    پس با همه این حرف ها، آن گذشتی ارزش بیشتر دارد که برای ما سخت تر باشد، یعنی ضربه بیشتری به ما زده باشد و برای گذشت و عفو کردن، نیاز به مقاومت و مبارزه بیشتری با نفس خویش داشته باشیم. یعنی عفو از خطاهایی که ضربه روحی ایجاد نموده، بسیار با فضیلت تر از خطاهایی است که ضربه جسمی یا مادی به ما زده باشد.
    البته همه این گذشت ها در مواردی است که موجب گستاخی و شرارت و جسور شدن خاطی نشود؛ یعنی در مواقعی است که بفهمیم، شخص خاطی، از کرده خویش، پشیمان است و سعی در جبران دارد و یا طلب گذشت نموده است.
    مطلب دیگر؛
    این که قلبا نتوانیم کسی را ببخشیم و یا کمی در دل ما کینه و نفرتی از شخص باقی مانده باشد، با این که شرمساری و توبه را در چهره مقابل می بینیم، نشان از ضعف اخلاقی می تواند باشد، اما این نکته را هم قبول داریم که این کار، کار بسیار دشواری است و بی جهت نیست که طبق فرموده رسول خدا (صلی الله علیه و آله) گذشت در چنین مواردی، از بزرگ ترین صفات اخلاقی است. که البته برای بدست آوردن آن، باید بسیار تلاش کرد.
    و پاسخ این که آیا بخشیدن همیشه خوب است یا خیر، با توجه به روش و سیره پیامبر که در چه مواردی عفو و گذشت می نمودند، روشن می شود.

    ___________
    (1) کتاب المغازی، جلد 2، ص 809.
    (2) کافی، ج 2، ص 10.
    (3) سنن النبی (ص)، العلامة الطباطبایى، ص 51.
    (4) كافى، ج 2، ص 104.




    لینک اصلی


  2. تشکر


  3.  

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود