صفحه 2 از 2 نخست 12
جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: نظر اسلام درباره دستیابی به عرفان با روشهای ناشناخته و ناملموس

  1. #11

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    3,678
    مورد تشکر
    5,176 پست
    حضور
    23 روز 19 ساعت 49 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    چمع بندی




    پرسش:
    برای رسیدن به عرفان و معرفت خداوند استفاده از آزار رساندن برخی درویشان به بدن خود، جایز است؟ نظراسلام در مورد دستیابی به عرفان خداوند با روش های ناشناخته و ناملموس چیست؟


    پاسخ:
    قطعا چنین آزارهایی در عرفان اسلامی جایگاهی ندارد و مسلّما مردود می باشد. چنین ریاضاتی هیچ جایگاه دینی و روایی ندارد. مانند ریاضاتی که مرتاضان هندی انجام می دهند و چه بسا بتوانند کارهای خارق العاده هم انجام دهند. ولی انجام دادن کرامات و کارهای خارق العاده که امروزه حتی از مدعیان عرافان های کاذب هم شنیده می شود، به هیچ وجه دلیل بر صدق آن عرفان و حقانیت آن مسلک نیست زیرا:
    شکی نیست که هر انسانی از نفس وبدن تشکیل شده است نفس اگر قوی شد کارهای خارق العاده انجام می دهد منتها باید بین تقویت نفس و تزکیه نفس فرق قائل شد ممکن است انسان با انجام بعضی از امور و ریاضت ها نفسش را قوی کند و کارهای خارق العاده ای انجام دهد لکن این دلالتی بر طهارت نفس او و قربش به حق تعالی ندارد چنانکه مرتاضان هندی و بعضی از مدعیان عرفان که تعبدی به احکام شریعت ندارند این چنینند هر قوتی دلالت بر طهارت ندارد.

    برای مثال می توان گفت هم گاو حیوان قوی است وهم خوک لکن گاو علاوه بر قوت طهارت هم دارد ولی خوک در کنار قوتش نجاست دارد البته تزکیه نفس تقویت نفس را در پی دارد لکن عکسش درست نیست یعنی اگر کسی در مسیر بندگی خداوند قرار گرفت علاوه بر اینکه نفسش و جانش طهارت پیدا می کند می تواند کارهای خارق العاده هم انجام دهد ولی کسی که در مسیر بندگی نیست ممکن است بتواند کارهای خارق العاده انجام دهد و لکن دیگر طهارت نفس ندارد لذا در قرآن کریم در سوره شمس بعد از یازده قَسَمی که حق تعالی می خورد نمی فرماید (قد افلح من اقواها ) به تحقیق هر کس نفسش را قوی کرد رستگار شد بلکه حق تعالی می فرماید (قد افلح من زکاها) یعنی به تحقیق کسی که تزکیه نفس کرد رستگار شد.

    روشی در اسلام و عرفان اسلامی جایگاهی دارد که منشأ دینی داشته باشد، مانند ریاضت روزه، اذکاری که منشأ دینی دارد، کم سخن گفتن، کم غذا خوردن، نماز شب، نماز اول وقت و ...
    خود انجام دادن واجبات و ترک محرمات بزرگ ترین ریاضتی است که انسان را به مقامات عالیه می رساند، به تعبیر مرحوم علامه طباطبایی: بزرگترین ریاضت دینداری است.(1)

    پی نوشت:
    1.محیطی، علی،صراط سلوک، انتشارات قائم آل محمد (صلی الله علیه و آله و سلم)،ص131.

    ویرایش توسط کافی : ۱۳۹۷/۰۹/۱۵ در ساعت ۱۸:۱۹ دلیل: همکار ویراستار تدوین

  2. تشکر


صفحه 2 از 2 نخست 12

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود