جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: آداب عزاداری امام حسین علیه السلام

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت دی 1348
    نوشته
    618
    صلوات
    118
    دلنوشته
    9
    دلنوشته
    ای
    مورد تشکر
    3,301 در 613 پست
    حضور
    55 روز 22 ساعت 58 دقیقه
    دریافت
    7
    آپلود
    0
    گالری
    0

    آداب عزاداری امام حسین علیه السلام




    بیایید در ایام محرّم و صفر خانه های خود را به عنوان یک عزادار واقعی بدهیم، در همه منازل باید وضعیت منزل را به نحوی در بیاوریم که مسئله محرّم مشخص بشود، ،و باید آثار عزاء و آثار مصیبت اهل بیت علیهم السلام مشخص باشد، در منزل شعائر سیدالشهداء علیه السلام را باید به پا بداریم . از زدن سیاهی‌ها و پرچم سیاه و کتیبه‌های سیاه، غفلت نکنیم.


    آداب عزاداری امام حسین علیه السلام

    مدیریت در مراسم عزاداری


    مسائل عزاداری مدیریت می‌خواهد. یک مرتبه همه می‌خواهند یک ساعت خاصی بیرون بروند. مگر امام حسین ساعت هشت است؟ چه فرقی می‌کند هشت در خیابان بروی، یا نه؟ نه بروی یا ده؟ بی‌وقت در خیابان طبل نزنیم ،مردم اذیت می‌شدند.

    امام صادق به یک نفر گفت: چرا خانه‌ات اینطور است؟ خانه‌ات خیلی تنگ است. تو که وضع مالی‌ات خوب است، یک خانه‌ی بزرگ تهیه کن. گفت: مرحوم پدرم و جدم در این خانه بوده‌اند. گفت: اگر پدر و جد تو کار خلاف کرد، تو هم باید کار خلاف بکنی؟ پدر و جدت نداشتند. تو که وضعت خوب است چرا؟

    گاهی نگاه می‌کنیم جمعیت خیلی نیست اما اینقدر طبل است که شهر را تکان می‌دهد. نمی‌گوییم طبل نباشد، می‌گوییم باید تناسبی باشد. ساعت طبل زدن، تعداد طبل ها با مقدار جمعیت، همینطور چند تا طبل برمی‌دارند می‌زنند و نه شعری، نه مرثیه‌ای، نه سخنرانی‌ای، نه گریه‌ای، نه آدمی، همینطور فقط هی طبل می‌زنند. اینها کارهایی است که امام حسین دوست ندارد. مردم آزاری است.

    در بیان امام داریم که فرمودند : قرآن خواندن هم اگر مردم آزاری باشد، گناه است. قرآن خواندن تا چه برسد به طبل!

    نذرهایی که برای روز و شرایط خاصی نیست را مدیریت و تقسیم کنیم. همه را برای روز عاشورا انجام ندهیم.این همه غذا اسراف نکنیم .مگر نمی‌خواهیم به امام حسین هدیه کنیم، بگوییم: حسین جان من سه روز بعد از شهادت پلو می‌دهم. آبگوشت می‌دهم. ثوابش برای تو. امام حسین هر وقت به ایشان هدیه کنی می‌پذیرد. چه عاشورا، چه غیر عاشورا.

    البته باید عاشورا حماسه‌اش سر جایش باشد. روز عاشورا فرق می‌کند. اما نه به مقداری که غذاها نفله شود.

    مجالس هم همینطور است. یکی دهه‌ی اول، یکی دهه‌ی دوم، یکی دهه‌ی سوم، به هر حال یک طوری نباشد یک شب همینطور قدم به قدم تکیه، بعد از یک هفته هیچی، مثل سیل یک بار می‌آید و می‌ایستد. این باران نم نم اثرش بیشتر است.




    امام صادق (علیه السلام ) : کسی که روز عاشورا را تعطیل کند ، یعنی عقب کسب و کارش نرود و به کوری چشم بنی امیه که روز عاشورا را متبرک می دانستند، اگر کسی برای معیشت روزانه اش هم فعالیتی نکند، خداوند حوائج دنیا و آخرتش را بر آورد و کسی که روز عاشورا روز حزن و اندوه او باشد، در عوض فردای قیامت که برای همه روز هول و ترس است برای او روز شادی خواهد بود








    زنده نگهداشتن فرهنگ اهل بیت(علیهم‌السلام)

    در مجالس چند تا اصل مراعات شود:

    1- حدیث داریم مجالس عزاداری «أَحْیا أَمْرَنَا» (بحارالانوار/ج1/ص200) یعنی امور ما اهل بیت باید زنده باشد. این آقا که بالای منبر رفت، این اشعار را که خواند چه چیزی زنده شد؟ آیه‌ای تفسیر شد؟ تاریخ کربلا مطرح شد؟ موعظه‌ای شد؟ چه مطرح شد؟ این شاعر این شعری که خواند مردم چقدر رشد کردند؟ بعضی شعرها در شأن اهل بیت علیهم السلام نیست.

    شعری که خوانده می‌شود باید در آن رشد باشد. منبری باید حرف‌هایش رشد داشته باشد. «أَحْیا أَمْرَنَا»

    2- معرفت و بصیرت. آدم در جلسه که می‌آید اگر با سیزده آمد، وقتی از حسینیه برمی‌گردد باید نمره‌اش 14 باشد، پانزده باشد. بگوید: یک چیزی فهمیدیم که تا حالا نشنیده بودیم. نه عزاداری، مسجد. حدیث داریم هرکس مسجد می‌رود باید هشت تا چیز گیرش بیاید. یکی از این هشت تا این است: «وَ عِلْماً مُسْتَطْرَفا» (بحارالانوار/ج75/ص108) «مستطرف» یعنی تازه، هرکس مسجد می‌رود باید حرف تازه یاد بگیرد، یعنی چه؟ یعنی باید پیشنماز هرروز مطالعه کند. «وَ عِلْماً مُسْتَطْرَفا» علم تازه، معرفت تازه. باید معرفت و بصیرت باشد.

    آداب عزاداری امام حسین علیه السلام

    3- باید عشق آفرین باشد. عشق آفرین، یعنی باید مطالبی که گفته می‌شود، عشق مردم را به امام حسین بیشتر کند.

    4- تعلیم احکام؛ باید هر منبری یک فقه هم بگوید. چون خیلی وقت‌ها کارهای ما اشکال دارد.

    5- پاسخ به شبهات، یک سری شبهه پیش می‌آید. شبهه می‌کنند و این شبهه‌ها را باید جواب داد. این شبهه را هم باید جواب داد.

    6- سهم قرآن در کنار اهل بیت فراموش نشود. از همه‌ی منبری‌ها بخواهید که آقا شما در این بیست دقیقه که منبر هستید، 5 دقیقه‌اش را یک آیه‌ی قرآن برای ما تفسیر کن. 5 دقیقه‌اش را یک حدیث بگو. 5 دقیقه‌اش را تاریخ کربلا بگو. 5 دقیقه‌اش را هم روضه بخوان.

    تنوع، ما همه چیزی نیاز داریم. آدم هرچه پول دارد لحاف کرسی بخرد. هرچه پول دارد مس بخرد. هرچه پول دارد طلا بخرد. خوب این مدیریت نیست. باید یک طوری باشد برنامه‌ها جامع باشد، که انسان با کلام خدا آشنا شود. با کلام پیغمبر و اهل بیت آشنا شود. با تاریخ کربلا آشنا شود. اینها باید برنامه‌ریزی شود. سهم قرآن و اهل بیت فراموش نشود.



    نذرهایی که برای روز و شرایط خاصی نیست را مدیریت و تقسیم کنیم. همه را برای روز عاشورا انجام ندهیم.این همه غذا اسراف نکنیم .مگر نمی‌خواهیم به امام حسین هدیه کنیم، بگوییم: حسین جان من سه روز بعد از شهادت پلو می‌دهم. آبگوشت می‌دهم. ثوابش برای تو. امام حسین هر وقت به ایشان هدیه کنی می‌پذیرد. چه عاشورا، چه غیر عاشورا.








    رعایت مسایل شرعی در عزاداری

    امام حسین وقتی کربلا آمد، زمین کربلا را خرید. چرا؟ به خاطر مسأله‌ی فقهی. فرمود: زمین مردم است. من در زمین مردم می‌خواهم شهید نشوم. خون من در زمین غصبی ریخته نشود. زوارها که زیارت من می‌آیند، پا در زمین مردم نگذارند. ببینیم امام حسین زمین کربلا را خرید که مسائل فقهی مراعات شود.

    در کوفه و شام به زینب کبری صدقه دادند. فرمود: صدقه به سید حرام است. یعنی چه؟ یعنی در اوج کارها باید مواظب مسائل شرعی بود. صدقه حرام است.

    می‌شود به دیوار مسجد میخ کوبید؟ باسمه تعالی نه! حرام است. می‌خواهیم سیاه پوش کنیم، نکن. سیاه پوش مستحب است. خراب کردن دیوار مسجد حرام است.


    آداب عزاداری امام حسین علیه السلام



    می‌خواهیم گوسفند بکشیم، شتر بکشیم در خیابان. چرا وسط خیابان؟ این شتر رم می‌کند. گاو و گوساله رم می‌کند. خونش می‌ریزد. اگر بارندگی شود، این آب با خون قاطی می‌شود. کفش مردم نجس می‌شود. در مسجد می‌روند، در حسینیه می‌روند، در خانه‌هایشان می‌روند، آقا کشتن شتر کار خوبی است. اما وسط خیابان کار خوبی نیست.


    هر چیزی در جایی. شما اگر چای را در آفتابه بکنی، هیچکس نمی‌خورد. هم شربت خوب است، هم لیوان خوب است. یعنی باید کارهای ما در ظرف خودش باشد. شتر کشتن، گوسفند کشتن کار خوبی است. وسط راه کشتن کار خوبی نیست. یک جای دیگر بکشید وسط راه نباشد. تعلیم احکام.



    بهره‌گیری از فرصت‌ها و دوری از فرصت سوزی
    از زمان بهتر استفاده کنیم. مراسم را طول ندهیم. در یک مراسم متناسب و معتدل هم سینه زده شود. هم مداحی گوش داده شود. هم مواعظی برای گوش کردن و انشالله عمل کردن ارائه شود.



    در حدیث قدسی آمده که خداوند به حضرت موسی (علیه السلام) فرموند : ای موسی ! هر یک از بندگانم در زمان شهادت فرزند مصطفی (صلی الله علیه و آله و سلم) (روز عاشورا) گریه کند یا حالت گریه به خود بگیرد و بر مصیبت سبط پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) تعزیت گوید همواره در بهشت خواهد بود .









    سیاه پوشی
    از نظر فقهی پوشیدن لباس سیاه مکروه است ولی در عزاداری امام حسین (علیه السلام ) وائمه معصومین (علیهم السلام ) استثناء شده است زیرا این کار نشانه حزن و اندوه و نمودار شعائر و حماسه ها است .تسلیت گویی


    اصل تسلیت گفتن در شرایط مصیبت و اندوهی که بر کسی وارد شده در اسلام مستحب است. پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) : هرکس مصیبت دیده ای را تسلیت گوید ، پاداشی همانند او دارد.(سفینةالبحار، ج2، ص188 )

    * این سنت در بین شیعیان رایج است و با جمله « اَعظَمَ اللهُ اُجُورَکُم » همدیگر را تسلیت می دهند.

    * امام باقر (علیه السلام ) : وقتی شیعیان به هم می رسند در مصیبت ابا عبدالله (علیه السلام )این جمله را تکرار نمایند : « اَعظَمَ اللهُ اُجُورَنا بمُصابنا بالحُسَین (علیه السلام ) وَ جَعَلَنا وَ اِیاکُم مِنَ الطالبینَ بثاره مع وَلیهِ الاِمام المَهدی مِن الِ مُحَمَدٍ علیهمُ السَلامُ.» خداوند اجر ما را به سوگواری و عزاداری بر امام حسین (علیه السلام ) بیفزاید و ما و شما را از خونخواهان او همراه با ولی خود امام مهدی از آل محمد (علیهم السلام ) قرار بدهد .(مستدرک الوسایل،ج2،ص216)



    تعطیلی کار در روز عاشورا
    امام صادق (علیه السلام ) : کسی که روز عاشورا را تعطیل کند ، یعنی عقب کسب و کارش نرود و به کوری چشم بنی امیه که روز عاشورا را متبرک می دانستند، اگر کسی برای معیشت روزانه اش هم فعالیتی نکند، خداوند حوائج دنیا و آخرتش را بر آورد و کسی که روز عاشورا روز حزن و اندوه او باشد، در عوض فردای قیامت که برای همه روز هول و ترس است برای او روز شادی خواهد بود. (امالی شیخ صدوق ، ص129)



    تباکی و گریستن
    در حدیث قدسی آمده که خداوند به حضرت موسی (علیه السلام) فرموند : ای موسی ! هر یک از بندگانم در زمان شهادت فرزند مصطفی (صلی الله علیه و آله و سلم) (روز عاشورا) گریه کند یا حالت گریه به خود بگیرد و بر مصیبت سبط پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) تعزیت گوید همواره در بهشت خواهد بود .(مستدرک سفینه البحار، ج7، ص235)







    منابع :
    سایت اندیشه قم
    کتب روایی چون امالی شیخ صدوق،بحارالانوار و ...
    بیانات حجت الاسلام قرائتی
    سایت عصر شیعه

    یا قائم آل محمد


  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت دی 1348
    نوشته
    618
    صلوات
    118
    دلنوشته
    9
    دلنوشته
    ای
    مورد تشکر
    3,301 در 613 پست
    حضور
    55 روز 22 ساعت 58 دقیقه
    دریافت
    7
    آپلود
    0
    گالری
    0



    آداب عزاداری امام حسین علیه السلام




    الف) اصلاً چرا باید برای امام حسین عزاداری کنیم؟ مگر امام حسین با شهادت خود به بالاترین درجه از تقرب الی‌الله نائل نشد؟ پس چرا باید برای این واقعۀ بزرگ سوگوار باشیم؟ برای بزرگ‌داشت چنین واقعه‌ای، عزاداری مناسب‌تر است یا شادی؟



    ب) چرا این عزاداری باید پیوسته در سال‌های متمادی ادامه داشته باشد؟ مگر برای یک واقعۀ دردناک چند سال باید به سر و سینه زد؟


    در پاسخ پرسش اول باید گفت این دیدگاه که برای تقرّب امام حسین علیه‌السلام به خداوند باید جشن گرفت، فکری است که ریشه‌های آن از مسیحیت وارد اندیشۀ اجتماعی ما شده است. مسیحیان بر اساس خرافه‌ای معتقدند که مسیح کشته شد تا گناهان امت او بخشیده شود؛ بنابراین کشته‌شدن مسیح، هم مایۀ تقرب او به خدا بود و هم موجب آمرزش گناه مسیحیان؛ از این رو سالگرد به صلیب کشیده‌شدن مسیح را باید جشن گرفت و شاد بود.


    درحالی‌که اولاً، ما معتقد نیستیم که حضرت مسیح به صلیب کشیده شده و کشته شده است؛ و به علاوه، این‌که حضرت مسیح فدای بخشیده‌شدن گناهان امتش شده باشد، اندیشه‌ای خرافی است، و قابل پذیرش نیست که کسی بخواهد چنین خرافه‌ای را در مورد امام حسین علیه‌السلام نیز پیاده کند.


    ثانیاَ و مهمتر اینکه ما اساساً برای شخص امام حسین علیه‌السلام از این جهت که جهاد کرد و شهید شد، غصه نمی‌خوریم؛ چون معتقدیم ایشان به تکلیف الهی خود عمل کرد و در این کار، هرگز ضرر نکرد؛ بلکه به بالاترین مقامات انسانی نائل شد. این امام حسین علیه‌السلام نبود که ضرر کرد، بلکه جامعۀ اسلامی بود که مرتکب اشتباه و گناه فاحشی شد و ضرر بسیار بزرگی را از این بابت متحمل شد. در واقع ما برای خودمان عزاداری می‌کنیم که چرا عملکرد ما مسلمین موجب شد تا چنین فاجعه‌ای در جامعه اسلامی اتفاق بیفتد و امام حسین علیه‌السلام این‌گونه تنها و مظلوم به شهادت برسد. شهادت امام حسین علیه‌السلام اگر چه برای خود ایشان سعادت است، اما برای جامعه اسلامی، یک واقعۀ دردناک اجتماعی و یک فاجعۀ ایمانی است. عزاداری می‌کنیم که بگوییم ما مصیبتی را که به خاطر از دست‌دادن امامی چون اباعبدالله الحسین علیه‌السلام دچار آن شده‌ایم، فهمیده‌ایم و از این بابت به شدت مغموم و پشیمانیم و دیگر هرگز مانند مردم کوفه، با ولیِّ خدا برخورد نخواهیم کرد.


    در اینجا شاید این تذکر مفید باشد که ممکن است عده‌ای خیال کنند که مانند مردم کوفه نبودن، کار آسانی است؛ درحالی‌که این‌گونه نیست. زمانی که امام حسین علیه‌السلام قیام خود را آغاز کرد، نه در مدینه امنیت داشت و نه در مکه؛ تنها شهری که مردمش در آن شرایط از ایشان دعوت کردند و برای ایشان نامۀ حمایت فرستادند، مردم کوفه بودند؛ اما متأسفانه کار را به انتها نرساندند، دچار ضعف و سستی شدند و در نتیجه، آن مصیبت اتفاق افتاد.


    ما این واقعه را مرتباً با ناراحتی یادآور می‌شویم تا مانند آن را تکرار نکنیم. کاری که مردم ایران در جریان انقلاب اسلامی ایران انجام دادند، در واقع حمایت از نایب امام بود؛ همان‌طور که مردم کوفه برای امام حسین نامۀ یاری نوشتند و حضرت، مسلم را برای گرفتن بیعت به کوفه فرستاد، در جریان انقلاب اسلامی هم چون مردم به حمایت از دین قیام کردند، کسی مانند امام خمینی در جامعه ظهور کرد و پرچم دین را برافراشت تا مردم آزمایش شوند که تا کجا پای حمایت خود از نایب امام معصوم و مسلم‌هایی که می فرستد می‌ایستند. آیا این‌که هنوز امام عصر(عج) ظهور نکرده‌اند به این دلیل نیست که ما هنوز به طور کامل نشان نداده‌ایم که اهل کوفه نیستیم ؟ بی‌تردید اگر مردم بر بیعتی که با نایبان راستین امام عصر عج‌الله بسته‌اند، وفادار باقی بمانند، بدون شک خود حضرت نیز ظهور خواهند کرد، چنان‌چه اگر مردم کوفه بر بیعت خود وفادار می‌ماندند و مسلم را تنها نگذاشته و به یاری حضرت می‌شتافتند، حضرت نیز به کوفه می‌رسید. عدم تبعیت از مسلم به این بهانه که او معصوم نیست و حکم او دستور مستقیم امام حسین(ع) نیست شبهاتی بود که مردم کوفه با تمسک به آن‌ها از یاری او دست کشیدند؛ امروز نیز همین شبهات را به نحو دیگری می‌شنویم.


    بنابراین عزاداری در درجۀ اول، برای خود ماست؛ نه کس دیگر. روح بلند امام حسین(ع) اکنون در جوار ائمه اطهار از بزرگترین نعمات الهی بهره‌مند است. در دو بخش از زیارت عاشورا بر این مسئله تأکید می‌شود که عزاداری ما، در واقع با هدف آمادگی برای یاری امام زمان عج است[۱].


    سومین مطلب در پاسخ سوال اول -که در یادداشت‌های استاد بیشتر توضیح داده شده- این است که اساساً گریه، صیقل‌دهندۀ احساسات آدمی است. گریه نشان‌دهندۀ تسلط بر قلوب است؛ خنداندن کار بسیار آسانی است، اما گریاندن به مقدمات بسیار بیشتری نیاز دارد: با یک پیامک طنز می توان ظرف مدت چند ثانیه، افراد را خنداند؛ اما برای گریاندن آنها باید به لایه‎‌های عمیق‌تری از قلب افراد نفوذ کرد . انسان‌ها فقط برای کسی می‌گریند که حقیقتاً قلب آنها را تحت‌تأثیر قرار داده باشد. انسان در مرگ مادر یا فرزند خود می‌گرید اما مثلاَ در مرگ پسر خاله دوست خود نمی‌گرید. اگر کسی توانست بر گریه‌های مردم مسلط شود در واقع قلب آنها را در اختیار گرفته است و پیوند قلبی با آنها بر قرار کرده است. گریه، مظهر شدیدترین حالات نفس انسان است و نشانۀ مالک‌شدن و حکومت بر جان‌هاست؛ از این رو یکی از بهترین راه‌های حفظ تازگی مصیبت عاشورا در ژرفای دل‌ها، گریستن برای آن است. با مجلس شادی و خنده هرگز نمی‌توان چنین امری را تحقق بخشید.


    در ضمن خوب است به این نکته هم اشاره شود که حتی اگر از زاویه شادمانی نگاه کنیم، باز اهل گریه بودن به معنای افسرده بودن نیست. برخلاف تصور ظاهربینانه، نقشی که گریه در انبساط روحی و ایجاد شادی عمیق در انسان می‌شود، بسیار بیش از خنده است. یعنی اگر اثر دازمدت را در نظر بگیریم، بعد از گریه یک انبساط روح پدید می‌آید در حالی که غالباَ اندک مدتی بعد از پایان خنده‌های طولانی انسان یک حالت قبض و ملولی در خود احساس می‌کند. شاید به همین دلیل است که اگر مجلس روضه و عزاداری اهل بیت درست انجام شود، افراد بعد از مجلس روضه، در خود احساس نوعی سبکی و انبساط روحی می‌کنند که قابل وصف نیست.


    سؤال دوم این بود که چرا باید این عزاداری‌ها را هر سال تکرار کنیم؟ شهید مطهری دراین‌باره می‌فرماید: چون حماسۀ امام حسین علیه‌السلام حماسه‌ای متعلق به تمامی بشریت بود و یاد این حماسه باید همواره و هر ساله تکرار شود تا برای مردم تمامی زمان‌ها محفوظ بماند.


    اما چرا این حماسه متعلق به همۀ بشریت بود؟ چون شعارها و اهداف آن، اهدافی قومی و حتی صرفاً خاص جوامع اسلامی نبود. شعارهای امام حسین در این واقعه، حتی برای دنیای معاصر، و حتی برای فرد غیر مسلمانی مانند گاندی، الهام‌بخش است. او به صراحت امام حسین علیه‌السلام را رهبر خود می‌دانست. این امر به دلیل عظمت و گستردگی شعارها و اهداف امام حسین در حماسۀ عاشوراست که مطابق فطرت هر انسان آزاده‌ای می‌باشد.


    بدون شک، عزاداری باید موجب تعمیق و حفظ حقایق مهمی در روح و جان انسان‌ها گردد. اما این «تحلیل‌ها» زمانی در «قلب‌ها» می‌نشیند که با احساسات توأم شود[۲]. به همین دلیل است که با تمامی نقدهایی که شهید مطهری به عزاداری‌ها می‌کند، تأکید دارد که اصل عزاداری حتماً باید حفظ شود و خود ایشان نیز در انتهای تمامی مباحثش به ذکر مصیبت و روضه پرداخته است.


    در سال‌های اولیۀ بعد از انقلاب، عده‌ای به دنبال این بودند که تحلیل‌ها و مباحث علمی و اصطلاحاَ میتینگها را جایگزین روضه‌خوانی‌ها کنند اما حضرت امام به شدت با این جریان مخالفت کرد و فرمود: «این محرم و صفر است که اسلام را زنده نگه داشته است». متأسفانه بعضاً مشاهده می‌شود افرادی که صرفاً مباحث نظری کتاب شهید مطهری را مد‌نظر قرار می‌دهند، با نگاهی انتقادی به مجالس روضه و ذکر مصیبت می‌نگرند و از این نکتۀ اساسی غفلت می‌کنند که خود روضه و ذکر مصیبت، از اهمیت بسیار بالایی در تربیت دینی افراد برخوردار است.


    اگر چه وظیفه علماست که تحریفات از هر نوع آن با جدیت مبارزه کنند اما روش خود شهید مطهری نیز در مواجهۀ اولیه با یک سخن نادرست این‌گونه نبوده که اصل مجلس را زیر سؤال ببرد و فی‌المجلس همه‌چیز را به باد انتقاد بگیرد؛ ایشان در جایی توضیح می‌دهند که مثلاً در فلان مجلس بودم. شخصی در منبر چنین حرفی زد. مجلس که تمام شد، به خانه رفتم و دربارۀ آن تحقیق کردم و… نمی‌گوید که همان‌جا برخاسته و به صرف احتمال خطا، مخالفت خود را ابراز کردم. مبارزه با تحریفات لازم است اما در جایی که مطمئن باشیم مطلب بیان شده، تحریف است؛ نه آنکه هر جا تردید داشتیم یا با سلیقه ما ناسازگار بود منکر مطلب شویم. همچنین مخالفت با تحریف نباید موجب شود افراد، در مجلس روضه شرکت نکنند یا جایگاه مسائل احساسی و معنوی را در تثیبیت باورها در قلب افراد ناچیز تلقی کنند که این خود یکی از آفات خواهد بود. شاید بتوان گفت مسئله شهید مطهری این است که وقتی عزاداری از چنین جایگاه رفیعی برخوردار است و قرار است موجب یک تغییر عمیق در روح انسان‌ها شود، باید در مقابل تحریفات وارد شده در آن، حساس بود. این‌جاست که مسئلۀ تحلیل درست ماهیت واقعۀ عاشورا اهمیت خود را نشان می‌دهد و شهید مطهری بخش مهمی از مباحث خود را به این موضوع اختصاص می‌دهد.


    [۱]. «…فاسئل الله الذی اکرم مقامک و اکرمنی بک ان یرزقنی طلب ثارک مع امام منصور من اهل بیت محمد صلی الله علیه و آله ….و اسئله ان یبلغنی المقام المحمود لکم عند الله و ان یرزقنی طلب ثاری مع امام هدی ظاهر ناطق بالحق منکم».


    [۲] – این مطلب را خود شهید مطهری در پاسخ به این سوال که چرا همواره در انتهای جلسات به ذکر مصیبت می پردازید در یکی از کتابهای خود ذکر کرده اند.


    *- این یادداشت بخشی از جلد اول کتاب «روایت مطهر» اثر حجت‌الاسلام «حسین سوزنچی» با موضوع تأملی در اندیشه‌های شهید مطهری است ؛ این کتاب به زودی توسط نشر سدید(انتشارات بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق علیه‌السلام ) منتشر خواهد شد.

    یا قائم آل محمد


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود