به نظر من این مدل سبک تبلیغی که امروزه در مساجد رایج است، در زمان پیامبر خیلی رواج نداشت. سبک تبلیغی امروز اکثر مساجد و مراکز مذهبی ما بر «سخنرانی» و «قرائت ادعیه» استوار گشته است و حال آنکه پیامبر خیلی به این سبک نمی‌پرداختند. البته نه اینکه پیامبر اهل سخنرانی نبود، بلکه خیلی معتقد به کارایی و تاثیر‌گذاری این روش نبود.
اما به راستی پیامبر وقتی افراد را جذب می‌کرد با آنها چه می‌کرد؟ در مسجد پیامبر چه خبر بود؟ چه کارهایی انجام می‌شد؟ بر اساس چه فرآیندی پیامبر توانست حداکثر موفقیت را در ایده «هر مسلمان یک مبلغ» به دست آورد؟
پاسخ بسیار بسیار ساده است. آنقدر ساده که یادمان می‌رود که پیامبر «پیام بر » بود.
قرآن «پیامی» بود از جانب خداوند به سوی انسان، و پیامبر «پیام بر» و پیام‌رسان این پیام بود. از این رو پیامبر تمام محتوای تبلیغی خود را بر آموزش قرآن استوار کرد.
در تبلیغات، ما یک سبک تبلیغی داریم و یک محتوای تبلیغی. اصل و اساس تبلیغ بر «پیام» متمرکز هست. اگر «پیام» را حذف کنیم، همه چیز بیهوده خواهد شد. یعنی پیام‌دهنده و پیام‌گیرنده و پیام‌رسان و تاکتیک‌های پیام‌رسانی، همه تا زمانی اهمیت دارند که «پیامی» باشد، وقتی پیام نبود، ما به هیچ کدام از اینها احتیاجی نداریم.
تمام سبک تبلیغی پیامبر بر محتوای پیام استوار بود. پیامبر تمام تلاشش را می‌کرد تا قرآن را آموزش دهد. چرا که فلسفه بعثت پیامبر، آموزش قرآن بود. اگر قرآن نبود، پیامبر هم نبود.
اما در زمان فعلی متاسفانه سبک ها از محتوی و پیام پیشی گرفتند...
به جرات می تونم بگم که ما تدریس زبان عربی بر پایه ی قرآن کریم داریم تا آموزش قرآن کریم به عنوان یک پیام و محتوی
حتی در فنون تفسیر ما باز سر الفاظ و معانی محتمل از آن صحبت می کنیم
اما آیا پیامبر اکرم(ص) هم اینچنین قرآن رو آموزش می دادند...
http://www.askquran.ir/group.php?dis...618&do=discuss