جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: آیا خدا کسی را گمراه میکند؟

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۶
    نوشته
    10
    مورد تشکر
    37 پست
    حضور
    10 ساعت 11 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    اشاره آیا خدا کسی را گمراه میکند؟




    سلام خدمت خوانندگان محترم وتشکر از وقتی که برای این متن میگذارید.موضوع هدایت و گمراهی انسان یکی از موضوعات قابل اهمیت میباشد.یکی از مسائلی که خداوند در پیش روی ما در کلام وحی اش یعنی قران قرار میدهد مسئله "هدایت"و"گمراهی"است.یادم نمیرود زمانی را که در بین دوستانم میگفتم "خدا انسان را همانگونه که هدایت میکند. گمراه هم میکند"با تعجب به من نگاه میکردند تا جاییکه میگفتند ایا میخواهی با این کلمات باور ما را زیر سئوال ببری؟مگر میشود خدا کسی راگمراه کند .این غیر ممکن است و این کلمات با ذات اقدس الهی جور در نمی اید.ولی وقتی این ایه را به ایشان عرضه داشتم با تعجب بیشتری روبرو شدند"هر كس را كه خدا خواهد كه هدايت كند دلش را براى اسلام مى‏گشايد، و هر كس را كه خواهد گمراه كند قلبش را چنان فرو مى‏بندد كه گويى مى‏خواهد كه به آسمان فرا رود. بدين سان خدا به آنهايى كه ايمان نمى‏آورند پليدى مى‏نهد. (125)انعام).دوستانم با تعجب میگفتند:این یعنی چی؟ چطور ممکن است که خدا در گمراهی انسان نقش داشته باشد؟بعد این ایه را عرضه کردم"هر كه پس از آشكار شدن راه هدايت با پيامبر مخالفت ورزد و از شيوه‏اى جز شيوه مؤمنان پيروى كند، بدان سوى كه پسند اوست بگردانيمش و به جهنمش افكنيم، و جهنم سرانجام بدى است. (115)نساء)کم کم موضوع داشت دست دوستانم جا می افتاد که چگونه خدا موجب گمراهی ما انسانها میشود.در اینجا از یکسو با ارده خدا روبرو هستیم و از سوی دیگر با اراده و اختیار خودمان در بوجود امدن این نتیجه.اول با دعوت خدا برای هدایت یافتن روبرو هستیم و از سوی دیگر با حتمی شدن نتیجه بدون اراده و اختیار ما .یعنی جبرا به امر خدا هدایت یا گمراهی نصیب انسان میشود.اینجاست که اختیار ما وارد عمل میشود و بین دو راه گمراهی و هدایت یکی را بر میگزیند"10 و آيا به او دو راه (خير و شرّ) را نشان نداديم؟بلد)برای خسته ترنکردن دوستان این موضوع را فعلا همین جا میبندیم.اگر خوانندگان محترم نظری دارند مایه خوشحالی این حقیر میگردد که در بحث شرکت نمایند.با تشکر فراوان.

  2. تشکر


  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۰
    نوشته
    5,295
    مورد تشکر
    10,842 پست
    حضور
    173 روز 1 ساعت 42 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    1
    گالری
    18




    با نام و یاد دوست







    آیا خدا کسی را گمراه میکند؟








    کارشناس بحث:استاد صادق
    سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی

    عشق محمد بس است و آل محمد



    آیا خدا کسی را گمراه میکند؟

  4. تشکر


  5. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۲
    نوشته
    3,490
    مورد تشکر
    13,583 پست
    حضور
    48 روز 11 ساعت 19 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط تسنیم-19 نمایش پست
    سلام خدمت خوانندگان محترم وتشکر از وقتی که برای این متن میگذارید.موضوع هدایت و گمراهی انسان یکی از موضوعات قابل اهمیت میباشد.یکی از مسائلی که خداوند در پیش روی ما در کلام وحی اش یعنی قران قرار میدهد مسئله "هدایت"و"گمراهی"است.یادم نمیرود زمانی را که در بین دوستانم میگفتم "خدا انسان را همانگونه که هدایت میکند. گمراه هم میکند"با تعجب به من نگاه میکردند تا جاییکه میگفتند ایا میخواهی با این کلمات باور ما را زیر سئوال ببری؟مگر میشود خدا کسی راگمراه کند .این غیر ممکن است و این کلمات با ذات اقدس الهی جور در نمی اید.ولی وقتی این ایه را به ایشان عرضه داشتم با تعجب بیشتری روبرو شدند"هر كس را كه خدا خواهد كه هدايت كند دلش را براى اسلام مى‏گشايد، و هر كس را كه خواهد گمراه كند قلبش را چنان فرو مى‏بندد كه گويى مى‏خواهد كه به آسمان فرا رود. بدين سان خدا به آنهايى كه ايمان نمى‏آورند پليدى مى‏نهد. (125)انعام).دوستانم با تعجب میگفتند:این یعنی چی؟ چطور ممکن است که خدا در گمراهی انسان نقش داشته باشد؟بعد این ایه را عرضه کردم"هر كه پس از آشكار شدن راه هدايت با پيامبر مخالفت ورزد و از شيوه‏اى جز شيوه مؤمنان پيروى كند، بدان سوى كه پسند اوست بگردانيمش و به جهنمش افكنيم، و جهنم سرانجام بدى است. (115)نساء)کم کم موضوع داشت دست دوستانم جا می افتاد که چگونه خدا موجب گمراهی ما انسانها میشود.در اینجا از یکسو با ارده خدا روبرو هستیم و از سوی دیگر با اراده و اختیار خودمان در بوجود امدن این نتیجه.اول با دعوت خدا برای هدایت یافتن روبرو هستیم و از سوی دیگر با حتمی شدن نتیجه بدون اراده و اختیار ما .یعنی جبرا به امر خدا هدایت یا گمراهی نصیب انسان میشود.اینجاست که اختیار ما وارد عمل میشود و بین دو راه گمراهی و هدایت یکی را بر میگزیند"10 و آيا به او دو راه (خير و شرّ) را نشان نداديم؟بلد)برای خسته ترنکردن دوستان این موضوع را فعلا همین جا میبندیم.اگر خوانندگان محترم نظری دارند مایه خوشحالی این حقیر میگردد که در بحث شرکت نمایند.با تشکر فراوان.
    با سلام وتشکر از سوال خوب تان .
    در این باره باید توجه داشت :
    هدایت و گمراه کردن الهی بر دو قسم است:
    ابتدایی و جزایی (پاداشی و کیفری).
    هدایت ابتدایی از اوصاف حضرت حق می‏باشد، همان طور که می‏فرماید: "ما راه را به او (انسان) نشان دادیم، خواه شاکر باشد (و پذیرا گردد) یا ناسپاس!"(1) خدا راه راست و مسیر صحیح را به انسان نشان می‏دهد و به اصطلاح "ارائه طریق" می‏کند. اضلال ابتدایی (گمراه کردن بندگان) نمی‏تواند در حق خداوند صحیح باشد؛ بدین معنا که خدا با وضع قوانین بد و باطل و عدم بیان حقیقت و رها کردن آدمی به حال خود، زمینه گمراهی انسان در طول حیاتش را فراهم سازد. اضلال ابتدایی از خدا نفی می‏گردد . خدا انسان را در مسیر سعادت راهنمایی کرده و راه خوشبختی و کمال را به او نشان داده است (هدایت ابتدایی).
    اما قسم دوم از هدایت و ضلالت ،هدایت جزایی (پاداشی و کیفری) است. هدایت پاداشی آن است که بنده بعد از هدایت ابتدایی که از خداوند دریافت کرد، خود با حسن اختیار، حق را پذیرفته و به آن عمل کرده و ضمن ایمان به خدا، در مسیر بندگی قدم بردارد. در مورد این شخص خدا هدایتی ویژه با نام "هدایت پاداشی" دارد که به معنای رساندن به هدف و مقصد نهایی می‏باشد.
    پس در حقیقت بنده با ایمان خود زمینه این نوع هدایت را با اعمال صالح فراهم می‏سازد. با این توضیح منافاتی بین این نحوه از هدایت الهی و اختیار انسان یافت نمی‏شود. خدا می‏فرماید: "کسی که اهل تقوا و پرهیزگاری باشد و جزای نیک (الهی) را تصدیق کند، ما او در مسیر آسانی قرار می‏دهیم".(2)
    اضلال و گمراهی کیفری آن است که انسان بعد از هدایت ابتدایی الهی و فرستادن کتب آسمانی و پیامبران و امامان، باز کفر ورزیده و در راه الهی قدم برندارد و به حق رهنمون نشود. در این صورت با اضلال کیفری الهی از این شخص سلب توفیق شده و رحمت خاص الهی که ویژه صالحان است، از او منع می‏شود و این دقیقاً معنای "یضلّ من یشاء" می‏باشد. خدا می‏فرماید: "اما آن کس که بخل ورزد و بی نیازی طلبد و پاداش (نیک) الهی را انکار کند، به زودی او را در مسیر دشواری قرار می‏دهیم". (3)
    در حقیقت این اشخاص با اختیار خود زمینه شقاوت را فراهم ساخته‏اند. (4)
    بعضی از مفسران در توضیح این موضوع گفته‏اند: همیشه اعمال و کردار انسان، نتایج و ثمرات و بازتات خاصی دارد، از جمله این که اگر عمل نیک باشد، نتیجه آن، روشن بینی و توفیق و هدایت بیشتر به سوی خدا و انجام اعمال بهتر است. اگر دنبال زشتی‏ها برود، تاریکی و تیرگی قلبش افزون می‏گردد و به سوی گناه بیشتر سوق داده می‏شود و گاه به سرحد انکار خدا می‏رسد. خدا می‏فرماید: "و ما یضلّ به الا الفاسقین؛ خداوند گمراه نمی‏کند جز افراد فاسق و بدکردار را". بنابراین انتخاب راه خوب یا بد، از اول در اختیار ما است.
    به عبارت دیگر، هدایت الهی قراردادن راه سعادت و خوشبختی و کمال در مسیر کسانی است که به دنبال هدایت‏اند و ضلالت، آماده کردن راه گمراهی و باز بودن آن از طرف خداوند، برای کسانی که به دنبال ضلالت‏اند و چون هر چه در ملک الهی جریان دارد، به اراده خداوند است، پس ضلالت و هدایت کسانی که راه هدایت و ضلالت را انتخاب نموده‏اند، به اراده خداوند تحقق می‏یابد.
    با توجه به توضیحات ارائه شده ، بعثت انبیا تأمین کننده هدایت ابتدایی و برای همه انسان ها است ؛ پس بیهوده نمی باشد حتی برای کسانی که گمراه شوند و راه ضلالت را برگزینند و خدا آن راه را برایشان هموار نماید ، باز بعثت انبیا حجت خداوند است که آنها بدون هدایت نبودند و گمراهی بر اثر سوء اختیار خودشان بوده است ، نه کاستی هدایت.
    ضمناً این مسئله ارتباطی با جبر ندارد ؛ زیرا با بیان فوق ، روشن است که ضلالت آنها در نتیجه اختیارشان بوده و خداوند اضلال کیفری رابرایشان مقرر کرده قرار داده، نه اضلال ابتدایی . اضلال ابتدایی نتیجه سوء اختیار آنها و اضلال کیفری نتیجه قهری آن انتخاب سوء می باشد.
    پی‏نوشت‏ها:
    1 - انسان(76) آیه 3.
    2 - لیل، (92) 5 و 7.
    3 - لیل، 8 و 10.
    4 - آیةالله جوای آملی، تفسیر، ج‏2، ص 520.


  6. تشکر


  7. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۶
    نوشته
    10
    مورد تشکر
    37 پست
    حضور
    10 ساعت 11 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    سلام خدمت اقای صادق گرامی.متشکرم از وقتی که گذاشتید و زحمت متنی را که کشیدید.صادق گرامی من هم با کلیت انچه که مرقوم فرمودید موافقم(البته من کسی نیستم که بخواهم بگویم میتوانم نظرات شما را زیر زره بین ببرم بلکه صرفا نظر و برداشت شخصی حقیر است از ایات قران کریم)ولی در باب اینکه خداوند به جبر کسی را گمراه میکند نظر دیگری دارم .اینکه وقتی میگوییم خداوند جبرا کسی را گمراه میکند البته پس از انکه هدایتش امد و او سر برتافت ان هم نه به جبر و به زور بلکه به میل و اختیار خودش)آنگاه جبر الهی به عنوان قانون الهی در موردش اعمال میشودوحتما در مسیر گمراهی قرار میگیرد.یعنی اینگونه نیست که مرتکب کبائر بشود ولی همچنان بگوییم که در مسیر هدایت است.بلکه جبرا بنا بر وعده خداوند حتما و جبرا در مسیر گمراهی قرار خواهد گرفت چه بخواهد و چه نخواهد.البته اینرا هم داریم که یک انسان در طول عمرش ممکن است بارها ایمان پیدا کند و بارها کافر شود این وضعیت نیز بنابر امر خداوند وجود دارد"هر آينه خداوند آنان را كه ايمان آوردند سپس كافر شدند و باز ايمان آوردند، سپس كافر شدند و به كفر خويش افزودند نخواهد آمرزيد و به راه راست هدايت نخواهد كرد. (137)نساء).ولی هدف بحث این است که وقتی خداوند میفرماید منم که گمراه میکنم البته پس از"اينان كسانى هستند كه به جاى هدايت خريدار گمراهى شدند و در اين معامله سودى نبردند و هدايت نيافتند. (16)بقره)محققا مورد گمراه شدن از سوی خدا قرار میگیرند همچون کسیکه عمدا سمی هلاک کننده را وارد جسم خود میکند و حتما جان خویش را در این اقدام از کف خواهد داد .این قائده و قانون خداوند نیز جبرا بر گمراهان اعمال خواهدشد.با تشکر فراوان.

  8. تشکر


  9. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۲
    نوشته
    3,490
    مورد تشکر
    13,583 پست
    حضور
    48 روز 11 ساعت 19 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط تسنیم-19 نمایش پست
    سلام خدمت اقای صادق گرامی.متشکرم از وقتی که گذاشتید و زحمت متنی را که کشیدید.صادق گرامی من هم با کلیت انچه که مرقوم فرمودید موافقم(البته من کسی نیستم که بخواهم بگویم میتوانم نظرات شما را زیر زره بین ببرم بلکه صرفا نظر و برداشت شخصی حقیر است از ایات قران کریم)ولی در باب اینکه خداوند به جبر کسی را گمراه میکند نظر دیگری دارم .اینکه وقتی میگوییم خداوند جبرا کسی را گمراه میکند البته پس از انکه هدایتش امد و او سر برتافت ان هم نه به جبر و به زور بلکه به میل و اختیار خودش)آنگاه جبر الهی به عنوان قانون الهی در موردش اعمال میشودوحتما در مسیر گمراهی قرار میگیرد.یعنی اینگونه نیست که مرتکب کبائر بشود ولی همچنان بگوییم که در مسیر هدایت است.بلکه جبرا بنا بر وعده خداوند حتما و جبرا در مسیر گمراهی قرار خواهد گرفت چه بخواهد و چه نخواهد.البته اینرا هم داریم که یک انسان در طول عمرش ممکن است بارها ایمان پیدا کند و بارها کافر شود این وضعیت نیز بنابر امر خداوند وجود دارد"هر آينه خداوند آنان را كه ايمان آوردند سپس كافر شدند و باز ايمان آوردند، سپس كافر شدند و به كفر خويش افزودند نخواهد آمرزيد و به راه راست هدايت نخواهد كرد. (137)نساء).ولی هدف بحث این است که وقتی خداوند میفرماید منم که گمراه میکنم البته پس از"اينان كسانى هستند كه به جاى هدايت خريدار گمراهى شدند و در اين معامله سودى نبردند و هدايت نيافتند. (16)بقره)محققا مورد گمراه شدن از سوی خدا قرار میگیرند همچون کسیکه عمدا سمی هلاک کننده را وارد جسم خود میکند و حتما جان خویش را در این اقدام از کف خواهد داد .این قائده و قانون خداوند نیز جبرا بر گمراهان اعمال خواهدشد.با تشکر فراوان.
    سلام .
    با توجه به انواع اضلال باید اشاره شود :
    نسبت اضلال (تکوینی کیفری) به خداوند در قرآن کریم، تفسیر خاصی دارد. خداوند به عدل حکم می‌کند و ساحت او از هر نوع ظلم، پیراسته است. گمراه کردن ابتدایی، ظلم محسوب می‌شود و خداوند گمراه‌کنندگان بندگان را محکوم کرده است. پس باید در جستجوی یافتن حقیقت اضلال از سوی خداوند بود.

    با بررسی موضوع، هفت طیف پاسخ سامان یافت که در هر پاسخ، مقصود از اضلال منسوب به خدا تفسیر شد.
    بندگان به حکم اختیار می‌توانند خود را محروم از نور هدایت کنند و گاهی با رفتار انحراف‌آمیز، قابلیت خود را برای بازگشت به صراط مستقیم از دست بدهند؛ خداوند چنین بنده‌ای را مجبور به بازگشت به هدایت نمی‌کند. محرومیت از نور هدایت، همان اضلال منسوب به خداست. ضرورت ندارد دو حرکت توأمان انجام گیرد که بنده فاسدشده را رها کرد و بعد از آن او را در ظلمت حیران ساخت؛ بلکه محرومیت از نور ـ به‌دلیل از دست دادن لیاقت ـ برای او کافی است.

    همچنین اضلال در معنایی دیگر، همان متوقف شدن هدایت‌رسانی است.

    هرکس به خداوند شرک ورزد و بر شرک خود پافشاری کند، از آسمان توحید سقوط می‌کند؛ در نتیجه یا اسیر شیاطین می‌شود، و یا نفس اماره گریبان او را می‌گیرد. این همان اضلال منسوب به خداست.

    رها کردن انسانی که اصرار بر ادامه طغیانگری دارد، سرگردانی او را به همراه دارد که این، معنای دیگر اضلال منسوب به خداست.

    همان‌گونه که قلب آدمی برای شرح صدر در ایمان آمادگی دارد، برای شرح صدر در کفر نیز آمادگی داشته و موجب می‌شود بعد از فساد کاملِ قلب، بر آن مُهر نهاده شود. این نیز همان اضلال منسوب به خداوند است.

    انسانی که خود را تزکیه نکند، رشد نخواهد کرد و از نور هدایت محروم می‌شود؛ در نتیجه، اضلال در حق او محقق می‌شود.


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود