صفحه 24 از 24 نخست ... 414222324
جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: جرعه ای از دریای راز

  1. #231

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۵
    نوشته
    3,332
    مورد تشکر
    792 پست
    حضور
    15 روز 2 ساعت 53 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    امام باقر علیه السلام می‌فرمایند:«وَتَعَرَّضْ لِرِقَّةِ الْقَلْبِ بِكَثْرَةِ الذِّكْرِ فِي الْخَلَوَاتِ»؛ «و با بسياری ياد خدا در خلوت، خود را شايسته نرمی دل ساز».
    اگر میخواهی اهل رقت قلب شوی، بکوش غفلت را با بسياری توجه به خدا از خود دور کني. براي اينکه بتواني توجّهت را حفظ کنی و عوامل خارجي ذهنت را منصرف نکنند، باید مقدماتش را هم فراهم کنی؛ یعنی باید در خلوت با خدای خویش باشی.

    بسيار خوب است که انسان در شبانه‌روز برنامه‌ای برای خلوت‌کردن داشته باشد مخصوصاً اگر اوقاتی از شب را به این کار اختصاص دهد؛ چراکه سکوت و تاریکیِ شب فرصت مناسبی برای تمرکز حواس فراهم می‌کند: «انَّ ناشِئَةَ اللَّيْلِ هِيَ أَشَدُّ وَطْئاً وَ‌أَقْوَمُ قيلاً»[1]؛ «قطعاً برخاستن شب رنجش بيشتر و گفتار [در آن هنگام‏] راستين ‏تر است»
    .........................
    پی نوشت:
    [1].مزمل، 6



  2. #232

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۵
    نوشته
    3,332
    مورد تشکر
    792 پست
    حضور
    15 روز 2 ساعت 53 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    بنابراین لازم است انسان در خلوت شب و دور از هر عاملی که مانع تمرکز حواس شود به رابطه خود با خدا بينديشد. هرچه در این رابطه تعمق کند و حالات خود را درنظر آورد بر رقت قلبش افزوده می شود.
    رسول خداصلی الله علیه و آله مي‌فرمايند: «عَوِّدُوا قُلُوبَكُمُ‏ الرِّقَّةَ وَ‌أَكْثِرُوا مِنَ التَّفَكُّرِ وَ‌الْبُكَاءِ مِنْ خَشْيَةِ الله»[2]‏؛ «خود را به رقت قلب عادت دهید و زیاد تفکر کنيد و از خوف الهی اشک بریزید»
    تعبیر «عوّدوا» در این روایت حاوی نکته‌ای است: فعاليت‌های بدنی از کارهای کوچک شروع می شود و به‌تدريج بر اثر عادت، فرد میتواند کارهای بزرگ‌تری انجام دهد.
    دونده نمی‌تواند در روز اولِ تمرین زیاد بدود؛ ولی به‌تدریج و با تمرینِ منظم توانش بیشتر می‌شود و عادت می‌کند. امور معنوی نيز این‌چنین است. اگر انسان بخواهد در خلوت، رقت قلب پيدا کند باید کم‌کم خود را به این حالتْ عادت دهد.
    برای دستیابی به این هدف باید انديشيدن و گريستن از خوف خدا را افزایش داد. نیز باید درباره موضوعاتی که موجب خجالت و شرم انسان از خدا می شوند فکر کرد.
    اگر پدر، مادر یا دوستي صمیمی از ما بخواهد کاری را به‌ خاطر او انجام ندهيم یا دست‌کم در حضور او انجام ندهيم، ولي عمداً يا غفلتاً آن کار را یک يا چند بار انجام دهيم و ناگهان او را ناظر بر خود ببینيم چه حالی پيدا مي‌کنيم؟
    چنین کاری نشانه جفا، بي‌حيايی و بی‌شرمی است. همین حالت را می‌توان در خلوت و در برابر خداوند متعال تصور کرد.
    خدای عظيم‌الشأن، که همه‌چيز از اوست، از انسان کارهايی را خواسته که فقط به نفع خود او و در راستای سعادتش است.
    می‌فرماید چشمت را کنترل کن، به هر سخنی گوش نسپار و...؛ اما انسان خدا را فراموش و بی‌شرمانه به اوامر و نواهی او بی‌اعتنایی می‌کند.
    اگر انسان در این حالت متوجه شود که خدا حاضر‌و‌ناظر است و او را مي‌بيند، چقدر بايد شرمنده شود و عرق شرم بر پیشانی‌اش بنشيند؟
    اگر انسان تنها در خلوت تأمل کند، خيلي اثرگذار است. تأثیر چنین تأملی یقیناً در شب بیشتر است.
    ........................
    پی نوشت:
    [1]. بحار الانوار، ج80، ص351.






صفحه 24 از 24 نخست ... 414222324

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود