صفحه 2 از 2 نخست 12
جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: افت معنوی و تقویت اراده

  1. #11

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۶
    نوشته
    300
    مورد تشکر
    530 پست
    حضور
    15 روز 2 ساعت 51 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    با توجه به توضیحاتی که دادید چند نکته خدمت شما عرض می کنم:

    هر ندایی که باعث رکود و ناامیدی شما می شود را از شیطان بدانید.

    الشَّيْطانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَ يَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشاءِ وَ اللَّهُ يَعِدُكُمْ مَغْفِرَةً مِنْهُ وَ فَضْلاً وَ اللَّهُ واسِعٌ عَليم‏؛ شیطان شما را به تهیدستی بیم میدهد و به گناه امر میکند و خداوند به شما وعده آمرزش و فضل میدهد و خداوند وسعت بخش دانا است.(1)

    گاهی اوقات از دست دادن حالات معنوی تدبیر خداوند متعال برای تربیت بنده اش می باشد. مثلا ممکن است بخواهد بنده اش را از عجب و غرور حفظ کند و در حسرتی که دچار او می شود اجر او را دو چندان کند. همچنین درد فراغ خود را به او بچشاند تا تشنه وصال شود.

    گاهی نیز توانایی جمع مقام مع الحق و مع الخلق را به او می آموزد تا به یک باره امور معاش و زندگی او مختل نشود و بتواند حالات معنوی خود را مستور کند و تکالیف خانوادگی و اجتماعی خود را انجام دهد.

    در برخی موارد مشکلات زندگی فرد را به آستان درگاه الهی می کشاند و با بر طرف شدن آن از خداوند فاصله می گیرد.
    «وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ الضُّرُّ دَعانا لِجَنْبِهِ أَوْ قاعِداً أَوْ قائِماً فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنا إِلى‏ ضُرٍّ مَسَّهُ كَذلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفينَ ما كانُوا يَعْمَلُون‏؛ هنگامى كه به انسان زيان (و ناراحتى) رسد، ما را (در هر حال) در حالى كه به پهلو خوابيده، يا نشسته، يا ايستاده است، می خواند امّا هنگامى كه ناراحتى را از او برطرف ساختيم، چنان می رود كه گويى هرگز ما را براى حل مشكلى كه به او رسيده بود، نخوانده است! اين گونه براى اسرافكاران، اعمالشان زينت داده شده است (كه زشتى اين عمل را درك نمی كنند)».(2)

    حضرت موسى (عليه السلام) در مناجات با خداوند عرضه داشت:
    «يَا رَبِّ لَا مَرَضٌ يُضْنِينِي وَ لَا صِحَّةٌ تُنْسِينِي وَ لَكِنْ بَيْنَ ذَلِكَ أَمْرَضُ تَارَةً فَأَشْكُرُكَ وَ أَصِحُّ تَارَةً فَأَشْكُرُكَ؛ خدايا دوست ندارم كه بيمار و ضعيف گردم و در عبادت من سستى پيدا گردد و هم دوست ندارم هميشه سالم باشم كه تو را فراموش كنم، بلكه دوست دارم گاهى بيمار شوم كه تو را ياد كنم و گاهى سالم شوم، و تو را شكرگذارم.»(3)

    توفیق و تقرب خود را از میزان تقید و عمل خود به واجبات و تحرز و دوری خود از محرمات اندازه بگیرید. نسبت به اعمال روزانه خود مراقبت داشته باشید و در مورد حق الله و حق الناس بر خود سخت بگیرید. مبنای سیر معنوی و حرکت عرفانی عمل به واجبات و ترک محرمات است. مطمئن باشید اگر در این مرحله تثبیت شدید به اندک جذبه ای به تماشای اسماء الله خواهید نشست. اگرچه بنابر مصالحی رسیدن به این مقام به تاخیر افتد.


    1. بقره، 268.
    2. یونس، 12.
    3. ارشاد القلوب الی الصواب، ص42.



  2. #12

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۶
    نوشته
    300
    مورد تشکر
    530 پست
    حضور
    15 روز 2 ساعت 51 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    امیرالمومنین(علیه السلام) میفرمایند:

    يَا كُمَيْلُ لَا تَغْتَرَّ بِأَقْوَامٍ يُصَلُّونَ فَيُطِيلُونَ وَ يَصُومُونَ فَيُدَاوِمُونَ وَ يَتَصَدَّقُونَ فَيُحْسِنُونَ فَإِنَّهُمْ مَوْقُوفُونَ‏ يَا كُمَيْلُ أُقْسِمُ بِاللَّهِ لَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ ص يَقُولُ إِنَّ الشَّيْطَانَ إِذَا حَمَلَ قَوْماً عَلَى الْفَوَاحِشِ مِثْلِ الزِّنَا وَ شُرْبِ الْخَمْرِ وَ الرِّبَا وَ مَا أَشْبَهَ ذَلِكَ مِنَ الْخَنَا وَ الْمَآثِمِ حَبَّبَ إِلَيْهِمُ الْعِبَادَةَ الشَّدِيدَةَ وَ الْخُشُوعَ وَ الرُّكُوعَ وَ الْخُضُوعَ وَ السُّجُودَ ثُمَّ حَمَلَهُمْ عَلَى وَلَايَةِ الْأَئِمَّةِ الَّذِينَ‏ يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ لا يُنْصَرُونَ‏ يَا كُمَيْلُ إِنَّهُ مُسْتَقَرٌّ وَ مُسْتَوْدَعٌ‏ وَ احْذَرْ أَنْ تَكُونَ مِنَ الْمُسْتَوْدَعِينَ- يَا كُمَيْلُ إِنَّمَا تَسْتَحِقُّ أَنْ تَكُونَ مُسْتَقَرّاً إِذَا لَزِمْتَ الْجَادَّةَ الْوَاضِحَةَ الَّتِي لَا تُخْرِجُكَ إِلَى عِوَجٍ وَ لَا تُزِيلُكَ عَنْ مَنْهَجِ مَا حَمَلْنَاكَ عَلَيْهِ وَ مَا هَدَيْنَاكَ إِلَيْهِ‏ يَا كُمَيْلُ لَا رُخْصَةَ فِي فَرْضٍ وَ لَا شِدَّةَ فِي نَافِلَةٍ- يَا كُمَيْلُ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ لَا يَسْأَلُكَ إِلَّا عَمَّا فَرَضَ وَ إِنَّمَا قَدَّمْنَا عَمَلَ النَّوَافِلِ بَيْنَ أَيْدِينَا لِلْأَهْوَالِ الْعِظَامِ وَ الطَّامَّةِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ يَا كُمَيْلُ إِنَّ الْوَاجِبَ لِلَّهِ أَعْظَمُ مِنْ أَنْ تُزِيلَهُ الْفَرَائِضُ وَ النَّوَافِلُ وَ جَمِيعُ الْأَعْمَالِ وَ صَالِحُ الْأَمْوَالِ‏ وَ لَكِنْ مَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً فَهُوَ خَيْرٌ لَه‏؛

    اى كميل! طول نماز و روزه و صدقه‏ مردم ترا فريب ندهد! پس گمان می كنى آنان پرسيده می شوند سواى دوستى ما؟ اى كميل! شنيدم كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلم ميفرمود: كه شيطان هر گاه مردم را وادار به زنا و شراب خوردن و ربا و مانند اينها از گناه و فحشاء کند، ايشان را به عبادت و فروتنى و ركوع و سجود بعد وا می دارد. سپس آنان را به دوستى پيشوايانى كه به آتش دعوت ميكنند و روز قيامت يارى نمی شوند وا میدارد. اى كميل! ايمان دو قسم است: ثابت و غير ثابت! زينهار مبادا از آنان باشى كه ايمانش غير ثابت است.

    اى كميل! همانا وقتى استوار و پابرجا خواهى بود راه روشنى كه تو را به سوى انحراف نمي برد و از راهي كه ما تو را بر آن هدايت كرديم بيرون نشوى.

    اى كميل! از واجبات نمی ‏توان سر پيچيد و فشارى هم در مستحبات نيست. اى كميل! همانا خداى عز و جل جز از واجبات نمی پرسد و همانا جلو انداختيم انجام دادن نافله را براى ترس و بيم و سختى روز قيامت. اى كميل! همانا واجبات براى خدا بالاتر از اين است كه مستحبات و اعمال شايسته آنها را مزاحم شوند، ولى كسى كه بعد از واجبات مستحبات را انجام دهد برايش بهتر است.(1)

    پی نوشت:
    1. بحار الأنوار، ج‏74، ص272 و 273.

    ویرایش توسط بدیع : ۱۳۹۷/۰۷/۳۰ در ساعت ۲۱:۳۳


  3. #13

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۶
    نوشته
    300
    مورد تشکر
    530 پست
    حضور
    15 روز 2 ساعت 51 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0




    در روایتی که منسوب به امام صادق(علیه السلام) است آمده است:

    «إِذَا اسْتَقْبَلْتَ الْقِبْلَةَ فَانْسَ الدُّنْيَا وَ مَا فِيهَا وَ الْخَلْقَ وَ مَا هُمْ فِيهِ وَ اسْتَفْرِغْ قَلْبَكَ مِنْ كُلِّ شَاغِلٍ يَشْغَلُكَ عَنِ اللَّهِ وَ عَايِنْ بِسِرِّكَ عَظَمَةَ اللَّهِ‏ وَ اذْكُرْ وُقُوفَكَ بَيْنَ يَدَيْهِ يَوْمَ تَبْلُو كُلُّ نَفْسٍ مَا أَسْلَفَتْ وَ رُدُّوا إِلَى اللَّهِ مَوْلَاهُمُ الْحَقِّ وَ قِفْ عَلَى قَدَمِ الْخَوْفِ وَ الرَّجَاءِ فَإِذَا كَبَّرْتَ فَاسْتَصْغِرْ مَا بَيْنَ السَّمَوَاتِ الْعُلَى وَ الثَّرَى دُونَ كِبْرِيَائِهِ فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَى إِذَا اطَّلَعَ عَلَى قَلْبِ الْعَبْدِ وَ هُوَ يُكَبِّرُ وَ فِي قَلْبِهِ عَارِضٌ عَنْ حَقِيقَةِ تَكْبِيرِهِ قَالَ يَا كَاذِبُ‏ أَ تَخْدَعُنِي‏ وَ عِزَّتِي وَ جَلَالِي لَأَحْرِمَنَّكَ حَلَاوَةَ ذِكْرِي وَ لَأَحْجُبَنَّكَ عَنْ قُرْبِي وَ الْمُسَارَّةَ بِمُنَاجَاتِی؛

    هر گاه رو به قبله آوردى از براى نماز، پس بايد فراموش كنى دنيا را و هر چه در دنيا است، و باز فراموش كنى خلق عالم را و آنچه خلق عالم گرفتار او هستند. و به خاطر رسان، ايستاده شدن از روى خجالت و شرمندگى، پيش روى خداى را عزّ و جلّ، در روزى كه آشكار می ‏شود از براى هر نفس، هر چه كرده است در دنيا، از نيك و بد. و بازگشت همه در آن روز به جانب خداوند عالم است، كه حقّ محض است و ظلم به او روا نيست. و بايست به قدم خوف و رجا، به طريقى كه ترس عذاب و اميد رحمت يكسان باشد. هر گاه تكبير احترام نماز می گوئى، يا هر تكبيرى كه می گوئى، در خاطر بگذران سهل بودن و حقير بودن هر چه در آسمان‏ها و زمينها است، در جنب بزرگوارى خداوند عالم. اگر نمازگزار، در وقت تكبير نماز گفتن، به خاطر نگذراند بزرگوارى خداى را به طريقى كه دانستى، در دل او خدشه‏اى از بزرگى او باشد، يا بزرگى غير او را در آن وقت به خاطر گذراند، خداوند عالم در جواب تكبير او می گويد كه: اى دروغگو، خدعه می كنى به من؟! و فريب من می دهى؟! قسم به بزرگوارى من كه در مكافات اين عمل تو، مبتلا كنم تو را به بلاى چندى، كه آسان‏تر از همه اين باشد كه: محروم كنم تو را از ذكر خود، كه توفيق ذكر من نيابى، نگذارم كه به بساط قرب من نزديك شوى.(1)

    در روایات دیگری نیز گناه به عنوان عاملی برای محروم شدن از لذت مناجات عنوان شده است. البته این گناه ممکن است نسبت به انتظاری که از هر فرد وجود دارد متفاوت باشد. گاهی اوقات این گناه استفاده نکردن از فرصتی است که خداوند متعال برای مناجات ببشتر به بنده خود میدهد. بنابراین وقتی انسان احساس کشش معنوی در درون خود پیدا کرد نباید نسبت به آن بی تفاوت باشد. در چنین شرایطی می بایست ظرافت های بیشتری را در رفتار و برنامه عبادی خود در پیش بگیرد تا زمینه برای حفظ و تقویت آن فراهم آید.

    پی نوشت:
    1. مستدرك الوسائل و مستنبط المسائل، ج‏4، ص95.



  4. #14

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۲
    نوشته
    30,286
    مورد تشکر
    41,506 پست
    حضور
    127 روز 27 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    1



    نقل قول نوشته اصلی توسط بدیع نمایش پست
    هر ندایی که باعث رکود و ناامیدی شما می شود را از شیطان بدانید.
    سلام

    شیاطین جن و انس

    افت معنوی و تقویت اراده


  5. #15

    تاریخ عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۷
    نوشته
    206
    مورد تشکر
    677 پست
    حضور
    20 روز 12 ساعت 27 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    با سلام و احترام

    استاد گرامی از توصیه ها و راهنمایی های شما سپاسگزارم
    همچنین از سایر کاربران گرامی
    پاینده باشید

    سپاس


  6. #16

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۶
    نوشته
    300
    مورد تشکر
    530 پست
    حضور
    15 روز 2 ساعت 51 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    جمع بندی





    پرسش: از حدود سال 93 اتفاقاتی در زندگی من افتاد که باعث گرایش بیشتر من به مذهب شد. در این برهه برخی از اقوام نزدیک را از دست دادم و شاید همین مسئله گرایش من را به آخرت بیشتر کرد. درباره خدا بیشتر فکر میکردم و در نماز حالت خوبی داشتم. این حالات تا دو سال ادامه پیدا کرد اما به مرور زمان احساس کردم در سیر نزول قرار گرفتم. دیگر از اخلاص قبلی خبری نبود. اراده ام ضعیف شده است. خیلی خودم را سرزنش میکنم و حسرت آن روزها را میخورم. میخاستم علت این تغییر را پیدا کنم و اینکه چگونه به حالت های قبلی ام برگردم.



    پاسخ: هر ندایی که باعث رکود و ناامیدی شما می شود را از شیطان بدانید.

    «الشَّيْطانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَ يَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشاءِ وَ اللَّهُ يَعِدُكُمْ مَغْفِرَةً مِنْهُ وَ فَضْلاً وَ اللَّهُ واسِعٌ عَليم‏؛ شیطان شما را به تهیدستی بیم میدهد و به گناه امر میکند و خداوند به شما وعده آمرزش و فضل میدهد و خداوند وسعت بخش دانا است.»(1)

    گاهی اوقات از دست دادن حالات معنوی تدبیر خداوند متعال برای تربیت بنده اش می باشد. مثلا ممکن است بخواهد بنده اش را از عجب و غرور حفظ کند و در حسرتی که دچار او می شود اجر او را دو چندان کند. همچنین درد فراغ خود را به او بچشاند تا تشنه وصال شود.

    گاهی نیز توانایی جمع مقام مع الحق و مع الخلق را به او می آموزد تا به یک باره امور معاش و زندگی او مختل نشود و بتواند حالات معنوی خود را مستور کند و تکالیف خانوادگی و اجتماعی خود را انجام دهد.

    در برخی موارد مشکلات زندگی فرد را به آستان درگاه الهی می کشاند و با بر طرف شدن آن از خداوند فاصله می گیرد.

    «وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ الضُّرُّ دَعانا لِجَنْبِهِ أَوْ قاعِداً أَوْ قائِماً فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنا إِلى‏ ضُرٍّ مَسَّهُ كَذلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفينَ ما كانُوا يَعْمَلُون‏؛ هنگامى كه به انسان زيان (و ناراحتى) رسد، ما را (در هر حال) در حالى كه به پهلو خوابيده، يا نشسته، يا ايستاده است، می خواند امّا هنگامى كه ناراحتى را از او برطرف ساختيم، چنان می رود كه گويى هرگز ما را براى حل مشكلى كه به او رسيده بود، نخوانده است! اين گونه براى اسراف كاران، اعمالشان زينت داده شده است (كه زشتى اين عمل را درك نمی كنند)».(2)

    حضرت موسى (عليه السلام) در مناجات با خداوند عرضه داشت:

    »يَا رَبِّ لَا مَرَضٌ يُضْنِينِي وَ لَا صِحَّةٌ تُنْسِينِي وَ لَكِنْ بَيْنَ ذَلِكَ أَمْرَضُ تَارَةً فَأَشْكُرُكَ وَ أَصِحُّ تَارَةً فَأَشْكُرُكَ؛ خدايا دوست ندارم كه بيمار و ضعيف گردم و در عبادت من سستى پيدا گردد و هم دوست ندارم هميشه سالم باشم كه تو را فراموش كنم، بلكه دوست دارم گاهى بيمار شوم كه تو را ياد كنم و گاهى سالم شوم، و تو را شكرگذارم.»(3)

    توفیق و تقرب خود را از میزان تقید و عمل خود به واجبات و تحرز و دوری خود از محرمات اندازه بگیرید. نسبت به اعمال روزانه خود مراقبت داشته باشید و در مورد حق الله و حق الناس بر خود سخت بگیرید. مبنای سیر معنوی و حرکت عرفانی عمل به واجبات و ترک محرمات است. مطمئن باشید اگر در این مرحله تثبیت شدید به اندک جذبه ای به تماشای اسماء الله خواهید نشست. اگرچه بنابر مصالحی رسیدن به این مقام به تاخیر افتد.

    امیرالمومنین(علیه السلام) میفرمایند:

    «يَا كُمَيْلُ لَا تَغْتَرَّ بِأَقْوَامٍ يُصَلُّونَ فَيُطِيلُونَ وَ يَصُومُونَ فَيُدَاوِمُونَ وَ يَتَصَدَّقُونَ فَيُحْسِنُونَ فَإِنَّهُمْ مَوْقُوفُونَ‏ يَا كُمَيْلُ أُقْسِمُ بِاللَّهِ لَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ ص يَقُولُ إِنَّ الشَّيْطَانَ إِذَا حَمَلَ قَوْماً عَلَى الْفَوَاحِشِ مِثْلِ الزِّنَا وَ شُرْبِ الْخَمْرِ وَ الرِّبَا وَ مَا أَشْبَهَ ذَلِكَ مِنَ الْخَنَا وَ الْمَآثِمِ حَبَّبَ إِلَيْهِمُ الْعِبَادَةَ الشَّدِيدَةَ وَ الْخُشُوعَ وَ الرُّكُوعَ وَ الْخُضُوعَ وَ السُّجُودَ ثُمَّ حَمَلَهُمْ عَلَى وَلَايَةِ الْأَئِمَّةِ الَّذِينَ‏ يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ لا يُنْصَرُونَ‏ يَا كُمَيْلُ إِنَّهُ مُسْتَقَرٌّ وَ مُسْتَوْدَعٌ‏ وَ احْذَرْ أَنْ تَكُونَ مِنَ الْمُسْتَوْدَعِينَ- يَا كُمَيْلُ إِنَّمَا تَسْتَحِقُّ أَنْ تَكُونَ مُسْتَقَرّاً إِذَا لَزِمْتَ الْجَادَّةَ الْوَاضِحَةَ الَّتِي لَا تُخْرِجُكَ إِلَى عِوَجٍ وَ لَا تُزِيلُكَ عَنْ مَنْهَجِ مَا حَمَلْنَاكَ عَلَيْهِ وَ مَا هَدَيْنَاكَ إِلَيْهِ‏ يَا كُمَيْلُ لَا رُخْصَةَ فِي فَرْضٍ وَ لَا شِدَّةَ فِي نَافِلَةٍ- يَا كُمَيْلُ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ لَا يَسْأَلُكَ إِلَّا عَمَّا فَرَضَ وَ إِنَّمَا قَدَّمْنَا عَمَلَ النَّوَافِلِ بَيْنَ أَيْدِينَا لِلْأَهْوَالِ الْعِظَامِ وَ الطَّامَّةِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ يَا كُمَيْلُ إِنَّ الْوَاجِبَ لِلَّهِ أَعْظَمُ مِنْ أَنْ تُزِيلَهُ الْفَرَائِضُ وَ النَّوَافِلُ وَ جَمِيعُ الْأَعْمَالِ وَ صَالِحُ الْأَمْوَالِ‏ وَ لَكِنْ مَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً فَهُوَ خَيْرٌ لَه‏؛

    اى كميل! طول نماز و روزه و صدقه‏ مردم تو را فريب ندهد! پس گمان می كنى آنان پرسيده می شوند سواى دوستى ما؟ اى كميل! شنيدم كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلم ميفرمود: كه شيطان هر گاه مردم را وادار به زنا و شراب خوردن و ربا و مانند اينها از گناه و فحشاء کند، ايشان را به عبادت و فروتنى و ركوع و سجود بعد وا می دارد. سپس آنان را به دوستى پيشوايانى كه به آتش دعوت ميكنند و روز قيامت يارى نمی شوند وا میدارد. اى كميل! ايمان دو قسم است: ثابت و غير ثابت! زينهار مبادا از آنان باشى كه ايمانش غير ثابت است.

    اى كميل! همانا وقتى استوار و پابرجا خواهى بود راه روشنى كه تو را به سوى انحراف نمي برد و از راهي كه ما تو را بر آن هدايت كرديم بيرون نشوى.

    اى كميل! از واجبات نمی ‏توان سر پيچيد و فشارى هم در مستحبات نيست. اى كميل! همانا خداى عز و جل جز از واجبات نمی پرسد و همانا جلو انداختيم انجام دادن نافله را براى ترس و بيم و سختى روز قيامت. اى كميل! همانا واجبات براى خدا بالاتر از اين است كه مستحبات و اعمال شايسته آنها را مزاحم شوند، ولى كسى كه بعد از واجبات مستحبات را انجام دهد برايش بهتر است.(4)

    در روایتی که منسوب به امام صادق(علیه السلام) است آمده است:

    «إِذَا اسْتَقْبَلْتَ الْقِبْلَةَ فَانْسَ الدُّنْيَا وَ مَا فِيهَا وَ الْخَلْقَ وَ مَا هُمْ فِيهِ وَ اسْتَفْرِغْ قَلْبَكَ مِنْ كُلِّ شَاغِلٍ يَشْغَلُكَ عَنِ اللَّهِ وَ عَايِنْ بِسِرِّكَ عَظَمَةَ اللَّهِ‏ وَ اذْكُرْ وُقُوفَكَ بَيْنَ يَدَيْهِ يَوْمَ تَبْلُو كُلُّ نَفْسٍ مَا أَسْلَفَتْ وَ رُدُّوا إِلَى اللَّهِ مَوْلَاهُمُ الْحَقِّ وَ قِفْ عَلَى قَدَمِ الْخَوْفِ وَ الرَّجَاءِ فَإِذَا كَبَّرْتَ فَاسْتَصْغِرْ مَا بَيْنَ السَّمَوَاتِ الْعُلَى وَ الثَّرَى دُونَ كِبْرِيَائِهِ فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَى إِذَا اطَّلَعَ عَلَى قَلْبِ الْعَبْدِ وَ هُوَ يُكَبِّرُ وَ فِي قَلْبِهِ عَارِضٌ عَنْ حَقِيقَةِ تَكْبِيرِهِ قَالَ يَا كَاذِبُ‏ أَ تَخْدَعُنِي‏ وَ عِزَّتِي وَ جَلَالِي لَأَحْرِمَنَّكَ حَلَاوَةَ ذِكْرِي وَ لَأَحْجُبَنَّكَ عَنْ قُرْبِي وَ الْمُسَارَّةَ بِمُنَاجَاتِی؛

    هر گاه رو به قبله آوردى از براى نماز، پس بايد فراموش كنى دنيا را و هر چه در دنيا است، و باز فراموش كنى خلق عالم را و آنچه خلق عالم گرفتار او هستند. و به خاطر رسان، ايستاده شدن از روى خجالت و شرمندگى، پيش روى خداى را عزّ و جلّ، در روزى كه آشكار می ‏شود از براى هر نفس، هر چه كرده است در دنيا، از نيك و بد. و بازگشت همه در آن روز به جانب خداوند عالم است، كه حقّ محض است و ظلم به او روا نيست. و بايست به قدم خوف و رجا، به طريقى كه ترس عذاب و اميد رحمت يكسان باشد. هر گاه تكبير احترام نماز می گوئى، يا هر تكبيرى كه می گوئى، در خاطر بگذران سهل بودن و حقير بودن هر چه در آسمان‏ها و زمينها است، در جنب بزرگوارى خداوند عالم. اگر نمازگزار، در وقت تكبير نماز گفتن، به خاطر نگذراند بزرگوارى خداى را به طريقى كه دانستى، در دل او خدشه‏ اى از بزرگى او باشد، يا بزرگى غير او را در آن وقت به خاطر گذراند، خداوند عالم در جواب تكبير او می گويد كه: اى دروغگو، خدعه می كنى به من؟! و فريب من می دهى؟! قسم به بزرگوارى من كه در مكافات اين عمل تو، مبتلا كنم تو را به بلاى چندى، كه آسان‏تر از همه اين باشد كه: محروم كنم تو را از ذكر خود، كه توفيق ذكر من نيابى، نگذارم كه به بساط قرب من نزديك شوى.(5)

    در روایات دیگری نیز گناه به عنوان عاملی برای محروم شدن از لذت مناجات عنوان شده است. البته این گناه ممکن است نسبت به انتظاری که از هر فرد وجود دارد متفاوت باشد. گاهی اوقات این گناه استفاده نکردن از فرصتی است که خداوند متعال برای مناجات ببشتر به بنده خود میدهد. بنابراین وقتی انسان احساس کشش معنوی در درون خود پیدا کرد نباید نسبت به آن بی تفاوت باشد. در چنین شرایطی می بایست ظرافت های بیشتری را در رفتار و برنامه عبادی خود در پیش بگیرد تا زمینه برای حفظ و تقویت آن فراهم آید.

    پی نوشت ها:


    1. بقره، 268.
    2. یونس، 12.
    3. دیلمی، حسن بن محمد(841ق)، ارشاد القلوب الی الصواب، نشر الشریف الرضی، قم، ص42.
    4. مجلسی، محمد باقر(1110ق)، بحار الانوار، بیروت، دار احیا التراث العربی، ج‏74، ص272 و 273.
    5. نورى، حسين بن محمد تقى‏(1320ق)، مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، قم، موسسه آل البیت علیهم السلام، ج‏4، ص95.

    ویرایش توسط بدیع : ۱۳۹۷/۰۸/۲۹ در ساعت ۱۹:۴۴


صفحه 2 از 2 نخست 12

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود