جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: فکر میکنم لذت عبادت در من کم شده

Hybrid View

  1. #1
    شروع کننده موضوع

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۰
    نوشته
    4,783
    صلوات
    1
    تعداد دلنوشته
    1
    مورد تشکر
    10,275 پست
    حضور
    153 روز 10 ساعت 20 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    2
    گالری
    18

    فکر میکنم لذت عبادت در من کم شده




    سلام وعرض احترام
    یکی از کاربران کانون سوالی داشتن ودرخواست داشتن که توسط کارشناسان راهنمائی شود
    مطالب ایشون عینا نقل میشود
    باتشکر

    سلام
    یه مدتیه فکر میکنم لذت عبادت در من کم شده و احساس میکنم انجام واجبات بیشتر
    برام شبیه رفع تکلیف شده و همین هم منو به شدت میترسونه، میترسم تو این حال بمونم
    چکار کنم که از این حال در بیام و لذت عبادت و هم صحبتی با الله توی وجودم بیشتر بشه ؟؟؟؟؟

    سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی

    عشق محمد بس است و آل محمد



    فکر میکنم لذت عبادت در من کم شده

  2. تشکرها 2


  3. #2
    شروع کننده موضوع

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۰
    نوشته
    4,783
    صلوات
    1
    تعداد دلنوشته
    1
    مورد تشکر
    10,275 پست
    حضور
    153 روز 10 ساعت 20 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    2
    گالری
    18



    با نام و یاد دوست







    فکر میکنم لذت عبادت در من کم شده








    کارشناس بحث: استاد کافی

    سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی

    عشق محمد بس است و آل محمد



    فکر میکنم لذت عبادت در من کم شده

  4. تشکر


  5. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۵
    نوشته
    4,740
    مورد تشکر
    2,317 پست
    حضور
    25 روز 15 ساعت 54 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    ب: نشاط
    نشاط و سرزندگي و دوري از سستي و تنبلي، در موفقيت هر كاري نقش كليدي ايفا مي‌كند. در انجام عبادت و درك شيريني آن نيز، داشتن نشاط و حس و حال عبادت نیز موضوعیت دارد
    امام حسن عسکری (علیه السلام) در مدت 28 سال عمر شریفشان [1] کلمات و جملات شریفی را برای هدایت مردم بیان فرمودند و برای آیندگان به یادگار گذاشتند. از جمله آن فرمایشات شیوا و راه گشا این بیان شریف است:
    «إِذَا نَشِطَتِ‏ الْقُلُوبُ‏ فَأَوْدِعُوهَا وَ إِذَا نَفَرَتْ فَوَدِّعُوهَا [2] هنگامى كه قلوب، نشاط و بهجت دارند، به آن‌ها امانت بسپاريد و وقتى كه گريزانند، آن‌ها را راحت بگذارید».
    جسم انسان برای ادامه حیاتش به دو امر ضروری نیاز دارد: 1- اکسیژن، 2- تغذیه، در این زمینه دو نکته روشن و بدیهی وجود دارد:
    الف: ضرورت وجود اکسیژن قابل قیاس با امر خوردن و آشامیدن نیست. زیرا امکان دارد که انسان ساعت‌ها بلکه روزها تغذیه‌ای نداشته باشد، ولی زنده بماند. اگر چه این امر به جسمش فشار می‌آورد و او را لاغر و نحیف می‌سازد. ولی فقدان اکسیژن در لحظاتی کوتاه، مرگ آدمی را رقم خواهد زد.
    ب: غذا در زمانی برای جسم انسان مفید است، که شخص اشتهای خوردن داشته باشد، و اگر در زمان سیری و بی اشتهایی میل گردد، جز ضرر و زیان نتیجه‌ای نخواهد داد.
    روح و جان انسان هم برای تکامل، رشد و ادامه حیات معنوی خویش نیازمند اموری است. حق تعالی برای این امر، عبادات را در نظر گرفته است: 1- عبادات واجب، 2- عبادات مستحب.
    واجبات حکم اکسیژن را دارد که به هیچ عنوان نباید ترک شود، و وجودش برای حیات قلب و جان حتمی است. اما مستحبات حکم تغذیه را دارد که در صورت داشتن حال، و نشاط باید به آن پرداخته شود. زیرا در غیر این صورت مانند غذا خوردن در حال سیری و بی اشتهایی است، که زدگی می‌آورد. و این امر به لطافت فوق العاده روح انسان بر می‌گردد.
    امیر المؤمنین (علیه السلام) در این زمینه می‌فرمایند:
    «إِنَّ لِلْقُلُوبِ‏ إِقْبَالًا وَ إِدْبَاراً فَإِذَا أَقْبَلَتْ فَاحْمِلُوهَا عَلَى النَّوَافِلِ وَ إِذَا أَدْبَرَتْ فَلْيَقْتَصِرُوا بِهَا عَلَى الْفَرَائِض‏ [3] دل‏‌ها گاهی نشاط دارند و گاهی ملالت، اگر نشاط داشتند آن‏‌ها را به مستحبات وادارید، و اگر ملالت دست داد به واجبات بسنده کنید».

    و در بیانی دیگر می‌فرمایند:
    «خَادِعْ‏ نَفْسَكَ‏ فِي‏ الْعِبَادَةِ وَ ارْفُقْ‏ بِهَا وَ لَا تَقْهَرْهَا وَ خُذْ عَفْوَهَا وَ نَشَاطَهَا إِلَّا مَا كَانَ مَكْتُوباً عَلَيْكَ مِنَ الْفَرِيضَةِ فَإِنَّهُ لَا بُدَّ مِنْ قَضَائِهَا وَ تَعَاهُدِهَا عِنْدَ مَحَلِّهَا [4]
    نفس خود را براى عبادت كردن بفریب و با آن مدارا كن و به زور، به عبادت [مستحبّى] وادارش مساز و از اوقات فراغت و سرخوشى آن [براى عبادت مستحبّى] بهره برگیر، مگر فرایضى كه بر تو واجب گشته است، در این موارد باید آن‌ها را به موقع انجام دهى و بر آن‌ها مواظبت نمایى».

    در واقع هیچ‌گاه نباید در چنین مواردی کیفیّت را فدای کمیّت نمود و تصور نمود که هر چه بیشتر به امور مستحبی بپردازیم، حتی با کسالت، سستی و خواب آلودگی بهتر است، که قطعا نتیجه عکس می‌دهد. زیرا در چنین شرایطی عبادت اثر مطلوب خود را نمی‌گذارد و چه بسا موجب تنفر نفس هم خواهد گشت. بنابراین حفظ نشاط بسیار مؤثر است.



  6. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۵
    نوشته
    4,740
    مورد تشکر
    2,317 پست
    حضور
    25 روز 15 ساعت 54 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط معین نمایش پست
    سلام وعرض احترام
    یکی از کاربران کانون سوالی داشتن ودرخواست داشتن که توسط کارشناسان راهنمائی شود
    مطالب ایشون عینا نقل میشود
    باتشکر
    باسمه تعالی
    با عرض سلام و خسته نباشید
    سلام و تشکر از ارتباط شما

    براي لذت بردن از عبادت و درك شيريني آن، مانند هر پديده ديگري، فراهم شدن زمينه‌ها و شرايط و نيز ازبين رفتن مشكلات و موانع امري ضروري است.
    اگر عبادت به معناي واقعي‌اش به انجام رسد لذت و شيريني زايد الوصفي را به همراه خواهد داشت، ولي چنانچه برخي شرايط به كمال رسيدن عبادت محقق نشود يا مانعي در مسير آن پديد آيد، عبادت به معناي كاملش انجام نشده، در نتيجه عبادت كننده، به همان نسبت از چشيدن لذت عبادت محروم مي‌ماند.
    براي اينكه از مناجات و عبادت لذت ببريم :
    الف: معرفت
    ابتدا بايد بدانيم كه عبادت چيست، چگونه ارتباطي است و در ابتدا بايد سطح معرفت خود را نسبت به حق تعالي بالا برد.
    هنگام صحبت كردن با فردي بزرگوار و داراي مقامات عالي , اگر انسان نسبت به او شناخت نداشته باشد , نه تنها از هم صحبتي با او لذت نمي برد , بلكه ادب حضور و هم كلامي با او را نيز رعايت نمي كند.

    ما هرگز از يک شيء مجهول لذت نمي بريم و تا آن را نشناسيم نمي توانيم بدان ابراز علاقه يا نفرت کنيم.
    پس هر چه معرفت و آگاهيمان به امري بيشتر شود نفرت يا محبت ما نسبت به آن بيشتر خواهد شد. با اين حساب ما هر چه معبود را بهتر و بيشتر بشناسيم و با صفات رحمانيت و رحيميت و نعمت بخشي او آشنا شويم، محبت او ،و به تبع محبت ، ارتباط با او در ما بيشتر مي شودهر چه دانايي و معرفت افزون‌تر باشد، بهره‌مندي شخص نيز از عبادت و احساس لذت او فزون‌تر خواهد بود.
    کساني که دلشان با خداوند پيوند دارد و محو جمال و جلال خداي متعال هستند و با قلب شان به او اقبال مي نمايند, ايشان بهترين لذت برندگان از عبادت و نيازگويي با خداي هستي هستند



  7. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۵
    نوشته
    4,740
    مورد تشکر
    2,317 پست
    حضور
    25 روز 15 ساعت 54 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    مرحوم سید هاشم حداد (رحمة الله علیه) که از شاگردان مبرّز مرحوم آیة الحق سید علی آقا قاضی طباطبایی (رحمة الله علیه) بودند در مورد استاد خویش می‌فرمودند: «مرحوم آقا خودش این طور بود و به ما هم این طور دستور داده بود که در میان شب وقتی برای نماز شب برمی‌خیزید، چیز مختصری تناول کنید، مثلاً چای یا دوغ یا یک خوشه انگور یا چیز مختصر دیگری که بدن شما از کسالت بیرون آید و نشاط برای عبادت داشته باشید».[5]
    بنابر این همان طور که معده خسته و از كار افتاده، نمی‌تواند غذایی را هضم کند و ویتامینی را جذب بدن نماید، جانی که نشاط ندارد نمی‌تواند ویتامین‌های معنوی غذاهای روحانی را جذب نماید.
    «چنان‌چه اطبّا را عقيده آن است كه اگر غذا را از روى سرور و بهجت ميل كنند زودتر هضم شود، همين طور طبّ روحانى اقتضا مى‏‌كند كه اگر انسان غذاهاى روحانى را از روى بهجت و اشتياق تناول كند و از كسالت و تكلّف احتراز كند، آثار آن در قلب زودتر واقع شود و باطن قلب با آن زودتر تصفيه شود. تناول غذاهاى روحانى هم بى بهجت و نشاط، مانع تأثير قلب و تصفيه آن مى‌گردد».[6]
    پس طبق فرمایش امام حسن عسکری (علیه السلام) اگر مستحباتی را به جا آورديم، نافله‌ای را انجام داديم، قرآنی و دعایی خوانديم و ديگر حس مى‏‌كنيم الان اين عبادت سخت و سنگين است و تحميل بر ما می‌شود، برای این‌که شیرینی آن در کام ما باقی بماند و بعدها دوباره به سراغشان برگردیم، باید دست نگه داریم. زیرا در صورت ادامه دادن، روح كم كم گريزان مى‏‌شود و خاطره بدی از عبادت پيدا مى‏‌كند.
    البته این مطلب که اگر ما نشاط نداشتیم، به سراغ عبادات مستحبی نرویم، به معنای دست روی دست گذاشتن نیست. بلکه قطعا این حالت کسلی، عللی دارد که باید هر چه سریع تر در صدد رفع آن علل بر آمد و حالت نشاط را در خود ایجاد نمود.
    آيت الله بهجت مي فرمايد:
    احساس لذت در نماز و حضور قلب، مقدماتي در خارج از نماز و مقدماتي در خود نماز دارد. آنچه بايد خارج از نماز مورد ملاحظه باشد و به آن عمل شود، اين است که انسان گناه نکند و قلب را سياه و دل را تيره نسازد؛ چون معصيت و نافرماني خداوند، دل را تيره مي کند و نورانيت دل را از بين مي برد.[7]
    همان‌طور كه انسان گرفتار سرماخوردگي ، از بوي خوش لذت نمي‌برد، و چشم ضعيف و كم نور، لذت مشاهده مناظره زيبا را در نمي‌يابد، انسان گنه‌كار نيز از عبادت لذت نمي‌برد.
    وقتي هر گونه , سخني را مي گوييم به هر جايي نگاه کرده به هر چيزي گوش فرا مي دهيم هر غذايي را خورده و .... بدانيم که بيگانه را در دل خود جاي داده ايم.
    زماني که دل جايگاه بيگانه شد ديگر خدا را در آن کاري نيست بنابراين انسان از انجام عبادت لذت نمي برد.
    بنابراین مراقبه در اعمال و رفتار باعث می گردد نقاط ضعف خود را پیدا نماییم و با برطرف نمودن ان ها، لذت به عبادت را بچشیم.
    ................................................
    پی‌نوشت:
    [1]. قمی، شیخ عباس، منتهی الامال، ج 2، ص 733، انتشارات هجرت، قم، 1377.
    [2]. مجلسى، محمد باقر بن محمد تقى‏، بحار الأنوار (ط- بيروت)، ج 67، ص 60، دار إحياء التراث العربي‏، بيروت‏، ۱۴۰۳ ق‏.
    [3]. شيخ حر عاملى، محمد بن حسن‏، وسائل الشيعة، ج 4، ص 70، مؤسسة آل البيت عليهم السلام‏، قم‏، 1409 ق‏.
    [4]. مجلسى، محمد باقر بن محمد تقى‏، بحار الأنوار (ط- بيروت)، ج 33، ص 509، دار إحياء التراث العربي‏، بيروت‏، ۱۴۰۳ ق‏.
    [5].
    سایت تبیان.
    [6]. خمینی، روح الله، آداب الصلاة، ص 24، مؤسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى، چاپ اوّل، بهار 1370.
    [7]. رضا باقي‌زاده، برگي از دفتر آفتاب، ص 132.



  8. تشکر


  9. #6

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۵
    نوشته
    4,740
    مورد تشکر
    2,317 پست
    حضور
    25 روز 15 ساعت 54 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    جمع بندی





    پرسش
    یک مدتی است فکر می کنم لذت عبادت در من کم شده و احساس میکنم انجام واجبات بیشتر برایم شبیه رفع تکلیف شده و همین هم من را به شدت میترساند.
    چکار کنم که از این حال در بیایم و لذت عبادت و هم صحبتی با الله توی وجودم بیشتر شود؟

    پاسخ
    براي لذت بردن از عبادت و درك شيريني آن، مانند هر پديده ديگري، فراهم شدن زمينه‌ها و شرايط و نيز ازبين رفتن مشكلات و موانع امري ضروري است.
    اگر عبادت به معناي واقعي‌اش به انجام رسد لذت و شيريني زايد الوصفي را به همراه خواهد داشت، ولي چنانچه برخي شرايط به كمال رسيدن عبادت محقق نشود يا مانعي در مسير آن پديد آيد، عبادت به معناي كاملش انجام نشده، در نتيجه عبادت كننده، به همان نسبت از چشيدن لذت عبادت محروم مي‌ماند.
    براي اينكه از مناجات و عبادت لذت ببريم :
    الف: معرفت
    ابتدا بايد بدانيم كه عبادت چيست، چگونه ارتباطي است و در ابتدا بايد سطح معرفت خود را نسبت به حق تعالي بالا برد.
    هنگام صحبت كردن با فردي بزرگوار و داراي مقامات عالي، اگر انسان نسبت به او شناخت نداشته باشد، نه تنها از هم صحبتي با او لذت نمي برد، بلكه ادب حضور و هم كلامي با او را نيز رعايت نمي كند.

    ما هرگز از يک شيء مجهول لذت نمي بريم و تا آن را نشناسيم نمي توانيم بدان ابراز علاقه يا نفرت کنيم.
    پس هر چه معرفت و آگاهيمان به امري بيشتر شود نفرت يا محبت ما نسبت به آن بيشتر خواهد شد. با اين حساب ما هر چه معبود را بهتر و بيشتر بشناسيم و با صفات رحمانيت و رحيميت و نعمت بخشي او آشنا شويم، محبت او ،و به تبع محبت ، ارتباط با او در ما بيشتر مي شودهر چه دانايي و معرفت افزون‌تر باشد، بهره‌مندي شخص نيز از عبادت و احساس لذت او فزون‌تر خواهد بود.
    کساني که دلشان با خداوند پيوند دارد و محو جمال و جلال خداي متعال هستند و با قلب شان به او اقبال مي نمايند، ايشان بهترين لذت برندگان از عبادت و نيازگويي با خداي هستي هستند.
    ب: نشاط
    نشاط و سرزندگي و دوري از سستي و تنبلي، در موفقيت هر كاري نقش كليدي ايفا مي‌كند. در انجام عبادت و درك شيريني آن نيز، داشتن نشاط و حس و حال عبادت نیز موضوعیت دارد
    امام حسن عسکری (علیه السلام) در مدت 28 سال عمر شریفشان (1) کلمات و جملات شریفی را برای هدایت مردم بیان فرمودند و برای آیندگان به یادگار گذاشتند. از جمله آن فرمایشات شیوا و راه گشا این بیان شریف است: «إِذَا نَشِطَتِ‏ الْقُلُوبُ‏ فَأَوْدِعُوهَا وَ إِذَا نَفَرَتْ فَوَدِّعُوهَا (2) هنگامى كه قلوب، نشاط و بهجت دارند، به آن‌ها امانت بسپاريد و وقتى كه گريزانند، آن‌ها را راحت بگذارید».
    جسم انسان برای ادامه حیاتش به دو امر ضروری نیاز دارد: 1- اکسیژن، 2- تغذیه، در این زمینه دو نکته روشن و بدیهی وجود دارد:
    الف: ضرورت وجود اکسیژن قابل قیاس با امر خوردن و آشامیدن نیست. زیرا امکان دارد که انسان ساعت‌ها بلکه روزها تغذیه‌ای نداشته باشد، ولی زنده بماند. اگر چه این امر به جسمش فشار می‌آورد و او را لاغر و نحیف می‌سازد. ولی فقدان اکسیژن در لحظاتی کوتاه، مرگ آدمی را رقم خواهد زد.
    ب: غذا در زمانی برای جسم انسان مفید است، که شخص اشتهای خوردن داشته باشد، و اگر در زمان سیری و بی اشتهایی میل گردد، جز ضرر و زیان نتیجه‌ای نخواهد داد.
    روح و جان انسان هم برای تکامل، رشد و ادامه حیات معنوی خویش نیازمند اموری است. حق تعالی برای این امر، عبادات را در نظر گرفته است: 1- عبادات واجب، 2- عبادات مستحب.
    واجبات حکم اکسیژن را دارد که به هیچ عنوان نباید ترک شود، و وجودش برای حیات قلب و جان حتمی است. اما مستحبات حکم تغذیه را دارد که در صورت داشتن حال، و نشاط باید به آن پرداخته شود. زیرا در غیر این صورت مانند غذا خوردن در حال سیری و بی اشتهایی است، که زدگی می‌آورد. و این امر به لطافت فوق العاده روح انسان بر می‌گردد.
    امیر المؤمنین (علیه السلام) در این زمینه می‌فرمایند: «إِنَّ لِلْقُلُوبِ‏ إِقْبَالًا وَ إِدْبَاراً فَإِذَا أَقْبَلَتْ فَاحْمِلُوهَا عَلَى النَّوَافِلِ وَ إِذَا أَدْبَرَتْ فَلْيَقْتَصِرُوا بِهَا عَلَى الْفَرَائِض‏ (3) دل‏‌ها گاهی نشاط دارند و گاهی ملالت، اگر نشاط داشتند آن‏‌ها را به مستحبات وادارید، و اگر ملالت دست داد به واجبات بسنده کنید».

    و در بیانی دیگر می‌فرمایند:
    «خَادِعْ‏ نَفْسَكَ‏ فِي‏ الْعِبَادَةِ وَ ارْفُقْ‏ بِهَا وَ لَا تَقْهَرْهَا وَ خُذْ عَفْوَهَا وَ نَشَاطَهَا إِلَّا مَا كَانَ مَكْتُوباً عَلَيْكَ مِنَ الْفَرِيضَةِ فَإِنَّهُ لَا بُدَّ مِنْ قَضَائِهَا وَ تَعَاهُدِهَا عِنْدَ مَحَلِّهَا (4)
    نفس خود را براى عبادت كردن بفریب و با آن مدارا كن و به زور، به عبادت [مستحبّى] وادارش مساز و از اوقات فراغت و سرخوشى آن [براى عبادت مستحبّى] بهره برگیر، مگر فرایضى كه بر تو واجب گشته است، در این موارد باید آن‌ها را به موقع انجام دهى و بر آن‌ها مواظبت نمایى».
    در واقع هیچ‌گاه نباید در چنین مواردی کیفیّت را فدای کمیّت نمود و تصور نمود که هر چه بیشتر به امور مستحبی بپردازیم، حتی با کسالت، سستی و خواب آلودگی بهتر است، که قطعا نتیجه عکس می‌دهد. زیرا در چنین شرایطی عبادت اثر مطلوب خود را نمی‌گذارد و چه بسا موجب تنفر نفس هم خواهد گشت. بنابراین حفظ نشاط بسیار مؤثر است.
    همان طور که معده خسته و از كار افتاده، نمی‌تواند غذایی را هضم کند و ویتامینی را جذب بدن نماید، جانی که نشاط ندارد نمی‌تواند ویتامین‌های معنوی غذاهای روحانی را جذب نماید.
    «چنان‌چه اطبّا را عقيده آن است كه اگر غذا را از روى سرور و بهجت ميل كنند زودتر هضم شود، همين طور طبّ روحانى اقتضا مى‏‌كند كه اگر انسان غذاهاى روحانى را از روى بهجت و اشتياق تناول كند و از كسالت و تكلّف احتراز كند، آثار آن در قلب زودتر واقع شود و باطن قلب با آن زودتر تصفيه شود. تناول غذاهاى روحانى هم بى بهجت و نشاط، مانع تأثير قلب و تصفيه آن مى‌گردد».(5)
    پس طبق فرمایش امام حسن عسکری (علیه السلام) اگر مستحباتی را به جا آورديم، نافله‌ای را انجام داديم، قرآنی و دعایی خوانديم و ديگر حس مى‏‌كنيم الان اين عبادت سخت و سنگين است و تحميل بر ما می‌شود، برای این‌که شیرینی آن در کام ما باقی بماند و بعدها دوباره به سراغشان برگردیم، باید دست نگه داریم. زیرا در صورت ادامه دادن، روح كم كم گريزان مى‏‌شود و خاطره بدی از عبادت پيدا مى‏‌كند.
    البته این مطلب که اگر ما نشاط نداشتیم، به سراغ عبادات مستحبی نرویم، به معنای دست روی دست گذاشتن نیست. بلکه قطعا این حالت کسلی، عللی دارد که باید هر چه سریع تر در صدد رفع آن علل بر آمد و حالت نشاط را در خود ایجاد نمود.
    همان‌طور كه انسان گرفتار سرماخوردگي، از بوي خوش لذت نمي‌برد، و چشم ضعيف و كم نور، لذت مشاهده مناظره زيبا را در نمي‌يابد، انسان گنه‌كار نيز از عبادت لذت نمي‌برد.
    وقتي هر گونه، سخني را مي گوييم به هر جايي نگاه کرده به هر چيزي گوش فرا مي دهيم هر غذايي را خورده و .... بدانيم که بيگانه را در دل خود جاي داده ايم.
    زماني که دل جايگاه بيگانه شد ديگر خدا را در آن کاري نيست بنابراين انسان از انجام عبادت لذت نمي برد.
    بنابراین مراقبه در اعمال و رفتار باعث می گردد نقاط ضعف خود را پیدا نماییم و با برطرف نمودن ان ها، لذت به عبادت را بچشیم.
    پی‌نوشت:
    1. قمی، شیخ عباس، منتهی الامال، ج 2، ص 733، انتشارات هجرت، قم، 1377.
    2.مجلسى، محمد باقر بن محمد تقى‏، بحار الأنوار (ط- بيروت)، ج 67، ص 60، دار إحياء التراث العربي‏، بيروت‏، ۱۴۰۳ ق‏.
    3. شيخ حر عاملى، محمد بن حسن‏، وسائل الشيعة، ج 4، ص 70، مؤسسة آل البيت عليهم السلام‏، قم‏، 1409 ق‏.
    4. مجلسى، محمد باقر بن محمد تقى‏، بحار الأنوار (ط- بيروت)، ج 33، ص 509، دار إحياء التراث العربي‏، بيروت‏، ۱۴۰۳ ق‏.
    5. خمینی، روح الله، آداب الصلاة، ص 24، مؤسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى، چاپ اوّل، بهار 1370.





    ویرایش توسط کافی : ۱۳۹۷/۰۴/۰۵ در ساعت ۱۴:۱۸


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود