صفحه 1 از 21 12311 ... آخرین
جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: دیوان پروین اعتصامی

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۲
    نوشته
    22,907
    صلوات
    8500
    تعداد دلنوشته
    52
    مورد تشکر
    831 پست
    حضور
    98 روز 6 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    1

    دیوان پروین اعتصامی




    دل چو آزاد از تعلق شد منور ميشود

    قطره ئي کز موج دامن چيد گوهر ميشود

    گرد هستي عقده پرواز عالي فطرتيست
    از حجاب دود خويش اين شعله اخگر ميشود

    ايکه از لطف حقيقت آگهي خاموش باش
    يک سخن هم کز دو لب خيزد مکرر ميشود

    در خموشي بس حلاوتهاست از ني کن قياس
    چون نوا دردل گره گرديد شکر ميشود

    هيچکس رادر محبت شرم همچشمي مباد
    در هوايت هر که گرديد ديده ام تر ميشود

    عيب جو گر لاف بينش ميزند آئينه وار
    تيرباران زبان طعن جوهر ميشود

    گاو خر از آگهي انسان نخواهد گشت ليک
    آدمي گر اندکي غافل شود خر ميشود

    شوق ميبايد زپا افتادگيها هم عصاست

    خضر راهي گر نباشد جاده رهبر ميشود

    باد کبر از سر برون کن ورنه مانند حباب
    عاقبت اين باده سنگ کاسه سر ميشود

    تا گهر دارد صدف ازشور دريا غافلست
    آب در گوش کسي چون جا کند کر ميشود

    سجده سنگين دلان آئينه نامحرميست
    ميل آهن گرد و تا شد حلقه در ميشود

    عجز نوميد از طواف کعبه مقصود نيست
    لغزش پاي ضعيفان دست ديگر ميشود

    در عدم هم دور حسرتهاي ما موقوف نيست
    خاک مستان رنگ تا گرداند ساغر ميشود

    غير عزلت نيست (بيدل) باعث افواه خلق
    مرغ شهرت را خم اين دام شهپر ميشود




  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۲
    نوشته
    22,907
    صلوات
    8500
    تعداد دلنوشته
    52
    مورد تشکر
    831 پست
    حضور
    98 روز 6 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    1



    کار مده نفس تبه کار را

    در صف گل جا مده اين خار را

    کشته نکودار که موش هوي
    خورده بسي خوشه و خروار را

    چرخ و زمين بنده تدبير تست
    بنده مشو درهم و دينار را

    همسر پرهيز نگردد طمع
    با هنر انباز مکن عار را

    اي که شدي تاجر بازار وقت
    بنگر و بشناس خريدار را

    چرخ بدانست که کار تو چيست
    ديد چو در دست تو افزار را

    بار وبال است تن بي تميز
    روح چرا مي کشد اين بار را

    کم دهدت گيتي بسياردان
    به که بسنجي کم و بسيار را

    تا نزند راهروي را بپاي
    به که بکوبند سر مار را

    خيره نوشت آنچه نوشت اهرمن
    پاره کن اين دفتر و طومار را

    هيچ خردمند نپرسد ز مست
    مصلحت مردم هشيار را

    روح گرفتار و بفکر فرار
    فکر همين است گرفتار را

    آينه تست دل تابناک
    بستر از اين آينه زنگار را

    دزد بر اين خانه از آنرو گذشت
    تا بشناسد در و ديوار را


    چرخ يکي دفتر کردارهاست
    پيشه مکن بيهده کردار را

    دست هنر چيد، نه دست هوس
    ميوه اين شاخ نگونسار را

    رو گهري جوي که وقت فروش
    خيره کند مردم بازار را

    در همه جا راه تو هموار نيست
    مست مپوي اين ره هموار را




  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۲
    نوشته
    22,907
    صلوات
    8500
    تعداد دلنوشته
    52
    مورد تشکر
    831 پست
    حضور
    98 روز 6 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    1



    رهائيت بايد، رها کن جهانرا

    نگهدار ز آلودگي پاک جانرا

    بسر برشو اين گنبد آبگون را
    بهم بشکن اين طبل خالي ميانرا

    گذشتنگه است اين سراي سپنجي
    برو باز جو دولت جاودانرا

    زهر باد، چون گرد منما بلندي
    که پست است همت، بلند آسمانرا

    برود اندرون، خانه عاقل نسازد
    که ويران کند سيل آن خانمانرا

    چه آسان بدامت درافکند گيتي
    چه ارزان گرفت از تو عمر گرانرا

    ترا پاسبان است چشم تو و من
    همي خفته مي بينم اين پاسبانرا

    سمند تو زي پرتگاه از چه پويد
    ببين تا بدست که دادي عنانرا

    ره و رسم بازارگاني چه داني
    تو کز سود نشناختستي زيانرا

    يکي کشتي از دانش و عزم بايد
    چنين بحر پر وحشت بيکرانرا

    زمينت چو اژدر بناگه ببلعد
    تو باري غنيمت شمار اين زمانرا

    فروغي ده اين ديده کم ضيا را
    توانا کن اين خاطر ناتوانرا

    تو اي ساليان خفته، بگشاي چشمي

    تو اي گمشده، بازجو کاروانرا

    مفرساي با تيره رائي درون را
    ميالاي با ژاژخائي دهانرا

    ز خوان جهان هر که را يک نواله
    بدادند و آنگه ربودند خوانرا

    به بستان جان تا گلي هست، پروين
    تو خود باغباني کن اين بوستانرا




  5. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۲
    نوشته
    22,907
    صلوات
    8500
    تعداد دلنوشته
    52
    مورد تشکر
    831 پست
    حضور
    98 روز 6 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    1



    يکي پرسيد از سقراط کز مردن چه خواندستي

    بگفت اي بيخبر، مرگ از چه نامي زندگاني را

    اگر زين خاکدان پست روزي بر پري بيني
    که گردونها و گيتي هاست ملک آن جهاني را

    چراغ روشن جانرا مکن در حصن تن پنهان
    مپيچ اندر ميان خرقه، اين ياقوت کاني را

    مخسب آسوده اي برنا که اندر نوبت پيري
    به حسرت ياد خواهي کرد ايام جواني را

    به چشم معرفت در راه بين آنگاه سالک شو
    که خواب آلوده نتوان يافت عمر جاوداني را

    ز بس مدهوش افتادي تو در ويرانه گيتي
    بحيلت ديو برد اين گنجهاي رايگاني را

    دلت هرگز نميگشت اين چنين آلوده و تيره
    اگر چشم تو ميدانست شرط پاسباني را

    متاع راستي پيش آر و کالاي نکوکاري
    من از هر کار بهتر ديدم اين بازارگاني را

    بهل صباغ گيتي را که در يک خم زند آخر
    سپيد و زرد و مشکين و کبود و ارغواني را

    حقيقت را نخواهي ديد جز با ديده معني
    نخواهي يافتن در دفتر ديو اين معاني را

    بزرگاني که بر شالوده جان ساختند ايوان
    خريداري نکردند اين سراي استخواني را

    اگر صد قرن شاگردي کني در مکتب گيتي
    نياموزي ازين بي مهر درس مهرباني را

    بمهمانخانه آز و هوي جز لاشه چيزي نيست
    براي لاشخواران واگذار اين ميهماني را

    بسي پوسيده و ارزان گران بفروخت اهريمن
    دليل بهتري نتوان شمردن هر گراني را

    ز شيطان بدگمان بودن نويد نيک فرجاميست
    چو خون در هر رگي بايد دواند اين بدگماني را

    نهفته نفس سوي مخزن هستي رهي دارد
    نهاني شحنه اي ميبايد اين دزد نهاني را

    چو ديوان هر نشان و نام ميپرسند و ميجويند
    همان بهتر که بگزينيم بي نام و نشاني را

    تمام کارهاي ما نميبودند بيهوده
    اگر در کار مي بستيم روزي کارداني را

    هزاران دانه افشانديم و يک گل زانميان نشکفت
    بشورستان تبه کرديم رنج باغباني را

    بگردانديم روي از نور و بنشستيم با ظلمت
    رها کرديم باقي را و بگرفتيم فاني را

    شبان آز را با گله پرهيز انسي نيست
    بگرگي ناگهان خواهد بدل کردن شباني را

    همه باد بروت است اندرين طبع نکوهيده
    بسيلي سرخ کردستيم روي زعفراني را

    بجاي پرده تقوي که عيب جان بپوشاند
    ز جسم آويختيم اين پرده هاي پرنياني را

    چراغ آسماني بود عقل اندر سر خاکي
    ز باد عجب کشتيم اين چراغ آسماني را

    بيفشانديم جان! اما به قربانگاه خودبيني
    چه حاصل بود جز ننگ و فساد اين جانفشاني را

    چرا بايست در هر پرتگه مرکب دوانيدن
    چه فرجامي است غير از اوفتادن بدعناني را

    شراب گمرهي را ميشکستيم ار خم و ساغر
    بپايان ميرسانديم اين خمار و سرگراني را

    نشان پاي روباه است اندر قلعه امکان
    بپر چون طائر دولت، رها کن ماکياني را

    تو گه سرگشته جهلي و گه گم گشته غفلت
    سر و سامان که خواهد داد اين بي خانماني را

    ز تيغ حرص، جان هر لحظه اي صد بار ميميرد
    تو علت گشته اي اين مرگهاي ناگهاني را

    رحيل کاروان وقت مي بينند بيداران
    براي خفتگان ميزن دراي کارواني را

    در آن ديوان که حق حاکم شد و دست و زبان شاهد
    نخواهد بود بازار و بها چيره زباني را


    نبايد تاخت بر بيچارگان روز توانائي
    بخاطر داشت بايد روزگار ناتواني را

    تو نيز از قصه هاي روزگار باستان گردي
    بخوان از بهر عبرت قصه هاي باستاني را

    پرند عمر يک ابريشم و صد ريسمان دارد
    ز انده تار بايد کرد پود شادماني را

    يکي زين سفره نان خشک برد آن ديگري حلوا
    قضا گوئي نميدانست رسم ميزباني را

    معايب را نميشوئي، مکارم را نميجوئي
    فضيلت ميشماري سرخوشي و کامراني را

    مکن روشن روان را خيره انباز سيه رائي
    که نسبت نيست باتيره دلي روشن رواني را

    درافتادي چو با شمشير نفس و در نيفتادي
    بميدانها تواني کار بست اين پهلواني را

    ببايد کاشتن در باغ جان از هر گلي، پروين
    بر اين گلزار راهي نيست باد مهرگاني را




  6. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۲
    نوشته
    22,907
    صلوات
    8500
    تعداد دلنوشته
    52
    مورد تشکر
    831 پست
    حضور
    98 روز 6 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    1



    اي کنده سيل فتنه ز بنيادت

    وي داده باد حادثه بر بادت

    در دام روزگار چرا چونان
    شد پايبند، خاطر آزادت

    تنها نه خفتن است و تن آساني
    مقصود ز آفرينش و ايجادت

    نفس تو گمره است و همي ترسم
    گمره شوي، چو او کند ارشادت

    دل خسرو تن است، چو ويران شد
    ويرانه اي چسان کند آبادت

    غافل بزير گنبد فيروزه
    بگذشت سال عمر ز هفتادت

    بس روزگار رفت به پيروزي
    با تيرماه و بهمن و خردادت

    هر هفته و مهي که به پيش آمد
    بر پيشباز مرگ فرستادت

    داري سفر به پيش و همي بينم
    بي رهنما و راحله و زادت

    کرد آرزو پرستي و خود بيني
    بيگانه از خداي، چو شدادت

    تا از جهان سفله نه اي فارغ
    هرگز نخواند اهل خرد رادت

    اين کور دل عجوزه بي شفقت
    چون طعمه بهر گرگ اجل زادت


    روزيت دوست گشت و شبي دشمن
    گاهي نژند کرد و گهي شادت

    اي بس ره اميد که بربستت
    اي بس در فريب که بگشادت

    هستي تو چون کبوتر کي مسکين
    بازي چنين قوي شده صيادت


    پروين، نهفته ديويت آموزد
    ديو زمانه، گر شود استادت




  7. #6

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۲
    نوشته
    22,907
    صلوات
    8500
    تعداد دلنوشته
    52
    مورد تشکر
    831 پست
    حضور
    98 روز 6 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    1



    اي دل، فلک سفله کجمدار است

    صد بيم خزانش بهر بهار است

    باغي که در آن آشيانه کردي
    منزلگه صياد جانشکار است

    از بدسري روزگار بي باک
    غمگين مشو ايدوست، روزگار است

    يغماگر افلاک، سخت بازوست
    دردي کش ايام، هوشيار است

    افسانه نوشيروان و دارا
    ورد سحر قمري و هزار است

    ز ايوان مدائن هنوز پيدا
    بس قصه پنهان و آشکار است

    اورنگ شهي بين که پاسبانش
    زاغ و زغن و گور و سوسمار است

    بيغوله غولان چرا بدينسان
    آن کاخ همايون زرنگار است

    از ناله ني قصه اي فراگير
    بس نکته در آن ناله هاي زار است

    در موسم گل، ابر نوبهاري
    بر سرو و گل و لاله اشکبار است

    آورده ز فصل بهار پيغام
    اين سبزه که بر طرف جويبار است

    در رهگذر سيل، خانه کردن
    بيرون شدن از خط اعتبار است

    تعويذ بجوي از درستکاري
    اهريمن ايام نابکار است

    آشفته و مستيم و بر گذرگاه
    سنگ و چه و دريا و کوهسار است

    دل گرسنه ماندست و روح ناهار
    تن را غم تدبير احتکار است

    آن شحنه که کالا ربود دزد است
    آن نور که کاشانه سوخت نار است

    خوش آنکه ز حصن جهان برونست
    شاد آنکه بچشم زمانه خوار است

    از قله اين بيمناک کهسار
    خونابه روان همچو آبشار است

    بار جسد از دوش جان فرو نه
    آزاده روان تو زير بار است

    اين گوهر يکتاي عالم افروز
    در خاک بدينگونه خاکسار است

    فردا ز تو نايد توان امروز
    رو کار کن اکنون که وقت کار است

    همت گهر وقت را ترازوست
    طاعت شتر نفس را مهار است

    در دوک امل ريسمان نگردد
    آن پنبه که همسايه شرار است

    کالا مبر اي سودگر بهمراه
    کاين راه نه ايمن ز گير و دار است

    اي روح سبک بر سپهر برپر
    کاين جسم گران عاقبت غبار است

    بس کن به فراز و نشيب جستن
    اين رسم و ره اسب بي فسار است

    طوطي نکند ميل سوي مردار
    اين عادت مرغان لاشخوار است

    هرچند که ماهر بود فسونگر
    فرجام هلاکش ز نيش مار است

    عمر گذران را تبه مگردان
    بعد از تو مه و هفته بيشمار است

    زنداني وقت عزيز، اي دل
    همواره در انديشه فرار است

    از جهل مسوزش بروز روشن
    اي بيخبر، اين شمع شام تار است

    کفتار گرسنه چه ميشناسد
    کآهو بره پروار يا نزار است

    بيهوده مکوش اي طبيب ديگر
    بيمار تو در حال احتضار است

    بايد که چراغي بدست گيرد
    در نيمه شب آنکس که رهگذار است

    امسال چنان کن که سود يابي
    اندوهت اگر از زيان پار است

    آسايش صد سال زندگاني
    خوشنودي روزي سه و چهار است

    بار و بنه مردمي هنر شد
    بار تو گهي عيب و گاه عار است

    انديشه کن از فقر و تنگدستي
    اي آنکه فقيريت در جوار است

    گلچين مشو ايدوست کاندرين باغ
    يک غنچه جليس هزار خار است

    بيچاره در افتد، زبون دهد جان
    صيدي که در اين دامگه دچار است

    بيش از همه با خويشتن کند بد
    آنکس که بدخلق خواستار است

    اي راهنورد ره حقيقت
    هشدار که ديوت رکابدار است

    اي دوست، مجازات مستي شب
    هنگام سحر، سستي خمار است

    آنکس که از اين چاه ژرف تيره
    با سعي و عمل رست، رستگار است

    يک گوهر معني ز کان حکمت
    در گوش، چو فرخنده گوشوار است

    هرجا که هنرمند رفت گو رو

    گر کابل و گر چين و قندهار است


    فضل است که سرمايه بزرگي است
    علم است که بنياد افتخار است

    کس را نرساند چرا بمنزل
    گر توسن افلاک راهوار است

    يکدل نشود اي فقيه با کس
    آنرا که دل و ديده صد هزار است

    چون با دگران نيست سازگاريش
    با تو مشو ايمن که سازگار است

    از ساحل تن گر کناره گيري
    سود تو درين بحر بي کنار است

    از بنده جز آلودگي چه خيزد
    پاکي صفت آفريدگار است

    از خون جگر، نافه پروراندن
    تنها هنر آهوي تتار است

    ز ابليس ره خود مپرس گرچه
    در باديه کعبه رهسپار است

    پيراهن يوسف چرا نيارند
    يعقوب بکنعان در انتظار است

    بيدار شو اي گوهري که انکشت
    در جايگاه در شاهوار است

    گفتار تو همواره از تو، پروين
    در صفحه ايام يادگار است




  8. #7

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۲
    نوشته
    22,907
    صلوات
    8500
    تعداد دلنوشته
    52
    مورد تشکر
    831 پست
    حضور
    98 روز 6 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    1



    آهوي روزگار نه آهوست، اژدر است

    آب هوي و حرص نه آبست، آذر است

    زاغ سپهر، گوهر پاک بسي وجود
    بنهفت زير خاک و ندانست گوهر است

    در مهد نفس، چند نهي طفل روح را
    اين گاهواره رادکش و سفله پرور است

    هر کس ز آز روي نهفت از بلا رهيد
    آنکو فقير کرد هواي را توانگر است

    در رزمگاه تيره آلودگان نفس
    روشندل آنکه نيکي و پاکيش مغفر است

    در نار جهل از چه فکنديش، اين دلست
    در پاي ديو از چه نهاديش، اين سر است

    شمشيرهاست آخته زين نيلگون نيام
    خونابه هانهفته در اين کهنه ساغر است

    تا در رگ تو مانده يکي قطره خون بجاي
    در دست آز از پي فصد تو نشتر است

    همواره ديد و تيره نگشت، اين چه ديده ايست
    پيوسته کشت و کندنگشت، اين چه خنجر است

    داني چه گفت نفس بگمراه تيه خويش:

    زين راه بازگرد، گرت راه ديگر است

    در دفتر ضمير، چو ابليس خط نوشت
    آلوده گشت هرچه بطومار و دفتر است

    مينا فروش چرخ ز مينا هر آنچه ساخت
    سوگند ياد کرد که ياقوت احمر است

    از سنگ اهرمن نتوان داشت ايمني
    تا بر درخت بارور زندگي بر است




  9. #8

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۲
    نوشته
    22,907
    صلوات
    8500
    تعداد دلنوشته
    52
    مورد تشکر
    831 پست
    حضور
    98 روز 6 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    1



    اي عجب! اين راه نه راه خداست

    زانکه در آن اهرمني رهنماست

    قافله بس رفت از اين راه، ليک
    کس نشد آگاه که مقصد کجاست

    راهرواني که درين معبرند
    فکرتشان يکسره آز و هواست

    اي رمه، اين دره چراگاه نيست
    اي بره، اين گرگ بسي ناشتاست

    تا تو ز بيغوله گذر ميکني
    رهزن طرار تو را در قفاست

    ديده ببندي و درافتي بچاه
    اين گنه تست، نه حکم قضاست

    لقمه سالوس کرا سير کرد
    چند بر اين لقمه تو را اشتهاست

    نفس، بسي وام گرفت و نداد
    وام تو چون باز دهد؟ بينواست

    خانه جان هرچه تواني بساز
    هرچه توان ساخت درين يک بناست

    کعبه دل مسکن شيطان مکن
    پاک کن اين خانه که جاي خداست

    پيرو ديوانه شدن ز ابلهي است
    موعظت ديو شنيدن خطاست

    تا بودت شمع حقيقت بدست
    راه تو هرجا که روي روشناست

    تا تو قفس سازي و شکر خري
    طوطيک وقت ز دامت رهاست

    حمله نيارد بتو ثعبان دهر
    تا چو کليمي تو و دينت عصاست

    اي گل نوزاد فسرده مباش
    زانکه تو را اول نشو و نماست

    طائر جانرا چه کني لاشخوار
    نزد کلاغش چه نشاني؟ هماست

    کاهليت خسته و رنجور کرد
    درد تو درديست که کارش دواست

    چاره کن آزردگي آز را
    تا که بدکان عمل مومياست

    روي و ريا را مکن آئين خويش
    هرچه فساد است ز روي و رياست

    شوخ تن و جامه چه شوئي همي
    اين دل آلوده به کارت گواست

    پاي تو همواره براه کج است
    دست تو هر شام و سحر بر دعاست

    چشم تو بر دفتر تحقيق، ليک
    گوش تو بر بيهده و ناسزاست

    بار خود از دوش برافکنده اي
    پشت تو از پشته شيطان دوتاست

    نان تو گه سنگ بود گاه خاک
    تا به تنور تو هوي نانواست

    ورطه و سيلاب نداري به پيش
    تا خردت کشتي و جان ناخداست

    قصر دل افروز روان محکم است
    کلبه تن را چه ثبات و بقاست

    جان بتو هرچند دهد منعم است
    تن ز تو هرچند ستاند گداست

    روغن قنديل تو آبست و بس
    تيرگي بزم تو بيش از ضياست

    منزل غولان ز چه شد منزلت
    گر ره تو از ره ايشان جداست

    جهل بلندي نپسندد، چه است
    عجب سلامت نپذيرد، بلاست

    آنچه که دوران نخرد يکدليست
    آنچه که ايام ندارد وفاست

    دزد شد اين شحنه بي نام و ننگ
    دزد کي از دزد کند بازخواست

    نزد تو چون سرد شود؟ آتش است
    از تو چرا درگذرد؟ اژدهاست

    وقت گرانمايه و عمر عزيز
    طعمه سال و مه و صبح و مساست

    از چه همي کاهدمان روز و شب
    گر که نه ما گندم و چرخ آسياست

    گر که يمي هست، در آخر نمي است
    گر که بنائي است، در آخر هباست

    ما بره آز و هوي سائليم
    مورچه در خانه خود پادشاست

    خيمه ز دستيم و گه رفتن است
    غرق شدستيم و زمان شناست


    گلبن معني نتواني نشاند

    تا که درين باغچه خار و گياست

    کشور جان تو چو ويرانه ايست
    ملک دلت چون ده بي روستاست

    شعر من آيئنه کردار تست
    نايد از آئينه بجز حرف راست

    روشني اندوز که دلرا خوشي است
    معرفت آموز که جانرا غذاست

    پايه قصر هنر و فضل را
    عقل نداند ز کجا ابتداست

    پرده الوان هوي را بدر
    تا بپس پرده ببيني چهاست

    به که بجوي و جر دانش چرد
    آهوي جانست که اندر چراست

    خيره ز هر پويه ز ميدان مرو
    با فلک پير ترا کارهاست

    اطلس نساج هوي و هوس
    چون گه تحقيق رسد بورياست


    بيهده، پروين در دانش مزن
    با تو درين خانه چه کس آشناست




  10. #9

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۲
    نوشته
    22,907
    صلوات
    8500
    تعداد دلنوشته
    52
    مورد تشکر
    831 پست
    حضور
    98 روز 6 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    1



    گويند عارفان هنر و علم کيمياست

    وان مس که گشت همسر اين کيميا طلاست

    فرخنده طائري که بدين بال و پر پرد
    همدوش مرغ دولت و همعرصه هماست

    وقت گذشته را نتواني خريد باز
    مفروش خيره، کاين گهر پاک بي بهاست

    گر زنده اي و مرده نه اي، کار جان گزين
    تن پروري چه سود، چو جان تو ناشتاست

    تو مردمي و دولت مردم فضيلت است
    تنها وظيفه تو همي نيست خواب و خاست

    زان راه باز گرد که از رهروان تهي است
    زان آدمي بترس که با ديو آشناست

    سالک نخواسته است ز گمگشته رهبري
    عاقل نکرده است ز ديوانه بازخواست

    چون معدنست علم و در آن روح کارگر
    پيوند علم و جان سخن کاه و کهرباست

    خوشتر شوي بفضل زلعلي که در زمي است
    برتر پري بعلم ز مرغي که در هواست

    گر لاغري تو، جرم شبان تو نيست هيچ
    زيرا که وقت خواب تو در موسم چراست

    داني ملخ چه گفت چو سرما و برف ديد:
    تا گرم جست و خيز شدم نوبت شتاست

    جان را بلند دار که اين است برتري
    پستي نه از زمين و بلندي نه از سماست

    اندر سموم طيبت باد بهار نيست
    آن نکهت خوش از نفس خرم صباست

    آن را که ديبه هنر و علم در بر است
    فرش سراي او چه غم ارزانکه بورياست

    آزاده کس نگفت ترا، تا که خاطرت
    گاهي اسير آز و گهي بسته هواست

    مزدور ديو و هيمه کش او شديم از آن
    کاين سفله تن گرسنه و در فکرت غذاست

    تو ديو بين که پيش رو راه آدمي است
    تو آدمي نگر که چو دستيش رهنماست

    بيگانه دزد را بکمين ميتوان گرفت
    نتوان رهيد ز آفت دزدي که آشناست

    بشناس فرق دوست ز دشمن بچشم عقل
    مفتون مشو که در پس هر چهره چهره هاست

    جمشيد ساخت جام جهان بين از آنسبب
    کآگه نبود ازين که جهان جام خودنماست

    زنگارهاست در دل آلودگان دهر
    هر پاک جامه را نتوان گفت پارساست

    ايدل، غرور و حرص زبوني و سفلگي است
    اي ديده، راه ديو ز راه خدا جداست

    گر فکر برتري کني و بر پري بشوق
    بيني که در کجائي و اندر سرت چهاست

    جان شاخه ايست، ميوه آن علم و فضل و راي
    در شاخه اي نگر که چه خوشرنگ ميوه هاست

    اي شاخ تازه رس که بگلشن دميده اي
    آن گلبني که گل ندهد کمتر از گياست

    اعمي است گر بديده معنيش بنگري
    آن کو خطا نمود و ندانست کان خطاست

    زان گنج شايگان که بکنج قناعت است
    مور ضعيف گر چو سليمان شود رواست

    دهقان توئي بمزرع ملک وجود خويش
    کار تو همچو غله و ايام آسياست

    سر، بي چراغ عقل گرفتار تيرگي است
    تن بي وجود روح، پراکنده چون هباست

    همنيروي چنار نگشته است شاخکي
    کز هر نسيم، بيدصفت قامتش دوتاست

    گر پند تلخ ميدهمت، ترشرو مباش
    تلخي بياد آر که خاصيت دواست

    در پيش پاي بنگر و آنگه گذار پاي
    در راه چاه و چشم تو همواره در قفاست

    چون روشني رسد ز چراغي که مرده است
    چون درد به شود ز طبيبي که مبتلاست

    گندم نکاشتيم گه کشت، زان سبب
    ما را بجاي آرد در انبار، لوبياست

    در آسمان علم، عمل برترين پراست
    در کشور وجود، هنر بهترين غناست

    ميجوي گرچه عزم تو ز انديشه برتر است
    ميپوي گرچه راه تو در کام اژدهاست

    در پيچ و تابهاي ره عشق مقصديست

    در موجهاي بحر سعادت سفينه هاست


    قصر رفيع معرفت و کاخ مردمي
    در خاکدان پست جهان برترين بناست

    عاقل کسيکه رنجبر دشت آرزو است
    خرم کسيکه درده اميد روستاست

    بازارگان شدستي و کالات هيچ نيست
    در حيرتم که نام تو بازارگان چراست

    با دانش است فخر، نه با ثروت و عقار
    تنها هنر تفاوت انسان و چارپاست

    زاشوبهاي سيل و ز فريادهاي موج
    ننديشد اي فقيه هر آنکس که ناخداست

    ديوانگي است قصه تقدير و بخت نيست
    از بام سرنگون شدن و گفتن اين قضاست

    آن سفله اي که مفتي و قاضي است نام او
    تا پود و تار جامه اش از رشوه و رباست

    گر درهمي دهند، بهشتي طمع کنند
    کو آنچنان عبادت و زهدي که بيرياست


    جانرا هر آنکه معرفت آموخت مردم است
    دل را هر آنکه نيک نگهداشت پادشاست




  11. #10

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۲
    نوشته
    22,907
    صلوات
    8500
    تعداد دلنوشته
    52
    مورد تشکر
    831 پست
    حضور
    98 روز 6 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    1



    شالوده کاخ جهان بر آبست

    تا چشم بهم بر زني خرابست

    ايمن چه نشيني درين سفينه
    کاين بحر هميشه در انقلابست

    افسونگر چرخ کبود هر شب
    در فکرت افسون شيخ و شابست

    اي تشنه مرو، کاندرين بيابان
    گر يک سر آبست، صد سرابست

    سيمرغ که هرگز بدام نياد
    در دام زمانه کم از ذبابست

    چشمت بخط و خال دلفريب است
    گوشت بنواي دف و ربابست

    تو بيخود و ايام در تکاپو است
    تو خفته و ره پر ز پيچ و تابست

    آبي بکش از چاه زندگاني
    همواره نه اين دلو را طنابست

    بگذشت مه و سال وين عجب نيست
    اين قافله عمريست در شتابست

    بيدار شو، اي بخت خفته چوپان
    کاين باديه راحتگه ذئابست

    بر گرد از آنره که ديو گويد
    کاي راهنورد، اين ره صوابست

    ز انوار حق از اهرمن چه پرسي
    زيراک سئوال تو بي جوابست

    با چرخ، تو با حيله کي برآئي
    در پشه کجا نيروي عقابست

    بر اسب فساد، از چه زين نهادي
    پاي تو چرا اندرين رکابست

    دولت نه به افزوني حطام است
    رفعت نه به نيکوئي ثيابست

    جز نور خرد، رهنماي مپسند
    خودکام مپندار کاميابست

    خواندن نتوانيش چون، چه حاصل
    در خانه هزارت اگر کتابست

    هشدار که توش و توان پيري
    سعي و عمل موسم شبابست

    بيهوده چه لرزي ز هر نسيمي

    مانند چراغي که بي حبابست


    گر پاي نهد بر تو پيل، داني

    کز پاي تو چون مور در عذابست

    بي شمع، شب اين راه پرخطر را
    مسپر باميدي که ماهتابست

    تا چند و کي اين تيره جسم خاکي
    بر چهره خورشيد جان سحابست

    در زمره پاکيزگان نباشي

    تا بر دلت آلودگي حجابست

    پروين، چه حصاد و چه کشتکاري
    آنجا که نه باران نه آفتابست




صفحه 1 از 21 12311 ... آخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود