جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: شهادت پیامبر (ص)

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۷
    نوشته
    1
    تشکر:
    1
    حضور
    30 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    شهادت پیامبر (ص)




    با سلام و خسته نباشید
    با سوالی برخورد کردم که خواستم از کارشناسنان محترم بپرسم
    آیا پیامبر (ص) به وسیله سمّ یک زن یهودی به شهادت رسید؟ اگر پاسخ مثبت است جزئیات آن را بفرمائید. ممنون


  2. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۰
    نوشته
    5,116
    مورد تشکر
    10,655 پست
    حضور
    169 روز 23 ساعت 46 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    1
    گالری
    18



    با نام و یاد دوست

    شهادت پیامبر (ص)

    کارشناس بحث: استاد عماد


    سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی

    عشق محمد بس است و آل محمد



    شهادت پیامبر (ص)


  3. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    605
    مورد تشکر
    1,275 پست
    حضور
    19 روز 13 ساعت 6 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    در برخی از متون آمده است: «گروهی، زنِ یکی از اشراف یهود را به نام زینب فریب دادند که پیامبر را از طریق غذا مسموم سازد. نقشه وی از این قرار بود که آن زن، کسی را خدمت یکی از یاران پیامبر فرستاد و از او پرسید که پیامبر اسلام کدام عضو از گوسفند را بیشتر دوست می دارد. او در پاسخ گفت: ذراع گوسفند مطبوع‌ترین عضو برای پیامبر است. زینب، گوسفندی را بریان کرد و آن را مسموم ساخت، و بیش از همه در ذراع آن سم داخل نمود و به عنوان هدیه خدمت پیامبر فرستاد. پیامبر نخستین لقمه ای را که به دهان گذارد، احساس کرد مسموم است. فوراً آن را از دهان در آورد، ولی کسی که با ایشان غذا می خورد، یعنی «بشر بن براء معرور» که از روی غفلت چند لقمه خورده بود؛ پس از مدتی بر اثر سم در گذشت. پیامبر دستور داد زینب را احضار کردند و به او گفت: چرا چنین جفایی را بر من روا داشتی؟! وی در پاسخ گفت: تو اوضاع قبیلة ما را هم بر هم زدی، من با خود فکر کردم که اگر فرمانروا باشی، با خوردن این سم از بین خواهی رفت، و اگر پیامبر خدا باشی، قطعاً از آن اطلاع یافته و از خوردن آن خودداری خواهی نمود.(1)
    ابن اسحاق گزارش می دهد: «رسول خدا در معرض وفات خود به «امّ بشر» دختر «براء بن معرور» که برای عیادت وی آمده بود گفت: از همان خوراکی که با برادرت در «خیبر» خورده، اکنون رگ دلم قطع می شود(2). بدین جهت مسلمانان رسول خدا را علاوه بر افتخارات نبوّت دارای مقام شهادت هم می دانستند.

    از برخی روایات و متون دینی استفاده می شود که پیامبر(ص) در جنگ خیبر مسموم شده و این مسمومیت در بیماری پیامبر مؤثر بوده است. برخی گفته اند: معروف این است که پیامبر در کسالت وفات خود می فرمود: این بیماری از آثار غذای مسمومی است که آن زن یهودی خورانده است .(3)
    شاید به خاطر همین روایات و متون تاریخی بوده که پیامبر(ص) را نیز دارای مقام شهادت می دانستند، همان گونه که ابن هشام تصریح نموده است.
    در برخی روایات نیز اشاره شده که مسمومیت پیامبر در رحلت او تأثیر گذار بوده است، از این رو حضرت در هنگام رحلت با اشاره به مسمومیت خویش در خیبر می فرمود: «نیست پیامبر و وصی مگر این که شهید شود».(4)
    کتابهای سیره و حدیث مرگ رسول خدا بوسیله سم را تایید کرده اند و آن را با احادیث متواتر ذکر کرده اند از جمله:
    ابن سعد میگوید در روایتی آمده است: پیامبر (ص) مسموم درگذشت و شصت و سه ساله بود. این قول ابن عبده است. (5)
    شیخ مفید میگوید: او در مدینه روز دوشنبه دوشب باقیمانده از ماه صفر در سال دهم هجری درگذشت درحالیکه شصت و سه سال داشت. (6)
    علامه حلی شهادت رسول خدا را به وسیله سم ذکر میکند. (7)
    در کتاب جامع الرواه آمده است: پیامبر (ص) در مدینه مسموم درگذشت.(8)
    شیخ طوسی میگوید: رسول خدا دو شب باقیمانده از ماه صفر در سال دهم هجری مسموم درگذشت. (9)
    بیهقی از عبدالله بن مسعود روایت کرده است که وی گفت: اگر ۹بار قسم بخورم که رسول خدا کشته شده است برایم محبوبتر است از اینکه یکبار قسم بخورم که او کشته نشده است به جهت اینکه خداوند او را پیامبر شهید قرار داده است. (10)
    حاکم نیشابوری کشته شدن رسول خدا را تایید کرده است. آنجا که میگوید: شعبی گفته است: بخدا قسم رسول خدا و ابوبکر با سم کشته شدند و عمر و عثمان و علی بن ابیطالب با شمشیر کشته شدند و حسن بن علی با سم و حسین بن علی با شمشیر کشته شد. (11)
    ابن مسعود کشته شدن پیامبر در سنه ۱۱ هجری را تایید و تاکید کرده است. (12)

    ادامه ...



  4. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    605
    مورد تشکر
    1,275 پست
    حضور
    19 روز 13 ساعت 6 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    برخی از گزارشها حاکی از آن است که که حضرت رسول اکرم صلی الله علیه و آله به سبب سمّی که به آن حضرت خورانده شده شهید و از دار دنیا رفته اند نه اینه به صورت مرگ طبیعی این اتقاق دردناک رخ داده باشد.در منابع اهل سنت گزارشاتی نقل شده است که بیانگر نقش برخی از همسران رسول خدا(ص) در مسموم کردن ایشان می باشد.
    در معتبرترین منابع اهل سنت،گزارشی نقل شده است از قول عایشه که گفته است در دهان رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم در زمان مريضى ايشان به زور دوا ريختيم، پس با اشاره به ما فهماندند كه به من دوا نخورانيد،‌ ما با خود گفتيم اين از آن جهت است كه مريض از دوا بدش مى‌آيد و وقتى حضرت بهتر شد، فرمودند: آيا من شما را از اين كه به من دوا بخورانيد نهى نكردم ؟ پس فرمودند: بايد در دهان هر كسى كه در اين خانه است،‌ در جلوى چشم من دوا ريخته شود؛ غير از عباس كه او شاهد ماجرا نبوده است.(13)
    حال این سوال مطرح است که چرا علیرغم نهی پیامبر صلی الله علیه واله وسلم این مایع به زور به ایشان خورانده شد ؟ و چرا ایشان از این بیماری شفا نیافت؟
    البته این سوءقصد به جان مبارک حضرت رسول الله صلی الله علیه و آله وسلم که به شهادت ایشان منجر شد
    برای اولین بار نبود وبارها از طرف صحابه تکرار شده بود.
    از برجسته ترین ترور نافرجام بر اساس کتب شیعی در برگشت از تبوک و همچنین در برگشت از غدیر بود که قصد داشتند شتر حضرت را بر بالای گردنه ارشی رم دهندوحضرت را به پایین دره بیاندازند.
    وبراساس کتب اهل سنت در برگشت از تبوک نیز تروری نافرجام صورت گرفته که از ناقلان این مطلب سیوطی در صفحه 259 از جلد سوم کتاب الدر المنثور وبیهقی در دلائل النبوة وسایر مفسرین شیعه وسنی ذیل آیه 74 سوره توبه و هموا بما لم ینالوا هستند حتی ابن حزم اندلسی در صفحه 224 از جلد 11 کتاب المحلی نام ترور کنندگان را نیز نقل می نماید.


    پی نوشتها:
    (1). سیره ابن هشام، ج ۳، ص ۲۶۷؛ ابراهیم آیتی،‌تاریخ اسلام، ص ۵۰۷.
    (2). سیره ابن هشام، ج ۳، ص ۳۶۷ - ۳۶۸.
    (3). فروغ ابدیت،‌ ج ۱ - ۲، ص ۲۶۵ – ۲۶۶.
    (4). بحارالانوار، علامه مجلسی، ج 17، ص 405 و ج 40، ص 139
    (5). المجدد فی الانساب. محمد بن محمد علوی ص۶
    (6). المقنعه شیخ مفید ص۴۵۶ و منتهی المطلب حلی ج۲ص۸۸۷
    (7). منتهی المطلب حلی ج۲ ص۸۸۷
    (8). جامع الرواه محمد علی اردبیلی ج۲ص۴۶۳
    (9). تهذیب الاحکام ج۶ص۱ و بحار الانوار ج۲۲ص۵۱۴
    (10). السیره النبویه ابن کثیر دمشقی ج۴ص۴۴۹
    (11). المستدرک. ج۳ص۶۰
    (12). السیره نبویه ابن کثیر ج۴ص۴۴۹ و البدایه و النهایه ج۶ص۳۱۷و۳۲۲
    (13). صحيح البخاري، ج4، ص1618، ح4189، كِتَاب الْمَغَازِي، بَاب مَرَضِ النبي (ص) وَوَفَاتِهِ. صحيح مسلم، ج4، ص1733، ح2213، كِتَاب السَّلَامِ، بَاب كَرَاهَةِ التَّدَاوِي بِاللَّدُودِ.


    اذامه دارد



  5. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    605
    مورد تشکر
    1,275 پست
    حضور
    19 روز 13 ساعت 6 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

  6. #6

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    605
    مورد تشکر
    1,275 پست
    حضور
    19 روز 13 ساعت 6 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    در بسیاری از منابع شیعه وسنی روایات و گزارشهایی است که از مجموع آن پی به شهادت حضرت پیامبر(صلی الله علیه واله) می بریم. در اینجا به برخی از آنها اشاره می شود.
    روایت اول: عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: سَمَّتِ الْيَهُودِيَّةُ النَّبِيَّ ص فِي ذِرَاعٍ وَ كَانَ النَّبِيُّ(صلی الله علیه واله )ص يُحِبُّ الذِّرَاعَ وَ الْكَتِفَ وَ يَكْرَهُ الْوَرِكَ لِقُرْبِهَا مِنَ الْمَبَالِ. (1)
    امام صادق (علیه السلام) می فرمایند: چون پیامبر اسلام (صلی الله علیه واله) ، ذراع (یا سر دست) گوسفند، را دوست می داشتند، یک زن یهودی با اطلاع از این موضوع ایشان را با این بخش از گوسفند مسموم نمودند
    در این روایت، به مسمومیت پیامبر (صلی الله علیه واله) تصریح شده، اما در آن اشاره ای نشده است که آیا ایشان بر اثر این سم به شهادت رسیده اند یا خیر؟
    روایت دوم: أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: سَمَّتِ الْيَهُودِيَّةُ النَّبِيَّ ص فِي ذِرَاعٍ قَالَ وَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ(صلی الله علیه واله)ص يُحِبُّ الذِّرَاعَ وَ الْكَتِفَ وَ يَكْرَهُ الْوَرِكَ لِقُرْبِهَا مِنَ الْمَبَالِ قَالَ لَمَّا أُوتِي بِالشِّوَاءِ أَكَلَ مِنَ الذِّرَاعِ وَ كَانَ يُحِبُّهَا فَأَكَلَ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ قَالَ الذِّرَاعُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ص إِنِّي مَسْمُومٌ فَتَرَكَهُ وَ مَا ذاك [زَالَ‏] يَنْتَقِضُ بِهِ سَمُّهُ حَتَّى مَاتَ (صلی الله علیه واله) (2)
    امام صادق (علیه السلام) فرمودند: "پیامبر اکرم (صلی الله علیه واله) در جریان جنگ خیبر مسموم شده و هنگام رحلتشان بیان فرمودند که لقمه ای که آن روز در خیبر تناول نمودم، اکنون اعضای بدنم را نابود نموده است و هیچ پیامبر و جانشین پیامبری نیست، مگر این که با شهادت از دنیا می رود"
    در این روایت، علاوه بر تصریح به مسموم شدن رسول خدا (صلی الله علیه واله) و شهادت ایشان در پی مسمومیت، به اصلی کلی نیز اشاره می شود که مرگ تمام پیامبران و اوصیا با شهادت بوده و هیچ کدام، با مرگ طبیعی از دنیا نمی روند! روایات دیگری نیز وجود دارد که این اصل کلی را تقویت می نماید(3) بسیاری از دانشمندان شیعه، با استفاده از این اصل کلی، نیازی به جست و جوی مورد به مورد در ارتباط با چگونگی شهادت هر کدام از معصومان علیهم السلام احساس نمی کنند (4) بر این اساس، هر چند دلیل متقنی بر شهادت پیامبر (صلی الله علیه واله) نیز ارائه نشود، باز هم می توان معتقد بود که رحلت ایشان طبیعی نبوده است!
    این مطلب اختصاصی شیعه نیست و در منابع اهل سنت نیز روایات و گزارشهایی در این باره وجود دارد(5)
    بدین ترتیب، از مجموع روایات نقل شده در کتب شیعه و اهل سنت، می توان نظریه شهادت ناشی از مسمومیت پیامبر (صلی الله علیه واله) را تقویت نمود که در قریب به اتفاق این روایات، زمان مسمومیت ایشان، هم زمان با جنگ خیبر و توسط زنی یهودی بیان شده است.
    برخی نقل های دیگری نیز وجود دارد که کیفیت شهادت پیامبر (صلی الله علیه واله) و عامل شهادت ایشان را به گونه ای دیگر توصیف می نماید که اثری از این دسته روایات در کتب معتبر وجود نداشته و به همین دلیل، نمی توان بدان ها استناد نمود.
    البته اندکی از مسلمانان، در شهادت پیامبر (صلی الله علیه واله) تردید نموده و رحلت ایشان را ناشی از عاملی طبیعی؛ مانند بیماری ذات الجنب (سینه پهلو) و یا تب شدید دانسته اند،(6) با این که خود پیامبر تأکید نموده بود که من به برخی از این بیماری ها هرگز مبتلا نخواهم شد!(7)
    بنابراین به احتمال زیاد پیامبر(صلی الله علیه وآله) به شهادت رسیده اند اما تعبیر رحلت، به دلیل فاصله بین مسموم شدن و جان دادن ایشان است. زیرا ایشان در سال هفتم مسموم شده و در اوایل سال یازدهم به شهادت رسیدند. از آنجا که سم کم کم در بدن ایشان تاثیر گذاشت برخی تصور کردند که ایشان با مرگ طبیعی از دنیا رفته اند.

    منابع
    1. شیخ کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، دار الکتب الاسلامیة، تهران، 1365 ش، ج 6، ص 315، ح 3،
    2.صفار، محمد بن حسن بن فروخ بصائر الدرجات، کتابخانه آیت الله مرعشی، قم، 1404 ، ج 1، ص 503،
    3. مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، مؤسسة الوفاء، بیروت، 1404 ق، ، ج 27، ص 216، ح 18 و ج 44، ص 271، روایت 4.
    4. همان، ج 27، ص 209، ح 7.
    5. بخاری، صحیح، دار الفکر، بیروت، 1401 ق،ج 5، ص 137، ؛ احمد بن حنبل،مسند، دار صادر، بیروت؛ ج 6، ص 18؛ محمد بن سعد، الطبقات الکبری، دار صادر، بیروت، ج 2، ص 202 – 201.
    6.ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغة، کتابخانه آیت الله مرعشی، قم، 1404 ق، ج 10، ص 266،
    7.همان، ج 13، ص 31؛ شیخ کلینی، پیشین، ج 8، ص 193، ح 229


  7. #7

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    605
    مورد تشکر
    1,275 پست
    حضور
    19 روز 13 ساعت 6 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    پرسش:
    آیا پیامبر (صلی الله علیه و آله) به وسیله سمّ یک زن یهودی به شهادت رسید؟


    پاسخ:

    در بسیاری از منابع شیعه وسنی روایات و گزارشهایی است که از مجموع آن پی به شهادت حضرت پیامبر(صلی الله علیه وآله) می بریم. در اینجا به برخی از آنها اشاره می شود.
    روایت اول: عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: سَمَّتِ الْيَهُودِيَّةُ النَّبِيَّ ص فِي ذِرَاعٍ وَ كَانَ النَّبِيُّ(صلی الله علیه وآله) يُحِبُّ الذِّرَاعَ وَ الْكَتِفَ وَ يَكْرَهُ الْوَرِكَ لِقُرْبِهَا مِنَ الْمَبَالِ. (1)
    امام صادق (علیه السلام) می فرمایند: چون پیامبر اسلام (صلی الله علیه وآله) ، ذراع (یا سر دست) گوسفند، را دوست می داشتند، یک زن یهودی با اطلاع از این موضوع ایشان را با این بخش از گوسفند مسموم نمودند
    در این روایت، به مسمومیت پیامبر (صلی الله علیه وآله) تصریح شده، اما در آن اشاره ای نشده است که آیا ایشان بر اثر این سم به شهادت رسیده اند یا خیر؟
    روایت دوم:
    عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: سُمَّ رَسُولُ اللَّهِ ص يَوْمَ خَيْبَرَ فَتَكَلَّمَ اللَّحْمُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ ص إِنِّي مَسْمُومٌ قَالَ فَقَالَ النَّبِيُّ ص عِنْدَ مَوْتِهِ الْيَوْمَ قَطَّعَتْ مَطَايَايَ الْأُكْلَةُ الَّتِي أَكَلْتُ بِخَيْبَرَ وَ مَا مِنْ نَبِيٍّ وَ لَا وَصِيٍّ إِلَّا شَهِيدٌ.(2)
    امام صادق (علیه السلام) فرمودند: "پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله)در جریان جنگ خیبر مسموم شده و هنگام رحلتشان بیان فرمودند که لقمه ای که آن روز در خیبر تناول نمودم، اکنون اعضای بدنم را نابود نموده است و هیچ پیامبر و جانشین پیامبری نیست، مگر این که با شهادت از دنیا می رود".


    در این روایت، علاوه بر تصریح به مسموم شدن رسول خدا (صلی الله علیه وآله) و شهادت ایشان در پی مسمومیت، به اصلی کلی نیز اشاره می شود که مرگ تمام پیامبران و اوصیا با شهادت بوده و هیچ کدام، با مرگ طبیعی از دنیا نمی روند!
    روایات دیگری نیز وجود دارد که این اصل کلی را تقویت می نماید(3) بسیاری از دانشمندان شیعه، با استفاده از این اصل کلی، نیازی به جست و جوی مورد به مورد در ارتباط با چگونگی شهادت هر کدام از معصومان علیهم السلام احساس نمی کنند (4) بر این اساس، هر چند دلیل متقنی بر شهادت پیامبر (صلی الله علیه وآله)نیز ارائه نشود، باز هم می توان معتقد بود که رحلت ایشان طبیعی نبوده است!
    این مطلب اختصاصی شیعه نیست و در منابع اهل سنت نیز روایات و گزارشهایی در این باره وجود دارد(5)
    بدین ترتیب، از مجموع روایات نقل شده در کتب شیعه و اهل سنت، می توان نظریه شهادت ناشی از مسمومیت پیامبر(صلی الله علیه وآله) را تقویت نمود که در قریب به اتفاق این روایات، زمان مسمومیت ایشان، هم زمان با جنگ خیبر و توسط زنی یهودی بیان شده است.
    برخی نقل های دیگری نیز وجود دارد که کیفیت شهادت پیامبر(صلی الله علیه وآله)و عامل شهادت ایشان را به گونه ای دیگر توصیف می نماید که اثری از این دسته روایات در کتب معتبر وجود نداشته و به همین دلیل، نمی توان بدان ها استناد نمود.
    البته اندکی از مسلمانان، در شهادت پیامبر(صلی الله علیه وآله) تردید نموده و رحلت ایشان را ناشی از عاملی طبیعی؛ مانند بیماری ذات الجنب (سینه پهلو) و یا تب شدید دانسته اند،(6) با این که خود پیامبر تأکید نموده بود که من به برخی از این بیماری ها هرگز مبتلا نخواهم شد!(7)
    بنابراین به احتمال زیاد پیامبر(صلی الله علیه وآله) به شهادت رسیده اند اما تعبیر رحلت، به دلیل فاصله بین مسموم شدن و جان دادن ایشان است. زیرا ایشان در سال هفتم مسموم شده و در اوایل سال یازدهم به شهادت رسیدند. از آنجا که سم کم کم در بدن ایشان تاثیر گذاشت برخی تصور کردند که ایشان با مرگ طبیعی از دنیا رفته اند.

    منابع:
    1. شیخ کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، دار الکتب الاسلامیة، تهران، 1365 ش، ج 6، ص 315، ح 3،
    2.صفار، محمد بن حسن بن فروخ بصائر الدرجات، کتابخانه آیت الله مرعشی، قم، 1404 ، ج 1، ص 503،
    3. مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، مؤسسة الوفاء، بیروت، 1404 ق، ، ج 27، ص 216، ح 18 و ج 44، ص 271، روایت 4.
    4. همان، ج 27، ص 209، ح 7.
    5. بخاری، صحیح، دار الفکر، بیروت، 1401 ق،ج 5، ص 137، ؛ احمد بن حنبل،مسند، دار صادر، بیروت؛ ج 6، ص 18؛ محمد بن سعد، الطبقات الکبری، دار صادر، بیروت، ج 2، ص 202 – 201.
    6.ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغة، کتابخانه آیت الله مرعشی، قم، 1404 ق، ج 10، ص 266،
    7.همان، ج 13، ص 31؛ شیخ کلینی، پیشین، ج 8، ص 193، ح 229

    ویرایش توسط عماد : ۱۳۹۷/۱۲/۱۵ در ساعت ۱۰:۱۵


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود