جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: دیوان اشعار باباطاهرهمدانی

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۲
    نوشته
    22,910
    صلوات
    8500
    تعداد دلنوشته
    52
    مورد تشکر
    835 پست
    حضور
    98 روز 3 ساعت 24 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    1

    دیوان اشعار باباطاهرهمدانی




    غزل


    دلا در عشق تو صد دفترستم
    که صد دفتر ز کونين ازبرستم

    منم آن بلبل گل ناشکفته
    که آذر در ته خاکسترستم

    دلم سوجه ز غصه وربريجه
    جفاي دوست را خواهان ترستم


    مو آن عودم ميان آتشستان
    که اين نه آسمانها مجمرستم

    شد از نيل غم و ماتم دلم خون
    بچهره خوشتر از نيلوفرستم

    درين آلاله در کويش چو گلخن

    بداغ دل چو سوزان اخگرستم


    نه زورستم که با دشمن ستيزم

    نه بهر دوستان سيم و زرستم

    ز دوران گرچه پر بي جام عيشم

    ولي بي دوست خونين ساغرستم

    چرم دايم درين مرز و درين کشت
    که مرغ خوگر باغ و برستم

    منم طاهر که از عشق نکويان
    دلي لبريز خون اندر برستم




  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۲
    نوشته
    22,910
    صلوات
    8500
    تعداد دلنوشته
    52
    مورد تشکر
    835 پست
    حضور
    98 روز 3 ساعت 24 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    1



    قصيده


    بتا تا زار چون تو دلبرستم
    بتن عود و بسينه مجمرستم

    اگر جز مهر تو اندر دلم بي
    به هفتاد و دو ملت کافرستم

    اگر روزي دو صد بارت بوينم
    همي مشتاق بار ديگرستم

    فراق لاله رويان سوته ديلم
    وز ايشان در رگ جان نشترستم

    منم آن شاخه بر نخل محبت
    که حسرت سايه و محنت برستم

    نه کار آخرت کردم نه دنيا
    يکي بي سايه نخل بي برستم

    نه خور نه خواب بيتو گويي
    به پيکر هر سر مو خنجرستم

    جدا از تو به حور و خلد و طوبي
    اگر خورسند گردم کافرستم

    چو شمعم گر سراندازند صدبار
    فروزنده تر و روشن ترستم

    مرا از آتش دوزخ چه غم بي
    که دوزخ جزوي از خاکسترستم

    سمندر وش ميان آتش هجر
    پريشان مرغ بي بال و پرستم

    درين ديرم چنان مظلوم و مغموم
    چو طفل بي پدر بي مادرستم

    نمي گيرد کسم هرگز به چيزي
    درين عالم ز هر کس کمترستم

    بيک ناله بسوجم هر دو عالم
    که از سوز جگر خنياگرستم

    ببالينم همه الماس سوده
    همه خار و خسک در بسترستم

    مثال کافرم در مومنستان
    چو مؤمن در ميان کافرستم

    همه سوجم همه سوجم همه سوج
    بگرمي چون فروزان اخگرستم

    رخ تو آفتاب و مو چو حربا

    و يا پژمان گل نيلوفرستم

    بملک عشق روح بي نشانم
    بشهر دل يکي صورت پرستم

    رخش تا کرده در دل جلوه از مهر
    بخوبي آفتاب خاورستم

    بمير اي دل که آسايش بيابي
    که مو تا جان ندادم وانرستم


    من از روز ازل طاهر بزادم
    ازين رو نام بابا طاهرستم




  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۲
    نوشته
    22,910
    صلوات
    8500
    تعداد دلنوشته
    52
    مورد تشکر
    835 پست
    حضور
    98 روز 3 ساعت 24 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    1



    خوشا آنانکه الله يارشان بي

    بحمد و قل هو الله کارشان بي

    خوشا آنانکه دايم در نمازند
    بهشت جاودان بازارشان بي

    دلم ميل گل باغ ته ديره
    درون سينه ام داغ ته ديره

    بشم آلاله زاران لاله چينم
    وينم آلاله هم داغ ته ديره

    به صحرا بنگرم صحرا ته وينم
    به دريا بنگرم دريا ته وينم

    بهر جا بنگرم کوه و در و دشت
    نشان روي زيباي ته وينم

    غمم غم بي و همراز دلم غم
    غمم همصحبت و همراز و همدم

    غمت مهله که مو تنها نشينم
    مريزا بارک الله مرحبا غم

    غم و درد مو از عطار واپرس
    درازي شب از بيمار واپرس

    خلايق هر يکي صد بار پرسند
    تو که جان و دلي يکبار واپرس

    دلت اي سنگدل بر ما نسوجه
    عجب نبود اگر خارا نسوجه

    بسوجم تا بسوجانم دلت را
    در آذر چوب تر تنها نسوجه

    خوشا آندل که از غم بهره ور بي
    بر آندل واي کز غم بي خبر بي

    ته که هرگز نسوته ديلت از غم
    کجا از سوته ديلانت خبر بي

    يکي درد و يکي درمان پسندد
    يک وصل و يکي هجران پسندد

    من از درمان و درد و وصل و هجران
    پسندم آنچه را جانان پسندد

    ته که ناخوانده اي علم سماوات
    ته که نابرده اي ره در خرابات

    ته که سود و زيان خود نداني
    بياران کي رسي هيهات هيهات

    خدايا داد از اين دل داد از اين دل
    نگشتم يک زمان من شاد از اين دل

    چو فردا داد خواهان داد خواهند
    بر آرم من دو صد فرياد از اين دل

    دلا خوبان دل خونين پسندند
    دلا خون شو که خوبان اين پسندند

    متاع کفر و دين بي مشتري نيست
    گروهي آن گروهي اين پسندند

    دلا پوشم ز عشقت جامه نيل
    نهم داغ غمت چون لاله بر ديل

    دم از مهرت زنم همچون دم صبح
    وز آن دم تا دم صور سرافيل

    بي ته اشکم ز مژگان تر آيو
    بي ته نخل اميدم ني بر آيو

    بي ته در کنج تنهائي شب و روز
    نشينم تا که عمرم بر سر آيو

    به والله و به بالله و به تالله
    قسم بر آيه نصر من الله

    که دست از دامنت من بر ندارم
    اگر کشته شوم الحکم لله

    دلي همچون دل نالان مو نه
    غمي همچون غم هجران مو نه

    اگر دريا اگر ابر بهاران
    حريف ديده گريان مو نه

    من آن مسکين تذروبي پرستم
    من آن سوزنده شمع بي سرستم

    نه کار آخرت کردم نه دنيا
    يکي خشکيده نخل بي برستم

    مکن کاري که پا بر سنگت آيو
    جهان با اين فراخي تنگت آيو

    چو فردا نامه خوانان نامه خونند
    تو ويني نامه خود ننگت آيو

    غم عالم نصيب جان ما بي
    بدور ما فراغت کيميا بي

    رسد آخر بدرمان درد هرکس
    دل ما بي که دردش بيدوا بي

    خوشا آنانکه هر شامان ته وينند
    سخن با ته گرند با ته نشينند

    مو که پايم نبي کايم ته وينم
    بشم آنان بوينم که ته وينند

    دو زلفانت گرم تار ربابم
    چه ميخواهي ازين حال خرابم

    ته که با مو سر ياري نداري
    چرا هر نيمه شو آيي بخوابم

    بيا يک شو منور کن اطاقم
    مهل در محنت و درد فراقم

    به طاق جفت ابروي تو سوگند
    که همجفت غمم تا از تو طاقم

    دو چشمم درد چشمانت بچيناد
    مبو روجي که چشمم ته مبيناد

    شنيدم رفتي و ياري گرفتي
    اگر گوشم شنيد چشمم مبيناد

    عزيزا کاسه چشمم سرايت
    ميان هردو چشمم جاي پايت

    از آن ترسم که غافل پا نهي تو
    نشنيد خار مژگانم بپايت

    زدست ديده و دل هر دو فرياد
    که هر چه ديده بيند دل کند ياد

    بسازم خنجري نيشش ز فولاد
    زنم بر ديده تا دل گردد آزاد

    بيته بالين سيه مار به چشمم
    روج روشن شو تار به چشمم

    بيته اي نو گل باغ اميدم
    گلستان سربسر خار به چشمم

    بيته يارب به بستان گل مروياد
    وگر رويد کسش هرگز مبوياد

    بيته هر گل به خنده لب گشايد
    رخش از خون دل هرگز مشوياد

    ته که مي شي بمو چاره بياموج
    که اين تاريک شوانرا چون کرم روج

    کهي واجم که کي اين روج آيو
    کهي واجم که هرگز وا نه اي روج

    بيا تا دست ازين عالم بداريم
    بيا تا پاي دل از گل برآريم

    بيا تا بردباري پيشه سازيم
    بيا تا تخم نيکوئي بکاريم

    يکي برزيگرک نالان درين دشت
    بخون ديدگان آلاله مي کشت

    همي کشت و همي گفت اي دريغا
    ببايد کشت و هشت و رفت ازين دشت

    درخت غم بجانم کرده ريشه
    بدرگاه خدا نالم هميشه

    رفيقان قدر يکديگر بدانيد
    اجل سنگست و آدم مثل شيشه

    اگر شيري اگر ميري اگر مور
    گذر بايد کني آخر لب گور

    دلا رحمي بجان خويشتن کن
    که مورانت نهند خوان و کنند سور

    اگر دل دلبري دلبر کدامي
    وگر دلبر دلي دل را چه نامي

    دل و دلبر بهم آميته وينم
    ندانم دل که و دلبر کدامي

    دلي نازک بسان شيشه ديرم
    اگر آهي کشم انديشه ديرم

    سرشکم گر بود خونين عجب نيست
    مو آن نخلم که در خون ريشه ديرم

    گر آن نامهربانم مهربان بي
    چرا از ديدگانم خون روان بي

    اگر دلبر بمو دلدار مي بو
    چرا در تن مرا نه دل نه جان بي

    چرا دايم بخوابي اي دل اي دل
    ز غم در اضطرابي اي دل اي دل

    بوره کنجي نشين شکر خدا کن
    که شايد کام يابي اي دل اي دل

    شب تار و بيابان پرورک بي
    در اين ره روشنايي کمترک بي

    گر از دستت برآيد پوست از تن
    بيفکن تا که بارت کمترک بي

    مو از قالوا بلي تشويش ديرم
    گنه از برگ و باران بيش ديرم

    اگر لاتقنطوا دستم نگيرد
    مو از ياويلنا انديش ديرم

    جدا از رويت اي ماه دل افروز
    نه روز از شو شناسم نه شو از روز

    وصالت گر مرا گردد ميسر
    همه روزم شود چون عيد نوروز

    نسيمي کز بن آن کاکل آيو
    مرا خوشتر ز بوي سنبل آيو

    چو شو گيرم خيالش را در آغوش
    سحر از بسترم بوي گل آيو

    مو کز سوته دلانم چون ننالم
    مو کز بي حاصلانم چون ننالم

    بگل بلبل نشيند زار نالد
    مو که دور از گلانم چون ننالم

    چه خوش بي وصلت اي مه امشبک بي
    مرا وصل تو آرام دلک بي

    زمهرت اي مه شيرين چالاک
    مدامم دست حسرت بر سرک بي

    مسلسل زلف بر رخ ريته ديري
    گل و سنبل بهم آميته ديري

    پريشان چون کري زلف دو تا را
    بهر تاري دلي آويته ديري

    اگر مستان هستيم از ته ايمان
    وگر بي پا و دستيم از ته ايمان

    اگر گبريم و ترسا ور مسلمان
    بهر ملت که هستيم از ته ايمان

    اگر آئي بجانت وانواجم
    وگر نائي به هجرانت گداجم

    ته هر دردي که داري بر دلم نه
    بميرم يا بسوجم يا بساجم

    عاشق آن به که دايم در بلا بي
    ايوب آسا به کرمان مبتلا بي

    حسن آسا بدستش کاسه زهر
    حسين آسا بدشت کربلا بي

    نواي ناله غم اندوته ذونه
    عيار قلب و خالص بوته ذونه

    بيا سوته دلان با هم بناليم
    که قدر سوته دل دل سوته ذونه

    مو آن بحرم که در ظرف آمدستم
    چو نقطه بر سر حرف آمدستم

    بهر الفي الف قدي بر آيو
    الف قدم که در الف آمدستم

    دلم از دست خوبان گيج و ويجه
    مژه بر هم زنم خونابه ريجه

    دل عاشق مثال چوب تر بي
    سري سوجه سري خونابه ريجه

    ز کشت خاطرم جز غم نروئي
    ز باغم جز گل ماتم نروئي

    ز صحراي دل بيحاصل مو
    گياه نااميدي هم نروئي

    سيه بختم که بختم واژگون بي
    سيه روجم که روجم سرنگون بي

    شدم آواره کوي محبت
    زدست دل که يارب غرق خون بي

    بيته يک شو دلم بي غم نمي بو
    که آن دلبر دمي همدم نمي بو

    هزاران رحمت حق باد بر غم
    زماني از دل ما کم نمي بو

    مو ام آن آذرين مرغي که في الحال
    بسوجم عالم ار برهم زنم بال

    مصور گر کشد نقشم به گلشن
    بسوجه گلشن از تاثير تمثال

    ز عشقت آتشي در بوته ديرم
    در آن آتش دل و جان سوته ديرم

    سگت ار پا نهد بر چشم اي دوست
    بمژگان خاک راهش رو ته ديرم

    بدرياي غمت دل غوطه ور بي
    مرا داغ فراقت بر جگر بي

    ز مژگان خدنگت خورده ام تير
    که هر دم سوج دل زان بيشتر بي

    مدامم دل براه و ديده تر بي
    شراب عيشم از خون جگر بي

    ببويت زندگي يابم پس از مرگ
    ترا گر بر سر خاکم گذر بي

    گلي کشتم باين الوند دامان
    آوش از ديده دادم صبح و شامان

    چو روج آيو که بويش وا من آيو
    برد بادش سر و سامان بسامان

    دو چشمانت پياله پر ز مي بي
    خراج ابروانت ملک ري بي

    همي وعده کري امروز و فردا
    نميدانم که فرداي تو کي بي

    قدم دايم ز بار غصه خم بي
    چو مو محنت کشي در دهر کم بي

    مو هرگز از غم آزادي نديرم
    دل بي طالع مو کوه غم بي

    بشم واشم ازين عالم بدر شم
    بشم از چين و ما چين دورتر شم

    بشم از حاجيان حج بپرسم
    که اين دوري بسه يا دورتر شم

    صداي چاوشان مردن آيو
    بگوش آوازه جان کندن آيو

    رفيقان ميروند نوبت به نوبت
    واي آن ساعت که نوبت وامن آيو

    به قبرستان گذر کردم کم وبيش
    بديدم قبر دولتمند و درويش

    نه درويش بيکفن در خاک رفته
    نه دولتمند برده يک کفن بيش

    ديم يک عندليب خوشنوائي
    که مي ناليد وقت صبحگاهي

    بشاخ گلبني با گل همي گفت
    که يارا بي وفايي بي وفائي

    به قبرستان گذر کردم صباحي
    شنيدم ناله و افغان و آهي

    شنيدم کله اي با خاک مي گفت
    که اين دنيا نمي ارزد بکاهي

    هر آنکس مال و جاهش بيشتر بي
    دلش از درد دنيا ريشتر بي

    اگر بر سر نهي چون خسروان تاج
    به شيرين جانت آخر نيشتر بي

    هر آنکس عاشق است از جان نترسد
    يقين از بند و از زندان نترسد

    دل عاشق بود گرگ گرسنه
    که گرگ از هي هي چوپان نترسد

    هزاران دل بغارت برده ويشه
    هزارانت دگر خون کرده ويشه

    هزاران داغ ريش ار ويشم اشمرد
    هنو نشمرده از اشمرده ويشه

    اگر زرين کلاهي عاقبت هيچ
    اگر خود پادشاهي عاقبت هيچ

    اگر ملک سليمانت ببخشند
    در آخر خاک راهي عاقبت هيچ

    غم عشق تو کي بر هر سر آيو
    همائي کي به هر بوم و بر آيو

    زعشقت سرفرازان کاميابند
    که خور اول به کهساران بر آيو





  5. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۲
    نوشته
    22,910
    صلوات
    8500
    تعداد دلنوشته
    52
    مورد تشکر
    835 پست
    حضور
    98 روز 3 ساعت 24 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    1



    ته که نوشم نه اي نيشم چرايي

    ته که يارم نه اي پيشم چرايي
    ته که مرهم نه اي بر داغ ريشم
    نمک پاش دل ريشم چرايي

    بيته يکدم دلم خرم نماني
    اگر رويت بوينم غم نماني

    اگر درد دلم قسمت نمايند
    دلي بي غم درين عالم نماني

    اگر يار مرا ديدي به خلوت
    بگو اي بي وفا اي بيمروت

    گريبانم ز دستت چاک چاکو
    نخواهم دوخت تا روز قيامت

    فلک نه همسري دارد نه هم کف
    بخون ريزي دلش اصلا نگفت اف

    هميشه شيوه کارش همينه
    چراغ دودمانيرا کند پف

    فلک در قصد آزارم چرائي
    گلم گر نيستي خارم چرائي

    ته که باري ز دوشم بر نداري
    ميان بار سربارم چرايي

    زدل نقش جمالت در نشي يار
    خيال خط و خالت در نشي يار

    مژه سازم بدور ديده پرچين
    که تا وينم خيالت در نشي يار

    پريشان سنبلان پرتاب مکه
    خمارين نرگسان پرخواب مکه

    برايني ته که دل از مابريني
    برنيه روزگار اشتاب مکه

    جره بازي بدم رفتم به نخجير
    سبک دستي بزد بر بال من تير

    برو غافل مچر در کوهساران
    هران غافل چرد غافل خورد تير

    مو آن رندم که نامم بي قلندر
    نه خان ديرم نه مان ديرم نه لنگر

    چو روج آيو بگردم گرد گيتي
    چو شو آيو به خشتي وانهم سر

    مرا نه سر نه سامان آفريدند
    پريشانم پريشان آفريدند

    پريشان خاطران رفتند در خاک
    مرا از خاک ايشان آفريدند

    بي ته هر شو سرم بر بالش آيو
    چو ني از استخوانم نالش آيو

    شب هجران بجاي اشک چشمم
    ز مژگان پاره هاي آتش آيو

    مو که چون اشتران قانع به خارم
    جهازم چوب و خرواري ببارم

    بدين مزد قليل و رنج بسيار
    هنوز از روي مالک شرمسارم

    سرم چون گوي در ميدان بگرده
    دلم از عهد و پيمان بر نگرده

    اگر دوران به نااهلان بمانه
    نشينم تا که اين دوران بگرده

    دلم از دست تو دايم غمينه
    ببالين خشتي و بستر زمينه

    همين جرمم که مو ته دوست ديرم
    که هر کت دوست ديره حالش اينه

    چرا آزرده حالي اي دل اي دل
    همه فکر و خيالي اي دل اي دل

    بساجم خنجري دل را برآرم
    بوينم تا چه حالي اي دل اي دل

    مگر شير و پلنگي اي دل اي دل
    بمو دايم به جنگي اي دل اي دل

    اگر دستم فتي خونت بريجم
    بوينم تا چه رنگي اي دل اي دل

    شب تاريک و سنگستان و مو مست
    قدح از دست مو افتاد و نشکست

    نگهدارنده اش نيکو نگهداشت
    وگرنه صد قدح نفتاده بشکست

    کشيمان ار بزاري از که ترسي
    براني گر بخواري از که ترسي

    مو با اين نيمه دل از کس نترسم
    دو عالم دل ته داري از که ترسي

    مو آن رندم که پا از سر ندونم
    سراپايي بجز دلبر ندونم

    دلارامي کز او دل گيرد آرام
    بغير از ساقي کوثر ندونم

    مرا عشقت ز جان آذر برآره
    زپيکر مشت خاکستر برآره

    نهال مهرت از دل گر ببرند
    هزاران شاخه ديگر برآره

    تن محنت کشي ديرم خدايا
    دل با غم خوشي ديرم خدايا

    زشوق مسکن و داد غريبي
    به سينه آتشي ديرم خدايا

    بود درد مو و درمانم از دوست
    بود وصل مو و هجرانم از دوست

    اگر قصابم از تن واکره پوست
    جدا هرگز نگردد جانم از دوست

    خرم کوه و خرم صحرا خرم دشت
    خرم آنانکه اين آلاليان کشت

    بسي هند و بسي شند و بسي يند
    همان کوه و همان صحرا همان دشت

    غم عشقت بيابان پرورم کرد
    فراقت مرغ بي بال و پرم کرد

    بمو واجي صبوري کن صبوري
    صبوري طرفه خاکي بر سرم کرد

    سه درد آمو بجانم هر سه يکبار
    غريبي و اسيري و غم يار

    غريبي و اسيري چاره ديره
    غم يار و غم يار و غم يار

    تويي آن شکرين لب ياسمين بر
    منم آن آتشين دل ديدگان تر

    از آن ترسم که در آغوشم آيي
    گدازد آتشت بر آب شکر

    خوشا آنانکه پا از سر ندونند
    مثال شعله خشک وتر ندونند

    کنشت و کعبه و بتخانه و دير
    سرائي خالي از دلبر ندونند

    خوشا آنانکه سوداي ته ديرند
    که سر پيوسته در پاي ته ديرند

    بدل ديرم تمناي کساني
    که اندر دل تمناي ته ديرند

    الهي گردن گردون شود خرد
    که فرزندان آدم را همه برد

    يکي ناگه که زنده شد فلاني
    همه گويند فلان ابن فلان مرد


    دلم از سوز عشق آتش بجان بي
    بکامم زهر از آن شکر دهان بي

    همان دستان که با ته بي بگردن
    کنونم چون مگس بر سر زنان بي

    ته که دور از مني دل در برم ني
    هوايي غير وصلت در سرم ني

    بجانت دلبرا کز هر دو عالم
    تمناي دگر جز دلبرم ني

    دگر شو شد که مو جانم بسوزد
    گريبان تا بدامانم بسوزد

    براي کفر زلفت اي پريرخ
    همي ترسم که ايمانم بسوزد

    دلم بي وصل ته شادي مبيناد
    زدرد و محنت آزادي مبيناد

    خراب آباد دل بي مقدم تو
    الهي هرگز آبادي مبيناد

    الاله کوهسارانم تويي يار
    بنوشه جو کنارانم تويي يار

    الاله کوهساران هفته اي بي
    اميد روزگارانم تويي يار

    فلک زار و نزارم کردي آخر
    جدا از گلعذارم کردي آخر

    ميان تخته نرد محبت
    شش و پنجي بکارم کردي آخر

    نميدانم دلم ديوانه کيست
    کجا آواره و در خانه کيست

    نميدونم دل سر گشته مو
    اسير نرگس مستانه کيست

    چو آن نخلم که بارش خورده باشند
    چو آن ويران که گنجش برده باشند

    چو آن پيري همي نالم درين دشت
    که رودان عزيزش مرده باشند

    پسندي خوار و زارم تا کي و چند
    پريشان روزگارم تا کي و چند

    ته که باري ز دوشم برنگيري
    گري سربار بارم تا کي و چند

    دلا غافل ز سبحاني چه حاصل
    مطيع نفس و شيطاني چه حاصل

    بود قدر تو افزون از ملايک
    تو قدر خود نميداني چه حاصل

    خور از خورشيد رويت شرم دارد
    مه نو زابرويت آزرم دارد

    بشهر و کوه و صحرا هر که بيني
    زبان دل بذکرت گرم دارد

    اگر شيري اگر ببري اگر کور
    سرانجامت بود جا در ته گور

    تنت در خاک باشد سفره گستر
    بگردش موش و مار و عقرب و مور

    عزيزا ما گرفتار دو درديم
    يکي عشق و دگر در دهر فرديم

    نصيب کس مباد اين غم که ما راست
    جمالت يک نظر ناديده مرديم

    زدل مهر تو اي مه رفتني ني
    غم عشقت بهر کس گفتني ني

    وليکن شعله مهر و محبت
    ميان مردمان بنهفتني ني

    دلا اصلا نترسي از ره دور
    دلا اصلا نترسي از ته گور

    دلا اصلا نميترسي که روزي
    شوي بنگاه مار و لانه مور

    حرامم بي ته بي آلاله و گل
    حرامم بي ته بي آواز بلبل

    حرامم بي اگر بي ته نشينم
    کشم در پاي گلبن ساغر مل

    بسر شوق سر کوي ته ديرم
    بدل مهر مه روي ته ديرم

    بت من کعبه من قبله من
    ته اي هر سو نظر سوي ته ديرم

    خدايا خسته و زارم ازين دل
    شو و روزان در آزارم ازين دل

    مو از دل نالم و دل نالد از مو
    زمو بستان که بيزارم ازين دل

    سر راهت نشينم تا بيايي
    در شادي بروي ما گشايي

    شود روزي بروز مو نشيني
    که تا ويني چه سخت بيوفائي

    شدستم پيرو برنائي نمانده
    بتن توش و توانائي نمانده

    بمو واجي برو آلاله ي چين
    چرا چينم که بينائي نمانده

    خدايا دل ز مو بستان بزاري
    نمي آيد ز مو بيمار داري

    نميدونم لب لعلش به خونم
    چرا تشنه است با اين آبداري

    بوره اي روي تو باغ بهارم
    خيالت مونس شبهاي تارم

    خدا دونه که در دنياي فاني
    بغير عشق ته کاري ندارم

    بسر غير ته سودائي نديرم

    بدل جز ته تمنائي نديرم

    خدا دونه که در بازار عشقت
    بجز جان هيچ کالائي نديرم




  6. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۲
    نوشته
    22,910
    صلوات
    8500
    تعداد دلنوشته
    52
    مورد تشکر
    835 پست
    حضور
    98 روز 3 ساعت 24 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    1



    هزاران غم بدل اندوته ديرم

    هزار آتش بجان افروته ديرم

    بيک آه سحر کز دل برآرم
    هزاران مدعي را سوته ديرم

    بيته گلشن به چشمم گلخن آيو
    واته گلخن به چشمم گلشن آيو

    گلم ته گلبنم ته گلشنم ته
    که واته مرده را جان بر تن آيو

    غم عشقت ز گنج رايگان به
    وصال تو ز عمر جاودان به

    کفي از خاک کويت در حقيقت
    خدا دونه که از ملک جهان به

    سر سرگشته ام سامان نداره
    دل خون گشته ام درمان نداره

    به کافر مذهبي دل بسته ديرم
    که در هر مذهبي ايمان نداره

    امان از اختر شوريده مو
    فغان از بخت برگرديده مو

    فلک از کينه ورزي کي گذاره
    رود خون از دل غمديده مو

    بروي ماهت اي ماه ده و چار
    به سرو قدت اي زيبنده رخسار

    که جز عشقت خيالي در دلم ني
    بدياري ندارم مو سر و کار

    نهالي کآن سر از باغي برآرد
    ببارش هر کسي دستي برآرد

    برآرد باغبان از بيخ و از بن
    اگر بر جاي ميوه گوهر آرد

    غمت در سينه مو خانه ديره
    چو جغدي جاي در ويرانه ديره

    فلک هم در دل تنگم نهد باز
    هر آن انده که در انبانه ديره

    کشم آهي که گردون پر شرر شي
    دل ديوانه ام ديوانه تر شي

    بترس از برق آه سوته ديلان
    که آه سوته ديلان کارگر شي

    شبي نايد ز اشکم ديده تر ني
    سرشکم جاري از خون جگر ني

    شو و روجم رود با ناله زار
    ته را از حال زار مو خبر ني

    غم و درد دل مو بي حسابه
    خدا دونه دل از هجرت کبابه

    بنازم دست و بازوي ته صياد
    بکش مرغ دلم بالله ثوابه

    بي تو تلواسه ديرم اي نکويار
    زهر در کاسه ديرم اي نکويار

    ميم خون گريه ساقي ناله مطرب
    مصاحب اين سه ديرم اي نکويار

    اگر دستم رسد بر چرخ گردون
    از او پرسم که اين چين است و آن چون

    يکي را ميدهي صد ناز و نعمت
    يکي را نان جو آلوده در خون

    چه باغ است اينکه دارش آذرينه
    چه دشت است اينکه خونخوارش زمينه

    مگر بوم و بر سنگين دلان است
    مگر صحراي عشق نازنينه

    کجا بي جاي ته اي بر همه شاه
    که مو آيم بدانجا از همه راه

    همه جا جاي ته مو کور باطن
    غلط گفتم غلط استغفرالله

    کسيکه ره بفريادم برد ني
    خبر بر سرو آزادم برد ني

    همه خوبان عالم جمع گردند
    کسيکه يادت از يادم برد ني

    به هر شام و سحر گريم بکوئي
    که جاري سازم از هر ديده جوئي

    مو آن بي طالعم در باغ عالم
    که گل کارم بجايش خار روئي

    سمن زلفا بري چون لاله ديري
    ز نرگس ناز در دنباله ديري

    از آن رو سه بمهرم بر نياري
    که در سرناز چندين ساله ديري

    شبي نالم شبي شبگير نالم
    ز جور يار و چرخ پير نالم

    گهي همچون پلنگ تير خورده
    گهي چون شير در زنجير نالم

    واي آن روزي که قاضي مان خدا بي
    به ميزان و صراطم ماجرا بي

    بنوبت ميروند پير و جوانان
    واي آنساعت که نوبت زان ما بي

    دل ارمهرت نورزه بر چه ارزه
    گل است آندل که مهر تو نورزه

    گريباني که از عشقت شود چاک
    بيک عالم گريبان وابيرزه

    برويت از حيا خوي ريته ديري
    دو ابرويت بناز آميته ديري

    به سحر ديده در چاه زنخدان
    بسي هاروت دل آويته ديري

    ز آهم هفت گردون پر شرر بي
    زمژگانم روان خون جگر بي

    ته که هرگز دلت از غم نسوجه
    کجا از سوته ديلانت خبر بي

    سحرگاهان که اشکم لاوه گيره
    زآهم هفت چرخ آلاوه گيره

    چنان از ديده ريزم اشک خونين
    که گيتي سر بسر سيلابه گيره

    عزيزان موسم جوش بهاره
    چمن پر سبزه صحرا لاله زاره

    دمي فرصت غنيمت دان درين فصل
    که دنياي دني بي اعتباره

    مرا درد آموه و درمان چه حاصل
    مرا وصل آموه و هجران چه حاصل

    بسوته بي گل و آلاله بي سر
    سر سوته کله ياران چه حاصل

    دلا از دست تنهايي بجانم
    ز آه و ناله خود در فغانم

    شبان تار از درد جدايي
    کند فرياد مغز استخوانم

    غم عشق تو مادر زاد ديرم
    نه از آموزش استاد ديرم

    بدان شادم که از يمن غم تو
    خراب آباد دل آباد ديرم

    الهي سوز عشقت بيشتر کن
    دل ريشم ز دردت ريشتر کن

    ازين غم گر دمي فارغ نشينم
    بجانم صد هزاران نيشتر کن

    غمم بيحد و دردم بي شماره
    فغان کاين درد مو درمان نداره

    خداوندا ندونه ناصح مو
    که فرياد دلم بي اختياره

    عزيزان از غم و درد جدايي
    به چشمانم نمانده روشنائي

    بدرد غربت و هجرم گرفتار
    نه يار و همدمي نه آشنائي

    نصيب کس مبو درد دل مو
    که بسياره غم بي حاصل مو

    کسي بو از غم و دردم خبردار
    که دارد مشکلي چون مشکل مو

    به لامردم مکان دلبرم بي
    سخنهاي خوشش تاج سرم بي

    اگر شاهم ببخشد ملک شيراز
    همان بهتر که دلبر در برم بي

    دلي ديرم خريدار محبت
    کز او گرم است بازار محبت

    لباسي دوختم بر قامت دل
    زپود محنت و تار محبت

    خوشا آنانکه تن از جان ندانند
    تن و جاني بجز جانان ندانند

    بدردش خو گرند سالان و ماهان
    بدرد خويشتن درمان ندانند

    دل مو بيتو زار و بي قراره
    بجز آزار مو کاري نداره

    زند دستان بسر چون طفل بدخو
    بدرد هجرت اينش روزگاره

    بوره بلبل بناليم از سر سوز
    بوره آه سحر از مو بياموز

    تو از بهر گلي ده روز نالي
    مو از بهر دل آرامم شو و روز

    خداوندا بفرياد دلم رس
    تو يار بيکسان مو مانده بيکس

    همه گويند طاهر کس نداره
    خدا يار مو چه حاجت کس

    دلي ديرم ولي ديوانه و دنگ
    ز دستم شيشه ناموس بر سنگ

    ازين ديوانگي روزي برآيم
    که در دامان دلبر برزنم چنگ

    همه عالم پر از کرد چه سازم
    چو مو دلها پر از درد چه سازم

    بکشتم سنبلي دامان الوند
    همواز طالعم زرد چه سازم

    قدح بر گيرم و سير گلان شم
    بطرف سبزه و آب روان شم

    دو سه جامي زنم با شادکامي
    وايم مست و بسيرلاليان شم

    مو از جور بتان دل ريش ديرم
    زلاله داغ بر دل بيش ديرم

    چو فردا نامه خوانان نامه خوانند
    من شرمنده سر در پيش ديرم

    ديم آلاله اي در دامن خار
    واتم آلاليا کي چينمت بار

    بگفتا باغبان معذور ميدار
    درخت دوستي دير آورد بار

    خوشا آندل که از خود بيخبر بي
    ندونه در سفر يا در حضر بي

    بکوه و دشت و صحرا همچو مجنون
    پي ليلي دوان با چشم تر بي

    همه دل ز آتش غم سوتني بي
    بهرجان سوز هجر افروتني بي

    که از دست اجل بر تن قبائي
    اگر شاه و گدائي دوتني بي

    قلم بتراشم از هر استخوانم
    مرکب گيرم از خون رگانم

    بگيرم کاغذي از پرده دل
    نويسم بهر يار مهربانم

    محبت آتشي در جانم افروخت
    که تا دامان محشر بايدم سوخت

    عجب پيراهني بهرم بريدي
    که خياط اجل ميبايدش دوخت

    الهي ار بواجم ور نواجم
    ته داني حاجتم را مو چه واجم

    اگر بنوازيم حاجت روا بي
    وگر محروم سازي مو چه ساجم

    مو آن دلداده بي خانمانم
    مو آن محنت نصيب سخت جانم

    مو آن سرگشته خارم در بيابان
    که چون بادي وزد هر سو دوانم

    نميدانم که رازم با که واجم
    غم و سوز وگدازم با که واجم

    چه واجم هر که ذونه ميکره فاش
    دگر راز و نيازم با که واجم

    سر کويت بتا چند آيم و شم
    ز وصلت بي نوا چند آيم و شم

    بکويت تا ببيند ديده رويت
    نترسي از خدا چند آيم و شم

    بوره کز ديده جيحوني بسازيم
    بوره ليلي و مجنوني بسازيم

    فريدون عزيزم رفتي از دست
    بوره کز نو فريدوني بسازيم

    گلي که خود بدادم پيچ و تابش
    باشک ديدگانم دادم آبش

    درين گلشن خدايا کي روا بي
    گل از مو ديگري گيرد گلابش

    زعشقت آتشي در بوته ديرم
    در آن آتش دل و جان سوته ديرم

    سگت ار پا نهد بر چشمم ايدوست
    بمژگان خاک پايش روته ديرم

    به آهي گنبد خضرا بسوجم
    فلک را جمله سر تا پا بسوجم

    بسوجم ار نه کارم را بساجي
    چه فرمائي بساجي يا بسوجم

    اگر جسمم بسوزي سوته خواهم
    اگر چشمم بدوزي دوته خواهم

    اگر باغم بري تا گل بچينم
    گلي همرنگ و همبوي ته خواهم

    سر کوه بلند چندان نشينم
    که لاله سر بر آره مو بچينم

    الاله بيوفا بي بيوفا بي
    نگار بيوفا چون مو گزينم

    ز وصلت تا بکي فرد آيم و شم
    جگر پر سوز و پر درد آيم و شم

    بموگوئي که در کويم نيايي
    مو تا کي با رخ زرد آيم و شم

    خوشا روزي که ديدار ته وينم
    گل و سنبل ز رخسار ته چينم

    بيا بنشين که تا وينم شو و روز
    جمالت اي نگار نازنينم

    دلم زار و حزينه چون ننالم
    وجودم آتشينه چون ننالم

    بمو واجن که طاهر چند نالي
    چو مرگم در کمينه چون ننالم

    بيته گلشن چو زندان بچشمم
    گلستان آذرستان بچشمم

    بيته آرام و عمر و زندگاني
    همه خواب پريشان بچشمم

    بشو ياد تو اي مه پاره هستم
    بروز از درد و غم بيچاره هستم

    تو داري در مقام خود قراري
    مويم که در جهان آواره هستم

    غريبي بس مرا دلگير دارد
    فلک بر گردنم زنجير دارد

    فلک از گردنم زنجير بردار
    که غربت خاک دامنگير دارد

    هر آن دلبر که چشم مست ديره
    هزاران دل چو ما پا بست ديره

    ميان عاشقان آن ماه سيما
    چو شعر مو بلند و پست ديره

    قضا رمزي زچشمان خمارش
    قدر سري ز زلف مشگبارش

    مه و مهر آيتي ز آنروي زيبا
    نکويان جهان آئينه دارش




  7. #6

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۲
    نوشته
    22,910
    صلوات
    8500
    تعداد دلنوشته
    52
    مورد تشکر
    835 پست
    حضور
    98 روز 3 ساعت 24 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    1



    شبي کان نازنينم در بر آيو

    گذشته عمرم از نو بر سر آيو
    همه شو ديده مو تا سحرگاه
    بره باشد که يارم از در آيو

    دلا راهت پر از خار و خسک بي
    گذرگاه تو بر اوج فلک بي

    شب تار و بيابان دور منزل
    خوشا آنکس که بارش کمترک بي

    دلي چون مو بغم اندوته اي ني
    زري چون جان مو در بوته اي ني

    بجز شمعم ببالين همدمي نه
    که يار سوته دل جز سوته اي ني

    شبم از روز و روز از شو بتر بي
    دل آشفته ام زير و زبر بي

    شو و روز از فراقت ناله مو
    چو آه سوته جانان پر شرر بي

    خور آئين چهره ات افروته تر بي
    بجانم تير عشقت دوته تر بي

    چرا خال رخت دوني سياهه
    هر آن نزديک خور بي سوته تر بي

    صفا هونم صفا هونم چه جابي
    که هر ياري گرفتم بيوفا بي

    بشم يکسر بتازم تا به شيراز
    که در هر منزلي صد آشنا بي

    بمو واجي چرا ته بيقراري
    چو گل پرورده باد بهاري

    چرا گردي بکوه و دشت و صحرا
    بجان او ندارم اختياري

    مو آن باز سفيدم همداني
    لانه در کوه دارم سايباني

    ببال خود پرم کوهان بکوهان
    بچنگ خود کرم نخجير باني

    عزيزا مردي از نامرد نايو
    فغان و ناله از بيدرد نايو

    حقيقت بشنو از پور فريدون
    که شعله از تنور سرد نايو

    بدام دلبري دل مبتلا بي
    که هجرانش بلا وصلش بلا بي

    درين ويرانه دل جز خون نديدم
    نه دل گويي که دشت کربلا بي

    دل ديوانه ام ديوانه تر شي
    خرابه خانه ام ويرانه تر شي

    کشم آهي که گردون را بسوجم
    که آه سوته ديلان کارگر شي

    قدم دايم زبار غصه خم بي
    چو مو خونين دلي در دهر کم بي

    زغم يکدم مو آزادي نديرم
    دل بيچاره مو کوه غم بي

    جهان خوان و خلايق ميهمان بي
    گل امروز مو فردا خزان بي

    سيه چالي که نامش را نهند گور
    بما واجن که اينت خانمان بي

    سحرگان که بلبل بر گل آيو
    بدامان اشک چشمم گل گل آيو

    روم در پاي گل افغان کنم سر
    که هر سوته دلي در غلغل آيو

    گلان فصل بهاران هفته اي بي
    زمان وصل ياران هفته اي بي

    غنيمت دان وصال لاله رويان
    که گل در لاله زاران هفته اي بي

    شبي خواهم که پيغمبر ببينم
    دمي با ساقي کوثر نشينم

    بگيرم در بغل قبر رضا را
    در آن گلشن گل شادي بچينم

    زهجرانت هزار انديشه ديرم
    هميشه زهر غم در شيشه ديرم

    ز نا سازي بخت و گردش چرخ
    فغان و آه و زاري پيشه ديرم

    بروي دلبري گر مايلستم
    مکن منعم گرفتار دلستم

    خدا را ساربان آهسته ميران
    که من وامانده اين قافلستم

    بي ته سر در بيابانم شو و روز
    سرشک از ديده بارانم شو و روز

    نه بيمارم که جايم ميکري درد
    هميدانم که نالانم شو و روز

    همه روزم فغان و بيقراري
    شوان بيداري و فرياد و زاري

    بمو سوجه دل هر دور و نزديک
    ته از سنگين دلي پروا نداري

    بميرم تا ته چشم تر نبيني
    شرار آه پر آذر نبيني

    چنانم آتش عشقت بسوجه
    که از مو مشت خاکستر نبيني

    واي آن روجي که در قبرم نهند تنگ
    ببالينم نهند خشت و گل و سنگ

    نه پاي آنکه بگريزم ز ماران
    نه دست آنکه با موران کنم جنگ

    بدل چون يادم از بوم و بر آيو
    سر شگم بيخود از چشم تر آيو

    از آن ترسم من بر گشته دوران
    که عمرم در غريبي بر سر آيو

    ز دست چرخ گردون داد ديرم
    هزاران ناله و فرياد ديرم

    نشنيد دستانم با خس و خار
    چگونه خاطر خود شاد ديرم

    دلا راه تو پر خار و خسک بي
    درين ره روشنايي کمترک بي

    گر از دستت بر آيد پوست از تن
    بيفکن تا که بارت کمترک بي

    دلي ديرم چو مو ديوانه و دنگ
    زده آئينه هر نام بر سنگ

    بمو واجند که بي نام و ننگي
    هر آن يارش تويي چه نام و چه ننگ

    سرم بالين تنم بستر نداره
    دلم جز شوق ته در سر نداره

    نهد دور از ته هر کس سر ببالين
    الهي سر ز بالين بر نداره

    سياهي دو چشمانت مرا کشت
    درازي دو زلفانت مرا کشت

    به قتلم حاجت تير و کمان نيست
    خم ابرو و مژگانت مرا کشت

    بلا رمزي ز بالاي ته باشد
    جنون سري ز سوداي ته باشد

    بصورت آفرينم اين گمان بي
    که پنهان در تماشاي ته باشد

    نگارينا دل و جانم ته ديري
    همه پيدا و پنهانم ته ديري

    نميدانم که اين درد از که ديرم
    هميدانم که درمانم ته ديري

    مو آن محنت کش حسرت نصيبم
    که در هر ملک و هر شهري غريبم

    نه بو روزي که آيي بر سر من
    بويني مرده از هجرحبيبم

    بغير ته دگر ياري نديرم
    به اغياري سر و کاري نديرم

    بدکان ته آن کاسد متاعم

    که اصلا روي بازاري نديرم

    بوره جانا که جانانم تويي تو
    بوره يارا که سلطانم تويي تو

    ته دوني خود که مو جز تو ندونم
    بوره بوره که ايمانم تويي تو

    سرم سوداي گيسوي ته ديره
    دلم ميل گل روي ته ديره

    اگر چشمم بماه نو کره ميل
    نظر بر طاق ابروي ته ديره

    اگر دردم يکي بودي چه بودي
    وگر غم اندکي بودي چه بودي

    به بالينم طبيبي يا حبيبي
    ازين هر دو يکي بودي چه بودي

    مو آن رندم که عصيان پيشه ديرم
    بدستي جام و دستي شيشه ديرم

    اگر تو بيگناهي رو ملک شو
    من از حوا و آدم ريشه ديرم

    گرم خواني ورم راني ته داني
    گرم درتش بسوزاني ته داني

    ورم بر سر زني الوند و ميمند
    همي واجم خدا جاني ته داني

    نگار تازه خيز ما کجايي
    بچشمان سرمه ريز ما کجايي

    نفس بر سينه طاهر رسيده
    دم رفتن عزيز ما کجايي

    چه خوش بي مهرباني هر دو سر بي
    که يکسر مهرباني دردسر بي

    اگر مجنون دل شوريده اي داشت
    دل ليلي از آن شوريده تر بي

    به خنجر گر برآرند ديدگانم
    در آتش گر بسوزند استخوانم

    اگر بر ناخنانم ني بکوبند
    نگيرم دل ز يار مهربانم

    من آن شمعم که اشکم آتشين بي
    که هر سوته دلي حالش همين بي

    همه شب گريم و نالم همه روز
    بيته شامم چنان روزم چنين بي

    تو آري روز روشن را شب از پي
    شده کون و مکان از قدرتت حي

    حقيقت بشنو از طاهر که گرديد
    بيک کن خلقت هر دو جهان طي

    شب تار است و گرگان ميزنند ميش
    دو زلفانت حمايل کن بوره پيش

    از آن کنج لبت بوسي بموده
    بگو راه خدا دادم بدرويش

    دلي ديرم چو مرغ پا شکسته
    چو کشتي بر لب دريا نشسته

    تو گويي طاهرا چون تار بنواز
    صدا چون ميدهد تار گسسته

    مو آن دل داده يکتا پرستم
    که جام شرک و خود بيني شکستم

    منم طاهر که در بزم محبت
    محمد را کمينه چاکرستم

    الهي اي فلک چون مو زبون شي
    دلت همچون دل مو غرق خون شي

    اگر يک لحظه ام بي غم بويني
    يقين دانم کزين غم سرنگون شي

    مدامم دل پر از خون جگر بي
    چو شمع آتش بجان و ديده تر بي

    نشينم بر سر راهت شو و روز
    که تا روزي ترا بر مو گذر بي

    بناداني گرفتم کوره راهي
    ندانستم که مي افتم بچاهي

    بدل گفتم رفيقي تا به منزل
    ندانستم رفيق نيمه راهي

    من آن رندم که گيرم از شهان باج
    بپوشم جوشن و بر سر نهم تاج

    فرو نايد سر مردان به نامرد
    اگر دارم کشند مانند حلاج

    زمشک تر سيه تر سنبلت بي
    هزاران دل اسير کاکلت بي

    زآه و ناله تاثيري نديدم
    زخارا سخت تر گويا دلت بي

    نپرسي حال يار دلفکارت
    که هجران چون کند با روزگارت

    ته که روز و شوان در ياد مويي
    هزارت عاشق با مو چه کارت

    همه شو تا سحر اختر شمارم
    که ماه رويت آيو در کنارم

    شوان گوشم بدر چشمم براهت
    گذاري تا بکي در انتظارم

    شبي ديرم زهجرت تار تارو
    گرفته ظلمتش ليل و نهارو

    خداوندا دلم را روشني ده
    که تا وينم جمال هشت و چارو

    دلم ميل گل روي ته ديره
    سرم سوداي گيسوي ته ديره

    اگر چشمم بماه نو کره ميل
    نظر بر طاق ابروي ته ديره

    الاله کوهساران هفته اي بي
    بنفشه جو کناران هفته اي بي

    منادي ميکره شهرو به شهرو
    وفاي گلعذاران هفته اي بي




  8. #7

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۲
    نوشته
    22,910
    صلوات
    8500
    تعداد دلنوشته
    52
    مورد تشکر
    835 پست
    حضور
    98 روز 3 ساعت 24 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    1



    الهي دل بلا بي دل بلا بي

    گنه چشمان کره دل مبتلا بي

    اگر چشمان نکردي ديده باني
    چه داند دل که خوبان در کجابي

    بيا سوته دلان گردهم آئيم
    سخنها واکريم غم وانمائيم

    ترازو آوريم غمها بسنجيم
    هر آن سوته تريم وزنين تر آئيم

    ته کت نازنده چشمان سرمه سائي
    ته کت زيبنده بالا دلربايي

    ته کت مشکين دو گيسو در قفائي
    بمو واجي که سرگردان چرائي

    جهان بي وفا زندان ما بي
    گل غم قسمت دامان ما بي

    غم يعقوب و محنت هاي ايوب
    همه گويا نصيب جان ما بي

    خوش آن ساعت که يار از در آيو
    شو هجران و روز غم سر آيو

    زدل بيرون کنم جانرا بصد شوق
    همي واجم که جايش دلبر آيو

    زشورانگيزي چرخ و فلک بي
    که دايم چشم بختم پر نمک بي

    دمادم دود آهم تا سما بي
    پياپي سيل اشکم تا سمک بي

    خوشا آنان که با ته همنشينند
    هميشه با دل خرم نشينند

    همين بي رسم عشق و عشقبازي
    که گستاخانه آيند و ته بينند

    هر آنکس با تو قربش بيشتر بي
    دلش از درد هجران ريشتر بي

    اگر يکبار چشمانت بوينم
    بجانم صد هزاران نيشتر بي

    شوان استارگان يک يک شمارم
    براهت تا سحر در انتظارم

    پس از نيمه شوان که ته نيايي
    زديده اشک چون باران ببارم

    خوشا آنانکه هر از بر ندانند
    نه حرفي وانويسند و نه خوانند

    چو مجنون سر نهند اندر بيابان
    ازين گو گل روند آهو چرانند

    سخن از هر چه واجم واتشان بي
    حديث از بيش و از کم واتشان بي

    بدريا گر روم گوهر بر آرم
    هر آن گوهر که وينم واتشان بي

    دلي ديرم که بهبودش نمي بو
    سخنها ميکرم سودش نمي بو

    ببادش ميدهم نش ميبرد باد
    در آتش مي نهم دودش نمي بو

    خدايا واکيان شم واکيان شم
    بدين بيخانماني واکيان شم

    همه از در برانند سوته آيم
    ته که از در براني واکيان شم

    بهار آيو به هر شاخي گلي بي
    بهر لاله هزاران بلبلي بي

    بهر مرزي نيارم پا نهادن
    مبو کز مو بتر سوز دلي بي

    بيا جانا دل پردرد مو بين
    سرشک سرخ و روي زرد مو بين

    غم مهجوري و درد صبوري
    همه برجان غم پرورد مو بين

    ز بوي زلف تو مفتونم اي گل
    ز رنگ روي تو دلخونم اي گل

    من عاشق زعشقت بيقرارم
    تو چون ليلي و من مجنونم اي گل

    بهار آيو به صحرا و در و دشت
    جواني هم بهاري بود و بگذشت

    سر قبر جوانان لاله رويه
    دمي که گلرخان آيند به گلگشت

    اگر شاهين بچرخ هشتمينه
    کند فرياد مرگ اندر کمينه

    اگر صد سال در دنيا بماني
    در آخر منزلت زير زمينه

    دلي ديرم دمي بيغم نمي بو
    غمي ديرم که هرگز کم نمي بو

    خطي ديرم مو از خوبان عالم
    که يار بيوفا همدم نمي بو

    واي ازين دل که ني هرگز بکامم
    واي ازين دل که آزارد مدامم

    واي ازين دل که چون مرغان وحشي
    نچيده دانه اندازد بدامم

    مو که يارم سر ياري نديره
    مو که دردم سبکباري نديره

    همه واجن که يارت خواب نازه
    چه خوابست اينکه بيداري نديره

    نميدانم که سرگردان چرايم
    گهي نالان گهي گريان چرايم

    همه دردي بدوران يافت درمان
    ندانم مو که بيدرمان چرايم

    دل از دست غمت زير و زبر بي
    بچشمان اشکم از خون جگر بي

    هران ياري چو مو پرناز ديره
    دلش پر غصه جانش پر شرر بي

    بدنياي دني کي ماندني بي
    که دامان بر جهان افشاندني بي

    همي لا تقنطوا خواني عزيزا
    دلا يا ويلنا هم خواندني بي

    از آن روزيکه ما را آفريدي
    بغير از معصيت چيزي نديدي

    خداوندا بحق هشت و چارت
    ز ما بگذر شتر ديدي نديدي

    مو که آشفته حالم چون ننالم
    شکسته پر و بالم چون ننالم

    همه گويند فلاني چند نالي
    تو آيي در خيالم چون ننالم

    بشم واشم که تا ياري گره دل
    به بختم گريه و زاري گره دل

    بگردي و نجوئي يار ديگر
    که از جان و دلت ياري گره دل

    خدايي که مکانش لامکان بي
    صفابخش جمال گلرخان بي

    پديد آرنده روز و شب و خلق
    که بر هر بنده او روزي رسان بي

    گلش در زير سنبل سايه پرور
    نهال قامتش نخلي است نوبر

    زعشق آن گل رعنا همه شب
    چو بلبل ناله و افغان برآور

    دل شاد از دل زارش خبر ني
    تن سالم زبيمارش خبر ني

    نه تقصيره که اين رسم قديمه
    که آزاد از گرفتارش خبر ني

    دل ار عشقت نداره مرده اولي
    روان بي درد عشق افسرده اولي

    سحر بلبل زند در گلشن آواز
    که گل بي عشق حق پژمرده اولي

    هزاران لاله و گل در جهان بي
    همه زيبا به چشم ديگران بي

    آلاله مو به زيبايي درين باغ
    سرافراز همه آلاليان بي

    دل عاشق به پيغامي بسازد
    خمار آلوده با جامي بسازد

    مرا کيفيت چشم تو کافيست
    رياضت کش ببادامي بسازد

    هر آن باغي که نخلش سر بدر بي
    مدامش باغبون خونين جگر بي

    ببايد کندنش از بيخ و از بن
    اگر بارش همه لعل و گهر بي

    ببندم شال و ميپوشم قدک را
    بنازم گردش چرخ و فلک را

    بگردم آب درياها سراسر
    بشويم هر دو دست بي نمک را

    اگر دل دلبر و دلبر کدام است
    وگر دلبر دل و دلرا چه نام است

    دل و دلبر بهم آميته وينم
    ندونم دل که و دلبر کدام است

    ته دوري از برم دل در برم نيست
    هواي ديگري اندر سرم نيست

    بجان دلبرم کز هر دو عالم
    تمناي دگر جز دلبرم نيست

    شيرمردي بدم دلم چه دونست
    اجل قصدم کره و شير ژيونست

    ز موشير ژيان پرهيز مي کرد
    تنم وا مرگ جنگيدن ندونست

    نفس شومم بدنيا بهر آن است
    که تن از بهر موران پرورانست

    ندونستم که شرط بندگي چيست
    هرزه بورم بميدان جهانست

    قضا پيوسته در گوشم بواجه
    که اين درد دل تو بي علاجه

    اگر گوهر ببي خواهون نداري
    همين اين جون تو که بي رواجه

    لاله کاران دگر لاله مکاريد
    باغبانان دو دست از گل بداريد

    اگر عهد گلان اين بو که ديدم
    بيخ گل بر کنيد و خار بکاريد

    شوانم خواب در مرز گلان کرد
    گلم واچيد و خوابم را زيان کرد

    باغبان ديد که مو گل دوست ديرم
    هزاران خار بر گل پاسبان کرد

    گيج و ويجم که کافر گيج ميراد
    چنان گيجم که کافر هم مو نويناد

    بر اين آئين که مو را جان و دل داد
    شمع و پروانه را پرويج ميداد

    دمي بوره بوين حالم ته دلبر
    دلم تنگه شبي با مو بسر بر

    ته گل بر سر زني اي نو گل مو
    به جاي گل زنم مو دست بر سر

    دلم زار و دلم زار و دلم زار
    طبيبم آوريد دردم کريد چار

    طبيبم چون بوينه بر موي زار
    کره در مون دردم را بناچار

    مو که سر در بيابانم شو و روز
    سرشک از ديده بارانم شو و روز

    نه تب ديرم نه جايم ميکند درد
    هميدونم که نالونم شو و روز

    به اين بي آشنايي برکياشم
    به اين بي خانماني برکياشم

    همه گر مو برونند واته آيم
    ته از در گر بروني برکياشم

    مو آن آزرده بي خانمانم
    مو آن محنت نصيب سخت جانم

    مو آن سرگشته خارم در بيابون
    که هر بادي وزد پيشش دوانم

    بوره سوته دلان با ما بناليم
    زدست يار بي پروا بناليم

    بشيم با بلبل شيدا به گلشن
    اگر بلبل نناله ما بناليم

    بوره روزي که ديدار ته وينم
    گل و سنبل به ديدار تو چينم

    بوره بنشين برم سالان و ماهان
    که تا سيرت بوينم نازنينم

    به عشقت اي دلارا نگروستم
    نويد وصل تو تا نشنوستم

    بدل تخم وفايت کشتم آخر
    بجز اندوه و خواري ندروستم

    خوش آنساعت که ديدار ته وينم
    کمند عنبرين تار ته وينم

    نوينه خرمي هرگز دل مو
    مگر آن دم که رخسار ته وينم

    دلم دور است و احوالش ندونم
    کسي خواهد که پيغامش رسونم

    خداوندا ز مرگم مهلتي ده
    که ديداري بديدارش رسونم

    بوره يکدم بناليم و بسوجيم
    از آنرويي که هر دو تيره روجيم

    ته بلبل حاش لله مثل مو ني
    نبو جز درد و غم يک عمر روجيم

    دلم دردين و نالين چه واجم
    رخم گردين و خاکين چه واجم

    بگرديدم به هفتاد و دو ملت
    بصد مذهب منادين چه واجم

    از آن انگشت نماي روزگارم
    که دور افتاده از يار و ديارم

    ندونم قصد جان کردن بناحق
    بجز بر سرزدن چاره ندارم

    از آن دلخسته و سينه فگارم
    که گريان در ته سنگ مزارم

    بواجندم که ته شوري نداري
    سرا پا شور دارم شر ندارم




  9. #8

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۲
    نوشته
    22,910
    صلوات
    8500
    تعداد دلنوشته
    52
    مورد تشکر
    835 پست
    حضور
    98 روز 3 ساعت 24 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    1



    بدل درد غمت باقي هنوزم

    کسي واقف نبو از درد و سوزم
    نبو يک بلبل سوته به گلشن
    به سوز مو نبو کافر به روزم

    فلک کي بشنود آه و فغانم
    بهر گردش زند آتش بجانم

    يک عمري بگذرانم با غم و درد
    بکام دل نگردد آسمانم

    نذوني اي فلک که مستمندم
    وامو پر بد مکه که دردمندم

    بيک گردش که ميکردي ببيني
    چو رشته مو بسامانت ببندم

    کنون داري نظر گو واکيانم
    ز جورت در گدازه استخوانم

    بکه انديشه اي بيداد پيشه
    که آهم تير بو ناله کمانم

    ز حال خويشتن مو بيخبر بيم
    ندونم در سفر يا در حضر بيم

    فغان از دست تو اي بيمروت
    همين ذونم که عمري دربدر بيم

    گلستان جاي تو اي نازنيننم
    مو در گلخن به خاکستر نشينم

    چه در گلشن چه در گلخن چه صحرا
    چو ديده واکرم جز ته نوينم

    کافرم گر مني آلاله کارم
    کافرم گر مني آبش بدارم

    کافرم گر مني نامش برم نام
    دو صد داغ دل از آلاله دارم

    غم عالم همه کردي ببارم
    مگر مو لوک مست سر قطارم

    مهارم کردي و دادي به ناکس
    فزودي هر زمان باري ببارم

    هزاران ملک دنيا گر بدارم
    هزاران ملک عقبي گر بدارم

    بوره ته دلبرم تا با ته واجم
    که بي روي تو آنرا گر بدارم

    تو خود گفتي که مو ملاح مانم
    به آب ديدکان کشتي برانم

    همي ترسم که کشتي غرق وابو
    درين درياي بي پايان بمانم

    فلک بر هم زدي آخر اساسم
    زدي بر خمره نيلي لباسم

    اگر داري برات از قصد جانم
    بکن آخر ازين دنيا اساسم

    مو که مست از مي انگور باشم
    چرا از نازنينم دور باشم

    مو که از آتشت گرمي نوينم
    چرا از دود محنت کور باشم

    الهي دشمنت را خسته وينم
    به سينه اش خنجري تا دسته وينم

    سر شو آيم احوالش بپرسم
    سحر آيم مزارش بسته وينم

    دلا خوني دلا خوني دلا خون
    همه خوني همه خوني همه خون

    ز بهر ليلي سيمين عذاري
    چو مجنوني چو مجنوني چو مجنون

    خوشا آنان نه سر دارند نه سامان
    نشينن هر دو پا پيچن به دامان

    شو و روزان صبوري پيش گيرن
    بياد روي دلداران مدامان

    بعالم کس مبادا چون من آئين
    مو آئين کس مبو در دين و آئين

    هر آنکو حال موش باور نميبو
    مو آئين بي مو آئين بي مو آئين

    بوره اي دل بوره باري بشيمان
    مکه کاري کز آن گردي پشيمان

    يه دو روزي بناکامي سرآريم
    باشه روزي که گل چينيم بدامان

    دلم از دست ته نالانه نالان
    اندرون دلم خون کشته پالان

    هزاران قول با ما بيش کردي
    همه قولان ته بالان بالان

    ته سر ورزان مو سوداي ته ورزان
    گريبان بلرزان وا ته لرزان

    کفن در کردنم صحراي محشر
    هران وينان احوال ته پرسان

    ز ياد خود بيا پروا کريمان
    ازو کو التجا وا که بريمان

    کيه اين تاب داره تا مو دارم
    نداره تاب اين سام نريمان

    بوره منت بريم ما از کريمان
    بکشيم دست از خوان لئيمان

    کريمان دست در خوان کريمي
    که بر خوانش نظر دارند کريمان

    زدست مو کشيدي باز دامان
    ز کردارت نبي يک جو پشيمان

    روم آخر بداماني زنم دست
    که تا از وي رسد کارم بسامان

    دلم تنگ ندانم صبر کردن
    زدلتنگي بوم راضي بمردن

    ز شرم روي ته مو در حجابم
    ندانم عرض حالم واته کردن

    آنکه بي خان و بي مانه منم من
    آنکه بر گشته سامانه منم من

    آنکه شادمان به انده ميکره روز
    آنکه روزش چو شامانه منم و من

    پشيمانم پشيمانم پشيمان
    کارواني بوينم تا بشيمان

    کهن دنيا بهيچ کسي نمانده
    به هرزه کوله باري ميکشيمان

    مو آن اسپيد بازم سينه سوهان
    چراگاه مو بي سر بشن کوهان

    همه تيغي به سوهان ميکرن تيز
    مو آن تيغم که يزدان کرده سوهان

    برندم همچو يوسف گر بزندان
    ويا نالم زغم چون مستمندان

    اگر صد باغبان خصمي نمايد
    مدام آيم بگلزار تو خندان

    نواي ناله غم اندوته دونو
    عيار قلب خالص بوته دونو

    بوره سوته دلان واهم بناليم
    که قدر سوته دل دلسوته دونو

    سري دارم که سامانش نميبو
    غمي دارم که پايانش نميبو

    اگر باور نداري سوي من آي
    بوين دردي که درمانش نميبو

    به والله که جانانم تويي تو
    بسلطان عرب جانم تويي تو

    نميدونم که چونم يا که چندم
    همي دونم که درمانم تويي تو

    بهارم بي خزان اي گلبن مو
    چه غم کنده ببو بيخ و بن مو

    برس اي سوته دل يکدم به دردم
    ته اي امروز دل تازه کن مو

    نيا مطلق بکارم اين دل مو
    بجز خونابه اش نه حاصل مو

    داره در موسم گل جوش سودا
    چه پروايي کره اينجا دل مو

    واي از روزي که قاضيمان خدا بو
    سر پل صراطم ماجرا بو

    بنوبت بگذرند پير و جوانان
    واي از آندم که نوبت زان ما بو

    چو مو يک سوته دل پروانه اي نه
    بعالم همچو مو ديوانه اي نه

    همه مارون و مورون لانه ديرن
    من ديوانه را ويرانه ايي نه

    مو را اي دلبر مو با ته کاره
    وگرنه در جهان بسيار ياره

    کجا پرواي چون مو سوته ديري
    چو مو بلبل به گلزارت هزاره

    درين بوم و برانم پرورش نه
    شوانم جا و روزانم خورش نه

    سري ديرم که مغزي اندرو نه
    تني ديرم که پرواي سرش نه

    مو را درد دلم خو کرده واته
    ندوني درد دل اي بيوفا ته

    بوره مو سوته دل واته سپارم
    ته ذوني با دل و دل ذونه با ته

    بدنيا مو نوينم کام بي ته
    بدس هرگز نگيرم جام بي ته

    بلرزم روز و شو چون بيد مجنون
    ندارم يک نفس آرام بي ته

    سحرگاهان فغان بلبلانه
    بياد روي پر نور گلانه

    ز آه مو فلک آخر خدرکه
    اثر در ناله ي سوته دلانه

    بدنيا مثل مو دل سوته اي نه
    بدرد سوز غم اندوته اي نه

    چسان بندم ره سيل دو ديده

    که اين زخم دلم لو سوته اي نه

    دل مو دايم اندر ماتم ته
    بدل پيوسته بي درد و غم ته

    چه پرسي که چرا قدت ببوخم
    خم قدم از آن پيچ و خم ته

    زغم جان در تنم در گير و داره
    سرم در رهن تيغ آبداره

    ندارم اختياري از چه جوشش
    دل مو تاب اين سودا نداره

    به کس درد دل مو واتني نه
    که سنگ از آسمون انداتني نه

    بمو واجن که ترک يار خود که
    کسيس يارم که ترکش واتني نه

    دل مو غيرته دلبر نگيره
    بجاي جوهري جوهر نگيره

    دل مو سوته و مهر ته آذر
    نبي ناسوته آذر در نگيره

    نذونم لوت و عريانم که کرده
    خودم جلاد و بيجونم که کرده

    بده خنجر که تا سينه کنم چاک
    ببينم عشق بر جونم چه کرده

    دو چشمم را ته خون پالا کني ته
    کلاه عقلم از سر وا کني ته

    اگر ليلي بپرسه حال مجنون
    نظر او را سوي صحرا کني ته

    مو را نه فکر سودايي نه سودي
    نه در دل فکر بهبودي نه بودي

    نخواهم جو کنار و چشمه سارون
    که هر چشمم هزارون زنده رودي

    شوم از شام يلدا تيره تر بي
    درد دلم ز بودردا بتر بي

    همه دردا رسن آخر بدرمون
    درمان درد ما خود بي اثر بي

    پي مرگ نکويان گل نرويي
    دگر رويي نه رنگش بي نه بويي

    ز خود رو هيچ حاصل برنخيزد
    بجز بدنامي و بي آبرويي

    به جز اين مو ندارم آرزويي
    که باشد همدم مو لاله رويي

    اگر درد دلم واجم به کوهان
    دگر در کوهساران گل نرويي

    دل بي عشق را افسردن اولي
    هر که دردي نداره مردن اولي

    تني که نيست ثابت در ره عشق
    ذره ذره به آتش سوتن اولي

    من دل سوته را لايق ندوني
    که در ديوان عشاقت بخوني

    هزارون بارم از خوني ببو کم
    ز تو زيرا که بحر بيکروني

    يقينم حاصله که هرزه گردي
    ازين گردش که داري برنگردي

    بروي مو ببستي هر رهي را
    بدين عادت که داري کي ته مردي

    نپنداري که زندان خوشترم بي
    سرم بو گوي ميدان خوشترم بي

    چو گلخن تار و تاريکه به چشمم
    گلستان بي ته زندان خوشترم بي

    ز بيداد فلک يارون امان بي
    امان جستن روز آخرزمان بي

    اگر پاره کرم يخه بجا بو
    که وامو آسمان پرسرگران بي

    در اشکم بدامان ريته اولي
    خون دلم ز چشمان ريته اولي

    بکس حرفي ز جورت وانواجم
    که حرف جور پنهان ريته اولي

    دل تو کي ز حالم با خبر بي
    کجا رحمت باين خونين جگر بي

    تو که خونين جگر هرگز نبودي
    کي از خونين جگرها با خبر بي

    بسوي باغ و بستان لاله وابي
    همه موها مثال ژاله وا بي

    وگر سوي خراسان کاروان را
    رهانم مو سوي بنگاله وا بي

    غم اندر سينه مو خانه ديري
    چو ويرانه که بوم آشانه ديري

    فلک اندر دل مسکين مو نه
    ازين غم هرچه در انبانه ديري

    هر آن کالوند دامان مو نشاني
    دامان از هر دو عالم در کشاني

    اشک خونين پاشم از راه الوند
    تا که دلبر بپايش برفشاني

    ز دل بيرون نبجتم ناله نايي
    ز مژگان تر مو ژاله نايي

    شوي نايه که مو خوابت بوينم
    به بخت مو به چشم لاله نايي

    چه واجم هر چه واجم واته شان بي
    سخن از بيش و از کم واته شان بي

    بدريا مو شدم گوهر برآرم
    هر آن گوهر که ديدم واته شان بي

    دلم بلبل صفت حيران گل بي
    درونم چون درخت پي بگل بي


    خونابه بار ديرم ارغوان وار
    درخت نهله بارش خون دل بي




  10. #9

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۲
    نوشته
    22,910
    صلوات
    8500
    تعداد دلنوشته
    52
    مورد تشکر
    835 پست
    حضور
    98 روز 3 ساعت 24 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    1



    مو احوالم خرابه گر تو جويي

    جگر بندم کبابه گر تو جويي

    ته که رفتي و يار نو گرفتي
    قيامت هم حسابه گر تو جويي

    زخور اين چهره ات افروته تر بي
    تير عشقت بجانم روته تر بي

    مرا اختر بود خال سياهت
    ز مو يارا که اختر سوته تر بي

    مرا ديوانه و شيدا ته ديري
    مرا سرگشته و رسوا ته ديري

    نميدونم دلم دارد کجا جاي
    هميدونم که دردي جا ته ديري

    زدست عشق هر شو حالم اين بي
    سريرم خشت و بالينم زمين بي

    خوشم اين بي که موته دوست ديرم
    هر آن ته دوست داره حالش اين بي

    عزيزون از غم و درد جدايي
    به چشمونم نمانده روشنايي


    گرفتارم بدام غربت و درد
    نه يار و همدمي نه آشنايي

    ته که خورشيد اوج دلربايي

    چنين بيرحم و سنگين دل چرايي

    به اول آنهمه مهر و محبت
    به آخر راه و رسم بي وفايي




  11. #10

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۳
    نوشته
    4,321
    صلوات
    139000
    تعداد دلنوشته
    82
    مورد تشکر
    1,224 پست
    حضور
    122 روز 11 ساعت 11 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    " با سلام به خواهر زحمتکشم :

    ایا بهتر نیست این اشعار زیبا را در قسمتهای کوتاه و در دفعات متعدد قرار دهید که خواننده بتواند بخواند و خسته نشود.

    من در زمان دبیرستان کتابهای شعر بابا طاهر و خیام را داشتم و انقدر می خواندم که هیچ وقت خسته نمی شدم ولی روش شما که به یکباره تمام اشعار را در یک تایپیک قرار میدهید . باعث می شود. که دوستان نتوانند یک ساعت وقت بگذارند و همه شعرهای یک شاعر را بخوانند.

    امیدوارم که مرا بخاطر این جسارتم حلالم کنید . اخر این روزها دیگر نمی توانم حرف بزنم .هر چه بگویم از من می رنجند. و فکر کنم که دیگر در کانون قرانی کسی نمی خواهد سر به تن من باشد.

    اگر این موضوع را برای شما گفتم از روی علاقه ای است که به شما و کارهایتان دارم. یا حق.
    عصر یک جمعه دلگیر دلم گفت بگویم بنویسم
    که چرا عشق به انسان نرسیده است
    چرا آب به گلدان نرسیده است
    چرا لحظه ی باران نرسیده است
    به هر کس که در این خشکی دوران به لبش جان نرسیده است
    به ایمان نرسیده است وهنوزم که هنوز است
    غم عشق به پایان نرسیده است
    بگو حافظ دل خسته ز شیراز بیاید
    بنویسد که هنوزم که هنوز است
    چرا یوسف گمگشته به کنعان نرسیده است
    چرا کلبه ی احزان به گلستان نرسیده است

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود