جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: «فیش حقوقی» حضرت علی علیه السلام

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت دي ۱۳۹۱
    نوشته
    3,070
    صلوات
    1749
    تعداد دلنوشته
    22
    مورد تشکر
    16,988 پست
    حضور
    259 روز 16 ساعت 47 دقیقه
    دریافت
    50
    آپلود
    7
    گالری
    60

    «فیش حقوقی» حضرت علی علیه السلام




    بسم الله الرحمن الرحیم


    سلام علیکم

    روایت زیر را در بکی از تاپیک ها دیدم و برایم جای سوال داشت:


    " ای مردم! با این لباسی که بر دوش دارم و این مرکبی که بر او سوار هستم، داخل شهر شما شدم. پس اگر من از شهرتان خارج شدم و به غیر از چیزهایی که با آن وارد شدم، چیز دیگری داشتم، پس بدانید من

    ازخیانتکاران هستم."

    امیرالمؤمنین علی علیه السلام المناقب ج ۲ ص ۹۸

    امیرالمومنین(ع) که در همه دوران زندگی کار می کردند و قاعدتا پس از مدتی زندگی در شهری باید به دارایی هایشان اضافه بشود. این روایت چگونه می تواند باشد؟
    حلال کنید...


  2. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۰
    نوشته
    4,797
    صلوات
    1
    تعداد دلنوشته
    1
    مورد تشکر
    10,306 پست
    حضور
    154 روز 22 ساعت 59 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    1
    گالری
    18



    با نام و یاد دوست

    «فیش حقوقی» حضرت علی علیه السلام

    کارشناس بحث: استاد واسع


    ویرایش توسط معین : ۱۳۹۷/۰۷/۱۹ در ساعت ۱۳:۳۸
    سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی

    عشق محمد بس است و آل محمد



    «فیش حقوقی» حضرت علی علیه السلام


  3. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۹۷
    نوشته
    100
    مورد تشکر
    183 پست
    حضور
    3 روز 17 ساعت 55 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    بسمه تعالی
    با سلام و احترام

    مساله ساده زیستی و مواسات معصومین (علیهم السلام) با شهروندان خصوصا درباره امیرالمومنین(علیه السلام) که مدت اندکی(4 سال و نه ماه) زمام امور جامعه را بر عهده داشته اند بر کسی پوشیده نیست و اندک مراجعه و تأمل در منابع روایی جویای حقیقت را به مقصد می رساند.

    اما سوال این جاست که اگر امیرالمومنین (علیه السلام) یا سایر ائمه(علیهم السلام) ساده زیست بوده یا اهل مواسات بوده اند مواسات آنان با شهروندان از روی فقر و نداری بوده است یا اینکه آنان دارای ثروت های معمولی بوده اند یا درآمدهایی داشته اند که از ناحیه آن ارتزاق کرده و امور مالی و معاش خود را سامان داده اند؟

    در پاسخ باید گفت که اهل بیت (علیهم السلام) فقیر نبوده اند و زهد و مواسات آنان با شهروندان از روی فقر و نداری نبوده است بلکه آنان منابعی برای در آمد خویش داشته اند مانند اینکه امیرالمومنین (علیه السلام) از طریق غلاتی که در مدینه داشتند معاش خود را تأمین می کردند و از بیت المال برای زندگی خود استفاده نمی کردند.

    نکته مهم دیگر این است که مواسات از روی فقر و نداری با شهروندان چه فخری برای انسان محسوب می شود. اینکه کسی نداشته باشد و زاهدانه زندگی کند چه ارزشی دارد. مهم آن است که آدمی داشته باشد و با اینکه امکان استفاده از آنها را دارد بتواند با اختیار خود با شهروندان مواسات و همراهی کند. از این رو امیرالمومنین(علیه السلام) علیرغم ثروتی که داشتند و آن را انفاق می کردند و در راه خدا وقف می کردند اهل مواسات با شهروندان بودند و اگر کسی نداشته باشد چگونه می تواند اهل انفاق به آن میزان گسترده از انفاقات علوی را داشته باشد.

    یکی از روایاتی که درباره عدم استفاده امیرالمومنین (علیه السلام) از بیت المال است روایت زیر است:

    «دخلتُ بلادَكُم بأشمالي‏ هذهِ‏ ورحلتي وراحِلَتي ومَا هي، فإن أَنَا خَرجتُ مِن بِلادِكُم بِغَيرِ ما دخَلتُ، فإنَّني مِنَ الخائِنينَ»
    [1]. با این لباسی که بر دوش دارم و این مرکبی که بر او سوار هستم، داخل شهر شما شدم. پس اگر من از شهرتان خارج شدم و به غیر از چیزهایی که با آن وارد شدم، چیز دیگری داشتم، پس بدانید من ازخیانتکاران هستم.

    از آنجا که نگاه امیرمومنان (علیه السلام) در باب حکومت داری این است که «حاکمان در نظام سیاسی اسلام باید در سطح ضعیف ترین قشر جامعه زندگی کنند» اگر کسی بخواهد از طریق قدرت و ریاست برای بیت المال مسلمین کیسه ای برای خود بدوزد و هر روز بر ثروت خود از این طریق بیفزاید، چنین کسی شایسته حکومت بر مردمان نیست. این اصل و قاعده علوی با توجه به شرایط جامعه متفاوت و متغیر خواهد بود و این مخصوص زمانی است که فردی زمام امور جامعه را بر عهده دارد.

    حال اگر کسی قبل از اینکه حاکم جامعه شود ثروتی داشته باشد و وقتی هم که حاکم شد ثروت او موجود باشد و از طریق آن ارتزاق کند و امور خود را سامان دهد یا تجارت کند همانطور که امیرالمومنین (علیه السلام) قبل از اینکه زمام امور جامعه را بر عهده گیرند به حفر قنات و غرس نخل پرداخته و ثروت و سرمایه ای در مدینه داشته و از طریق آن امرار معاش می کردند و به هنگام زمامداری نیز از بیت المال استفاده نمی کردند. چنین رویه ای نه تنها هیچ گونه ایراد و اشکالی ندارد بلکه کاملا مطابق با سیره علوی است.

    بنابر این کسب ثروت از طریق بیت المال و ثروت اندوزی بعد از کسب قدرت و ریاست با داشتن ثروت قبل از تصاحب قدرت و ریاست متفاوت است. امروزه شاهد حضور انسانهایی در عرصه قدرت سیاسی هستیم که قبل از اینکه امور جامعه را بر عهده گیرند یک شهروند عادی بوده اند که شهروندان دیگر نه بر ثروت آنان خرده می گرفتند و نه نگاه خاص به آنان داشتند. حال که مسئولیتی بر عهده آنان گذاشته شده است نمی توان گفت چون ثروت دارند خائن اند. نه خیر، ثروتی که از راه حلال به دست آمده باشد و وجوهات شرعی آن نیز پرداخت شده باشد و با چپاول و دست درازی به بیت المال نبوده باشد چه اشکالی دارد مگر دین از ثروت داشتن نهی کرده است مگر دین مبین اسلام انسان ها را به فقر و نداری دعوت کرده است. جامعه فقیر یا انسان فقیر در کجای دین مورد تعریف و تمجید قرار گرفته است.

    حاصل اینکه: کسب ثروت از طریق دست درازی به بیت المال مورد نهی بوده و ممنوع است اما کسب ثروت از ناحیه تلاش و کوشش و مجاری حلال مانعی ندارد چه برای حاکم و چه برای غیر حاکم. البته حاکمان علی رغم داشتن ثروت(آن گونه که امیرالمومنین (علیه السلام) داشت) موظف به مواسات با شهروندان هستند. در نتیجه سخن علوی که می فرماید اگر به هنگام خروج از شهر شما بیش از هنگام ورود داشتم خائن شمرده می شوم مقصود ثروت اندوزی از طریق اموال شهروندان و بیت المال مسلمین است که قطعا مذموم و ممنوع است.


    پی نوشت:
    1. ابن شهر آشوب مازندرانى، محمد بن على، مناقب آل أبي طالب (عليهم السلام) ناشر: علامه، 1379ق، چاپ اول، قم، ج 2 ص 98.



  4. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت دي ۱۳۹۱
    نوشته
    3,070
    صلوات
    1749
    تعداد دلنوشته
    22
    مورد تشکر
    16,988 پست
    حضور
    259 روز 16 ساعت 47 دقیقه
    دریافت
    50
    آپلود
    7
    گالری
    60



    نقل قول نوشته اصلی توسط واسع نمایش پست
    بسمه تعالی
    با سلام و احترام

    مساله ساده زیستی و مواسات معصومین (علیهم السلام) با شهروندان خصوصا درباره امیرالمومنین(علیه السلام) که مدت اندکی(4 سال و نه ماه) زمام امور جامعه را بر عهده داشته اند بر کسی پوشیده نیست و اندک مراجعه و تأمل در منابع روایی جویای حقیقت را به مقصد می رساند.

    اما سوال این جاست که اگر امیرالمومنین (علیه السلام) یا سایر ائمه(علیهم السلام) ساده زیست بوده یا اهل مواسات بوده اند مواسات آنان با شهروندان از روی فقر و نداری بوده است یا اینکه آنان دارای ثروت های معمولی بوده اند یا درآمدهایی داشته اند که از ناحیه آن ارتزاق کرده و امور مالی و معاش خود را سامان داده اند؟

    در پاسخ باید گفت که اهل بیت (علیهم السلام) فقیر نبوده اند و زهد و مواسات آنان با شهروندان از روی فقر و نداری نبوده است بلکه آنان منابعی برای در آمد خویش داشته اند مانند اینکه امیرالمومنین (علیه السلام) از طریق غلاتی که در مدینه داشتند معاش خود را تأمین می کردند و از بیت المال برای زندگی خود استفاده نمی کردند.

    نکته مهم دیگر این است که مواسات از روی فقر و نداری با شهروندان چه فخری برای انسان محسوب می شود. اینکه کسی نداشته باشد و زاهدانه زندگی کند چه ارزشی دارد. مهم آن است که آدمی داشته باشد و با اینکه امکان استفاده از آنها را دارد بتواند با اختیار خود با شهروندان مواسات و همراهی کند. از این رو امیرالمومنین(علیه السلام) علیرغم ثروتی که داشتند و آن را انفاق می کردند و در راه خدا وقف می کردند اهل مواسات با شهروندان بودند و اگر کسی نداشته باشد چگونه می تواند اهل انفاق به آن میزان گسترده از انفاقات علوی را داشته باشد.

    یکی از روایاتی که درباره عدم استفاده امیرالمومنین (علیه السلام) از بیت المال است روایت زیر است:

    «دخلتُ بلادَكُم بأشمالي‏ هذهِ‏ ورحلتي وراحِلَتي ومَا هي، فإن أَنَا خَرجتُ مِن بِلادِكُم بِغَيرِ ما دخَلتُ، فإنَّني مِنَ الخائِنينَ»
    [1]. با این لباسی که بر دوش دارم و این مرکبی که بر او سوار هستم، داخل شهر شما شدم. پس اگر من از شهرتان خارج شدم و به غیر از چیزهایی که با آن وارد شدم، چیز دیگری داشتم، پس بدانید من ازخیانتکاران هستم.

    از آنجا که نگاه امیرمومنان (علیه السلام) در باب حکومت داری این است که «حاکمان در نظام سیاسی اسلام باید در سطح ضعیف ترین قشر جامعه زندگی کنند» اگر کسی بخواهد از طریق قدرت و ریاست برای بیت المال مسلمین کیسه ای برای خود بدوزد و هر روز بر ثروت خود از این طریق بیفزاید، چنین کسی شایسته حکومت بر مردمان نیست. این اصل و قاعده علوی با توجه به شرایط جامعه متفاوت و متغیر خواهد بود و این مخصوص زمانی است که فردی زمام امور جامعه را بر عهده دارد.

    حال اگر کسی قبل از اینکه حاکم جامعه شود ثروتی داشته باشد و وقتی هم که حاکم شد ثروت او موجود باشد و از طریق آن ارتزاق کند و امور خود را سامان دهد یا تجارت کند همانطور که امیرالمومنین (علیه السلام) قبل از اینکه زمام امور جامعه را بر عهده گیرند به حفر قنات و غرس نخل پرداخته و ثروت و سرمایه ای در مدینه داشته و از طریق آن امرار معاش می کردند و به هنگام زمامداری نیز از بیت المال استفاده نمی کردند. چنین رویه ای نه تنها هیچ گونه ایراد و اشکالی ندارد بلکه کاملا مطابق با سیره علوی است.

    بنابر این کسب ثروت از طریق بیت المال و ثروت اندوزی بعد از کسب قدرت و ریاست با داشتن ثروت قبل از تصاحب قدرت و ریاست متفاوت است. امروزه شاهد حضور انسانهایی در عرصه قدرت سیاسی هستیم که قبل از اینکه امور جامعه را بر عهده گیرند یک شهروند عادی بوده اند که شهروندان دیگر نه بر ثروت آنان خرده می گرفتند و نه نگاه خاص به آنان داشتند. حال که مسئولیتی بر عهده آنان گذاشته شده است نمی توان گفت چون ثروت دارند خائن اند. نه خیر، ثروتی که از راه حلال به دست آمده باشد و وجوهات شرعی آن نیز پرداخت شده باشد و با چپاول و دست درازی به بیت المال نبوده باشد چه اشکالی دارد مگر دین از ثروت داشتن نهی کرده است مگر دین مبین اسلام انسان ها را به فقر و نداری دعوت کرده است. جامعه فقیر یا انسان فقیر در کجای دین مورد تعریف و تمجید قرار گرفته است.

    حاصل اینکه: کسب ثروت از طریق دست درازی به بیت المال مورد نهی بوده و ممنوع است اما کسب ثروت از ناحیه تلاش و کوشش و مجاری حلال مانعی ندارد چه برای حاکم و چه برای غیر حاکم. البته حاکمان علی رغم داشتن ثروت(آن گونه که امیرالمومنین (علیه السلام) داشت) موظف به مواسات با شهروندان هستند. در نتیجه سخن علوی که می فرماید اگر به هنگام خروج از شهر شما بیش از هنگام ورود داشتم خائن شمرده می شوم مقصود ثروت اندوزی از طریق اموال شهروندان و بیت المال مسلمین است که قطعا مذموم و ممنوع است.


    پی نوشت:
    1. ابن شهر آشوب مازندرانى، محمد بن على، مناقب آل أبي طالب (عليهم السلام) ناشر: علامه، 1379ق، چاپ اول، قم، ج 2 ص 98.
    سلام علیکم
    ببینید سوال من همینه
    امیرالمومنین(ع) هر شهری که می رفتند کار می کردند. انفاق های فراوانی هم که داشتند نشون میده درآمد خوبی از کارشون کسب می کردند و اندوخته ای داشتند.
    اما به این شهر که اومدن فقط با یک لباس و یک مرکب، وقتی هم که خواستند بردند فقط همان لباس و مرکب.
    نفرمودند اگر چیزی از بیت المال با خود بردم خیانتکارم، بلکه فرمودند به جز لباس و مرکبم اگر چیز دیگری داشتم خیانتکارم.
    خب چرا؟
    چرا نباید اندوخته و دسترنج خودشان را با خود می برده اند؟
    حلال کنید...

  5. تشکر


  6. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۹۷
    نوشته
    100
    مورد تشکر
    183 پست
    حضور
    3 روز 17 ساعت 55 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    با سلام
    حاکم متعلق به مردم است خادم مردم است نه طلبکار. اجر اخروی باید مد نظر باشد. یا کسی زمامداری را می پذیرد یا نمی پذیرد اگر پذیرفت نباید توقع سپاس و ستایش یا اجر دنیوی باشد. اگر کسی هم واقعا مستحق باشد میتواند از این حق خود بگذرد. آنگونه که امیرالمومنین گذشتند.


  7. #6

    تاریخ عضویت
    جنسیت دي ۱۳۹۱
    نوشته
    3,070
    صلوات
    1749
    تعداد دلنوشته
    22
    مورد تشکر
    16,988 پست
    حضور
    259 روز 16 ساعت 47 دقیقه
    دریافت
    50
    آپلود
    7
    گالری
    60



    سلام علیکم
    نقل قول نوشته اصلی توسط واسع نمایش پست
    با سلام
    حاکم متعلق به مردم است خادم مردم است نه طلبکار. اجر اخروی باید مد نظر باشد. یا کسی زمامداری را می پذیرد یا نمی پذیرد اگر پذیرفت نباید توقع سپاس و ستایش یا اجر دنیوی باشد. اگر کسی هم واقعا مستحق باشد میتواند از این حق خود بگذرد. آنگونه که امیرالمومنین گذشتند.
    خب اینکه اجر زمامداری نیست؟
    کاری است که مثل همه مردم و حتی بیشتر (مستقل از زمامداری) برای معاش خود و دستگیری از بندگان به آن پرداخته اند.

    سوال
    آیا فعالیت اقتصادی برای حاکمان اسلامی ممنوع است؟ یا اگر به فعالیت اقتصادی پرداختند حق ندارند از عواید ان استفاده کنند؟ یا تا زمانی که در آن شهر هستند امکان استفاده دارند و پس از آن خیر؟
    حلال کنید...

  8. تشکر


  9. #7

    تاریخ عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۹۷
    نوشته
    100
    مورد تشکر
    183 پست
    حضور
    3 روز 17 ساعت 55 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    با سلام و احترام
    حق کار اقتصادی محفوظ است عواید آن نیز به خود آنان می رسد البته کسی که مسئولیتی را می پذیرد باید طبق قوانین عمل کند و مازاد وقت خویش را به کارهای شخصی چون کار اقتصادی بپردازد. در هر صورت تأمین معاش کارگزاران نظام اسلامی از بیت المال اشکال ندارد بلکه یک ضرورت و طبق قانون باید انجام شود همانطور که در حکومت علوی کارگزاران سهمی از بیت المال داشتند. نهایتا می توان گفت امیرالمومنین از این حق خود گذشته است. ناگفته نماند که همه این افراد می توانند حقوق مشخص شده را دریافت کنند و می توانند دریافت نکنند و در این کار مختارند. لذا قرار هم نیست کسی که چند روزی مسئولیتی را بر عهده می گیرد اگر ثروتی دارد آن را به دریا بریزد تا بتواند مسئول شود.

  10. تشکرها 2


  11. #8

    تاریخ عضویت
    جنسیت دي ۱۳۹۱
    نوشته
    3,070
    صلوات
    1749
    تعداد دلنوشته
    22
    مورد تشکر
    16,988 پست
    حضور
    259 روز 16 ساعت 47 دقیقه
    دریافت
    50
    آپلود
    7
    گالری
    60



    نقل قول نوشته اصلی توسط واسع نمایش پست
    با سلام و احترام
    حق کار اقتصادی محفوظ است عواید آن نیز به خود آنان می رسد البته کسی که مسئولیتی را می پذیرد باید طبق قوانین عمل کند و مازاد وقت خویش را به کارهای شخصی چون کار اقتصادی بپردازد. در هر صورت تأمین معاش کارگزاران نظام اسلامی از بیت المال اشکال ندارد بلکه یک ضرورت و طبق قانون باید انجام شود همانطور که در حکومت علوی کارگزاران سهمی از بیت المال داشتند. نهایتا می توان گفت امیرالمومنین از این حق خود گذشته است. ناگفته نماند که همه این افراد می توانند حقوق مشخص شده را دریافت کنند و می توانند دریافت نکنند و در این کار مختارند. لذا قرار هم نیست کسی که چند روزی مسئولیتی را بر عهده می گیرد اگر ثروتی دارد آن را به دریا بریزد تا بتواند مسئول شود.
    سلام علیکم
    این روایت مربوط به چه زمانیه؟ حضرت(ع) وارد چه شهری شده بودند و چه مدت اونجا موندند؟
    حلال کنید...

  12. تشکر


  13. #9

    تاریخ عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۹۷
    نوشته
    100
    مورد تشکر
    183 پست
    حضور
    3 روز 17 ساعت 55 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    با سلام و احترام
    روشن است که روایت مربوط به زمانی است که حضرت حکومت را بر عهده داشته اند.
    در خود این روایت لفظ «بلادکم» آمده و دقیقا روشن نیست که چه شهری است اما در روایت مشابه آن گاهی کوفه ذکر شده و گاهی بصره . روایت به شرح زیر است:

    كان عليّ عليه السلام يقول:
    «يا أهَل الكوفة، إذا أَنَا خرجتُ من عندكم بغير رَحلي وراحِلَتي وغلامي فأَنَا خائنٌ، وكانت نفقته تأتيه من غلّته بالمدينة من يَنْبُع، وكان يطعم النَّاس الخُبْز واللَّحم، ويأكل من الثَّريدِ بالزَّيتِ، ويُكلِّلُها بالتَّمرِ مِنَ العَجْوةِ ...».[1]

    و في رواية:
    «يا أهلَ البَصرةِ، ما تنْقِمونَ مِنِّي؟ إنَّ هذا لَمِن غَزْلِ أهلِي»،
    و أشار إلى قميصه.[2] و روى أبو مِخْنَف لوط بن يَحْيَى، عن رجاله، قال: «لمَّا أراد أمير المؤمنين عليه السلام التُّوجُّهَ إلى الكوفة قام في أهل البصرة، فقال:
    ما تنْقِمون عليّ يا أهل البصرة؟- وأشار إلى قميصه وردائِهِ، فقال:- واللَّه إنَّهما لَمِنْ غَزلِ أهلِي ما تنْقِمونَ منِّي يا أهلَ البَصرَةِ؟- وأشار إلى صرّة في يَدِهِ فيها نَفَقَتُهُ فَقالَ:- واللَّه ما هي إلَّامن غلّتي بالمدينة، فإن أَنَا خرجتُ من عندكم بأكثر ممَّا ترون فأَنَا عند اللَّه من الخائنين.[3][4]


    [1] الغارات: ج 1 ص 68، بحار الأنوار: ج 41 ص 137؛ شرح نهج البلاغة لابن أبي الحديد: ج 2 ص 200.

    [2] المناقب لابن شهرآشوب: ج 2 ص 98، بحار الأنوار: ج 40 ص 325 ح 7.

    [3] الجمل: ص 422.

    [4] احمدى ميانجى، على، مكاتيب الأئمة عليهم السلام - قم، چاپ: اول، 1426ق.


  14. تشکرها 2


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود