ط. انتظار در زمان غیبت

بحث انتظار نیز بحث مفصل و دلکشی است که در جای خود باید مطرح شود؛ ما فقط به برخی روایات از حضرت

صادق(علیه السلام) درباره انتظار در دوران غیبت و فضیلت آن اکتفا می کنیم:

1. حضرت صادق(علیه السلام) به ابا بصیر فرمود: «طُوبی لِشِیعَةِ قائِمِنا الْمُنْتَظِرِینَ لِظُهُورِهِ فِی غَیْبَتِهِ

وَالْمُطِیعِینَ لَهُ فِی ظُهُورِهِ اُولئِکَ اوْلِیاءُ اللّهِ الَّذِینَ لا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلا هُمْ یَحْزَنُونَ؛
خوشا به حال شیعیان

قائم ما؛ کسانی که در غیبتش منتظر ظهور او هستند و در حال ظهورش نیز فرمانبردار اویند. آنان اولیای خدا

هستند که نه خوفی بر آنهاست و نه اندوهگین می شوند."

2. علاء بن سیابه از امام صادق(علیه السلام) نقل نموده که آن حضرت فرمود: "مَنْ ماتَ مِنْکُمْ عَلی هذا الاَْمْرِ

مُنْتَظِرا کانَ کَمَنْ هُوَ فِی الْفُسْطاطِ الَّذِی لِلْقائِمِ؛ کسی که از شما بر این امر در حال انتظار بمیرد، مانند کسی

است که در خیمه متعلق به قائم باشد.

ی. مردم در زمان غیبت

یقینا مردم در زمان غیبت یکسان نخواهند بود؛ عده ای منتظرند و در پی اصلاح خویش و عده ای نیز به دنبال انکار

و ضلالت و گمراهی خویش و... . حضرت صادق(علیه السلام) در روایاتی حالات مردم را در دوران غیبت بیان کرده

که به نمونه هایی اشاره می شود:

1. تحیّر مردم

ابو بصیر از امام صادق(علیه السلام) و او از پدرانش از رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) نقل نموده اند که آن

حضرت فرمود: «الْمَهْدِیُّ مِنْ وُلْدِی... تَکُونُ لَهُ غَیْبَةٌ وَحَیْرَةٌ حَتّی تَضِلَّ الْخَلْقُ عَنْ اَدْیانِهِمْ فَعِنْدَ ذلِکَ یُقْبِلُ

کَالشَّهابِ الثّاقِبِ فَیَمْلاَُها قِسْطا وَعَدْلاً کَما مُلِئَتْ ظُلْما وَجَوْرا
؛ مهدی از فرزندان من است... برای او غیبت و

حیرتی است تا آنجا که مردم از ادیانشان گمراه شوند. آن گاه مانند شهاب ثاقب رو می آورد و زمین را پر از عدل

و داد می کند؛ همان گونه که پر از ظلم و جور شده باشد.