جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: فرزندان را حق شنو تربیت کنیم یا حرف شنو

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۷
    نوشته
    1,767
    مورد تشکر
    2,797 پست
    حضور
    62 روز 7 ساعت 1 دقیقه
    دریافت
    1
    آپلود
    0
    گالری
    0

    فرزندان را حق شنو تربیت کنیم یا حرف شنو




    سلام
    تربیت اسلامی مراتبی دارد.
    اینکه به بزرگتر احترام کنیم، جز ادب است اما گاهی بزرگتر هم حق را کتمان میکند ( بعلت معصوم نبودن )

    چگونه میتوان در جامعه فرزندان را حق شنو تربیت کرد نه حرف شنو!؟


    راهنمایی فرمایید
    متشکریم
    بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
    یا الله و یا رحمن یا رحیم یا مقلب القلوب ثبت قلبی الی دینک
    الهی العفو و لک الحمد


  2. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۰
    نوشته
    4,855
    مورد تشکر
    10,405 پست
    حضور
    158 روز 10 ساعت 11 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    1
    گالری
    18




    با نام و یاد دوست

    فرزندان را حق شنو تربیت کنیم یا حرف شنو

    کارشناس بحث: استاد امید


    سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی

    عشق محمد بس است و آل محمد



    فرزندان را حق شنو تربیت کنیم یا حرف شنو

  3. تشکرها 2


  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۷
    نوشته
    42
    مورد تشکر
    148 پست
    حضور
    1 روز 12 ساعت 49 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط کربلائی نمایش پست
    سلام
    تربیت اسلامی مراتبی دارد.
    اینکه به بزرگتر احترام کنیم، جز ادب است اما گاهی بزرگتر هم حق را کتمان میکند ( بعلت معصوم نبودن )

    چگونه میتوان در جامعه فرزندان را حق شنو تربیت کرد نه حرف شنو!؟


    راهنمایی فرمایید
    متشکریم
    سلام

    مسلّما اینکه فرزند حق شنو باشد، بر اینکه حرف شنو باشد ترجیح دارد. اما تربیت فرزند چگونه باید باشد که فرزند حق شنو گردد؟ در پاسخ به این سؤال باید بگویم:
    اولین افرادی که فرزند در دنیا می بیند و با آنها رابطه دارد، والدین هستند. والدین نه تنها نیازهای اوّلیّه یِ فرزند(خوراک، پوشاک، امنیّت) را تهیه می کنند؛ بلکه مهم ترین منبع برای آموزش و تربیت فرزند نیز می باشند. آموزش و تربیت فرزند تنها از راه توصیه و سفارش محقّق نمی شود. «
    الگوپذیریِ فرزند از والدین» موضوعی است که در آموزش و تربیت فرزند نقش اساسی دارد. تقلید فرزند از پدر و مادر امری جبری است. یعنی طبیعتِ کودک او را به سوی تقلید از والدین سوق می دهد. پدر و مادر با رفتارها و گفتارهایشان می توانند هم اثر خوب و مثبت و هم اثر بد و منفی روی فرزند خود بگذارند. البته رفتار عملی از گفتار تأثیر بیشتری در تربیت فرزند دارد. به همین خاطر پدر و مادر باید در رفتارهای خود دقت زیادی به خرج دهند و تا می توانند رفتارهای درست و نیکو در تعامل با فرزند داشته باشند. در احادیثی که از حضرات معصومین (صلوات الله و سلامه علیهم اجمعین) به دست ما رسیده نیز به این مسأله تصریح و اشاره شده است. امام صادق (صلوات الله و سلامه علیه) می فرماید:«كُونُوا دُعَاةً لِلنَّاسِ بِغَیْرِ أَلْسِنَتِكُمْ لِیَرَوْا مِنْكُمُ الْوَرَعَ وَ الِاجْتِهَادَ وَ الصَّلَاةَ وَ الْخَیْرَ فَإِنَّ ذَلِكَ دَاعِیَةٌ». یعنی «مردم را با غير زبان خود دعوت كنيد، تا پارسايى و سخت كوشى و نماز و خوبى را از شما ببينند؛ زيرا اينها، خود[بهترين] مبلّغ هستند»(1). یکی از این مردم، فرزند خود انسان است. پس در تعامل با فرزند نیز بیش از هر چیز باید از رفتارهای درست و صحیح بهره جست.

    اگر والدین در گفتار خود فرزندشان را به انجام کارهای نیک توصیه نمایند، اما در عمل خلافِ آن را انجام دهند، فرزند با معیارهای دوگانه در رفتارهای والدین مواجه می شود. مثلا والدینی که از فرزندشان می خواهند همیشه راست بگوید و هیچ وقت دروغ نگوید، هنگامی که در عمل دروغ می گویند، الگوهای بدی برای فرزندشان هستند و لزوم صادق بودن را در نظر فرزندِ خود زیر سؤال می برند.

    راه دیگر برای تربیت فرزندانی حق شنو، تقویت روحیه انتقادگری و انتقادپذیری در فرزند است. برای این منظور چند نکته را باید رعایت نماییم:
    - وقتی از فرزند خود می خواهیم کار خوب و پسندیده ای را انجام دهد، حتما دلیل آن را بیان کنیم. لازم نیست دلیلی که بیان می کنیم، فلسفی باشد. همین که با زبانِ مناسبِ فرزند دلیلِ خوب بودن یک کار _مثلا مسواک زدن دندان ها_ را بیان کنیم، کودک یاد می گیرد که برای پذیرفتنِ مسائل و بیان آنها از دلیل بهره بگیرد. در این راستا گفتن اینکه «چون من می گم، باید این کار را انجام دهی» یا «چون من می خوام، تو باید این طور عمل کنی»، سمّ مهلکی در تربیت کودک است.

    - اگر می خواهیم روحیه انتقادپذیری در فرزندمان پرورش یابد، باید از خود شروع کنیم و در برابر انتقادات جبهه گیری نکنیم و از انتقاد استقبال نماییم. نباید یک انتقاد باعث شود ما عصبانی شویم و پرخاشگری کنیم. بلکه باید در برابر انتقاد دیگران محکم و استوار بمانیم، آن انتقاد را به درستی بررسی کنیم و اگر واقعا درست است بپذیریم.

    - به فرزندمان اجازه دهیم در مورد ویژگی های مثبت و منفیِ ما صحبت و اظهار نظر نماید. وقتی فرزند متوجه شود که والدین نسبت به انتقادی که به آنها می کند، حالت تدافعی ندارند، او نیز چنین رفتاری را یاد می گیرد و در برابر انتقادات والدین راحت تر برخورد می کند.

    پی نوشت:
    1:
    کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج3، ص224، جهان آرا، تهران، 1387


    پرسش و پاسخ های موضوعِ ازدواج سفید:

    http://www.askdin.com/showthread.php?t=61223&page=14


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود