جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: ولایت تکوینی از نظر اهل سنت و وهابیت

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۹۹
    نوشته
    16
    مورد تشکر
    9 پست
    حضور
    8 ساعت 39 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    ولایت تکوینی از نظر اهل سنت و وهابیت




    سلام
    سوال بنده دو بخش داره:
    ۱. اینکه آیا اهل سنت ولایت تکوینی رو قبول دارند؟
    ۲. اینکه در آیه ولایت که منظور ولایت تکوینی پیامبر و اهل بیت ایشون، هست، آیا بعد از موت هر یک از اونها، از بین میره؟ یا این آیه ولایت تکوینی همه ۱۴ معصوم رو الی الابد منظور کرده؟ اگر الی الابده دلیل ارائه بدید لطفا.

  2. تشکر


  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۱
    نوشته
    1,677
    مورد تشکر
    2,183 پست
    حضور
    28 روز 19 ساعت 44 دقیقه
    دریافت
    1
    آپلود
    0
    گالری
    4



    با نام و یاد دوست

    ولایت تکوینی از نظر اهل سنت و وهابیت

    کارشناس بحث: استاد صدرا



  4. تشکرها 2


  5. #3
    صدرا آنلاین نیست. کارشناس پاسخگوی مباحث اهل سنت و وهابیت

    تاریخ عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۱
    نوشته
    273
    مورد تشکر
    626 پست
    حضور
    11 روز 15 ساعت 52 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    با سلام و عرض ادب

    اعتقاد به کرامات اولیای الهی امری مورد اتفاق در میان همه ی اهل سنت است. در عین حال اعتقاد به ظهور کرامات توسط اولیای الهی از دیدگاه آنان به منزله ی اعتقاد به ولایت تکوینی آنان نیست. همچنین آیه ولایت ارتباطی با ولایت تکوینی نداشته؛ بلکه مربوط به ولایت در حیطه ی حکومت و شئون آن است
    .
    توضیح:
    در اینکه انسان در انجام افعال خویش صاحب اختیار و اثر گذار در انجام افعال خویش بوده یا خیر؟ در تفکرات کلامی اهل سنت اختلاف نظر است.
    گروهی (جبریه) قایل به جبر بوده و بر اساس چنین عقیده ی باطلی انسان را مجبور در افعال خویش دانسته و اساسا منکراراده ی انسان شده اند.
    در مقابل چنین گروهی، طائفه ای دیگر (معتزله) در دیدگاهی متقابل معتقد به تفویض امور از سوی خدای متعال به انسان بوده و قائل به اختیار مطلق و تفویض امور به بندگان بوده اند؛ به این معنا که انسان‏ را در انجام دادن همه ی افعال اعم از خیر و شر مستقل و قادر دانسته اند. [1]

    در این میان فرق کلامی دیگری نیز (اشاعره؛ ماتریدیه) بوده که اکثر اهل سنت معتقد به دیدگاه آنان بوده، که راهی میان دو دیدگاه جبر و اختیار برگزیده اند هر چند که گرایش اشاعره به جبریه بیشتر بوده و گرایش ماتریدیه به معتزله و توجه به عقل بیش از اشاعره است.

    «ابوالحسن اشعری» در تبیین رابطه ی افعال انسان با اراده پروردگار قایل به نظریه «کسب» شد که هر چند در تبیین چنین نظریه ای اختلاف نظر است؛ اما تفسیر مشهور آن این است که انسان تنها كسب كننده اعمال خودش بوده و هر فعلى‏ كه از او صادر‏ شود داراى دو جهت «خلقى» و «كسبى» است؛ به این معنا که ايجاد و خلق عمل از سوی خداست اما نقش انسان تنها در اکتساب عمل به معنای اراده انجام فعل بدون آنکه چنین اراده ای نقشی در تحقق فعل در خارج داشته باشد که در واقع چنین نظریه ای همان دیدگاه جبر جبریون است.

    اما از دیدگاه «ماتریدیه» خالق افعال خدا بوده و انسان کسب کننده ی عمل بوده به گونه ای که اختیار او نیز در انجام فعل تأثیر گذار است
    .
    خروجی دیدگاه «اشاعره» عدم پذیرش ولایت تکوینی از سوی اولیای الهی در انجام معجزات و کرامات آنان خواهد بود به اینکه پیامبران در انجام معجزه نقشی نداشته؛ بلکه ایجاد معجزه و خالق معجزه خدای متعال بوده و معجزه و کرامت تنها از مجرای پیامبر یا ولی خدا در مواردی خاص صورت می پذیرد.
    از دیدگاه «ماتریدیه» نیز با آنکه تاثیر اراده ی انسان بر تحقق فعل اجمالا پذیرفته شده است؛ اما دیدگاه این گروه در مساله کرامات اولیاء یکسان نیست. و از ظاهر کلام برخی از بزرگان آنان ولایت تکوینی اجمالا استفاده می گردد.[2]

    همچنین گروه کثیری از مسلمانان شبه قاره ی هند گرایش «دیوبندی» داشته که در برخی از اعتقادات متاثر از دیدگاه «محمد بن عبدالوهاب» است.
    «شاه ولی الله دهلوی» به عنوان یکی از چهره های این تفکر در کتاب: «البلاغ المبین» می نویسد: «انبیاء (علیهم السلام) همه بندگان خداوندند، دخلی و تصرفی در کارخانجات الهی (جل شأنه) ندارند نه در حیات و نه بعد ممات و معجزات و کرامات ایشان همین است که حق تعالی برای اظهار دین و غلبه ی اهل یقین، بی دخل و تصرف اینان (بدون قدرت و اراده ی آنها) به قدرت و اختیار خود خرق عادت (کارهای غیر معمولی و شگفت) در عالم می نماید (آشکار می کند) تا گفته ی ایشان مقبول دارند و بر صراط مستقیم که بر اینان انعام شده است سلوک نمایند».[3]

    ادامه دارد.


    [1] . الشهرستانی، الملل والنحل، دار المعرفة - بيروت ، 1404 ، ج1، ص44.: «واتفقوا على أن العبد قادر خالق لأفعاله خيرها وشرها مستحق على ما يفعله ثوابا وعقابا في الدار الآخرة والرب تعالى منزه أن يضاف إليه شر وظلم وفعل هو كفر ومعصية لأنه لو خلق الظلم كان ظالما كما لو خلق العدل كان عادلا».

    [2] . متن العقائد النسفية، المکتبة الشاملة، ص5.: «وكرامات الأولياء حق، فتظهر الكرامة على طريق نقض العادة للولي من قطع المسافة البعيدة في المدة القليلة، وظهور الطعام والشراب واللباس عند الحاجة، والمشي على الماء وفي الهواء وكلام الجماد العجماء واندفاع المتوجه من البلاء وكفاية المهم من الأعداء، وغير ذلك من الأشياء، ويكون ذلك معجزة للرسول الذي ظهرت هذه الكرامة لواحد من أمته؛ لأنه يظهر بها أنه ولي، ولن يكون ولياً إلا وأن يكون محقاً في ديانته، وديانته الإقرار برسالة رسوله»؛ اخوند یلمه در تفسیر «فتظهر الکرامة» می نویسد: «یعنی کرامت از وجود اولیاء ظاهر کرده می شود نه آنکه اختیاری در ظاهر کردن آن داشته باشند». (امان الله اخوند یلمه، مسائل مهم اعتقادی و فقهی از دیدگاه اهل سنت، ناشر: انتشارات خواجه عبدالله انصاری، تربت جام، ص429.)

    [3] . ر.ک: امان الله اخوند یلمه، مسائل مهم اعتقادی و فقهی از دیدگاه اهل سنت، ناشر: انتشارات خواجه عبدالله انصاری، تربت جام، ص428.
    ویرایش توسط صدرا : ۱۳۹۹/۰۵/۱۴ در ساعت ۲۳:۰۱
    فَلِلَّهِ الْحَمْدُ رَبِّ السَّماواتِ وَ رَبِّ الْأَرْضِ رَبِّ الْعالَمِينَ؛ وَ لَهُ الْكِبْرِياءُ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيم.
    الجاثیة:37

  6. #4
    صدرا آنلاین نیست. کارشناس پاسخگوی مباحث اهل سنت و وهابیت

    تاریخ عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۱
    نوشته
    273
    مورد تشکر
    626 پست
    حضور
    11 روز 15 ساعت 52 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط Shimajkhsh نمایش پست
    سلام

    ۲. اینکه در آیه ولایت که منظور ولایت تکوینی پیامبر و اهل بیت ایشون، هست، آیا بعد از موت هر یک از اونها، از بین میره؟ یا این آیه ولایت تکوینی همه ۱۴ معصوم رو الی الابد منظور کرده؟ اگر الی الابده دلیل ارائه بدید لطفا.
    در آیه ی شریفه ی : «إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ‏».[1]منظور از «ولى» سرپرستى و تصرف و رهبرى مادى و معنوى است، بخصوص اينكه اين ولايت در رديف ولايت پيامبر (صلی الله علیه وآله) و ولايت خدا قرار گرفته و هر سه با يك جمله ادا شده است. اما در خصوص آیاتی که به ولایت تکوینی پرداخته شده می توان از این آیات نام برد:

    1. «وَ رَسُولاً إِلى‏ بَنِي إِسْرائِيلَ أَنِّي قَدْ جِئْتُكُمْ بِآيَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ أَنِّي أَخْلُقُ‏ لَكُمْ‏ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ فَأَنْفُخُ فِيهِ فَيَكُونُ طَيْراً بِإِذْنِ‏ اللَّهِ وَ أُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَ الْأَبْرَصَ وَ أُحْيِ الْمَوْتى‏ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ أُنَبِّئُكُمْ بِما تَأْكُلُونَ وَ ما تَدَّخِرُونَ فِي بُيُوتِكُمْ ...»؛ ‏[2]

    2. «إِذْ قالَ اللَّهُ يا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ اذْكُرْ نِعْمَتِي عَلَيْكَ وَ عَلى‏ والِدَتِكَ إِذْ أَيَّدْتُكَ بِرُوحِ الْقُدُسِ تُكَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَ كَهْلاً وَ إِذْ عَلَّمْتُكَ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ التَّوْراةَ وَ الْإِنْجِيلَ وَ إِذْ تَخْلُقُ‏ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ بِإِذْنِي‏ فَتَنْفُخُ فِيها فَتَكُونُ طَيْراً بِإِذْنِي وَ تُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَ الْأَبْرَصَ بِإِذْنِي وَ إِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتى‏ بِإِذْنِي ...».[3]

    3. «قالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتابِ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُك»؛‏[4] كه در تفسیر این آیه اكثر مفسرين اهل سنت بيان داشته اند که وی «عاصف بن برخیا» بنده ی «صدّیق» بوده که در نزد او اسم اعظم پروردگار بوده که هر گاه خدا را به آن می خواند مورد اجابت قرار می گرفت.[5] همچنین از آنجا که ولایت تکوینی مربوط به قوای نفس ولی خدا بود و جسم خصوصیتی در این مساله نداشته؛ ولایت آنان منحصر به زمان حیات مادی نخواهد بود؛ هر چند که اعمال آن چنانکه در حیات دنیوی به اذن الله بوده، به همین شکل در حیات اخروی نیز «باذن الله» خواهد بود.

    موفق باشید.


    [1]. المائدة/55.

    [2].آل عمران/49 و 48.: «و (او را به عنوان) رسول و فرستاده به سوى بنى اسرائيل (قرار داده، كه به آنها مى ‏گويد من نشانه ‏اى از طرف پروردگار شما، برايتان آورده ‏ام، من از گل، چيزى به شكل پرنده مى ‏سازم، سپس در آن مى ‏دمم و به فرمان خدا، پرنده ‏اى مى ‏گردد. و به اذن خدا، كور مادرزاد و مبتلايان به برص [پيسى‏] را بهبودى مى ‏بخشم، و مردگان را به اذن خدا زنده مى ‏كنم، و از آنچه مى‏ خوريد، و در خانه‏هاى خود ذخيره مى‏ كنيد، به شما خبر مى ‏دهم، مسلما در اينها، نشانه ‏اى براى شماست، اگر ايمان داشته باشيد!».

    [3]. المائدة/110.: «بياد آور هنگامى را كه خداوند به عيسى بن مريم گفت متذكر نعمتى كه بر تو و مادرت دادم باش، زمانى كه تو را بوسيله روح القدس تقويت كردم كه در گاهواره و به هنگام بزرگى با مردم سخن مى ‏گفتى، و هنگامى كه كتاب و حكمت و تورات و انجيل بر تو آموختم، و هنگامى كه به فرمان من از گل چيزى بصورت پرنده مى ‏ساختى و در آن مى‏دميدى و به فرمان من پرنده ‏اى مى ‏شد و كور مادرزاد و مبتلا به بيمارى پيسى را به فرمان من شفا مى ‏دادى، و مردگان را (نيز) به فرمان من زنده مى‏ كردى...».
    [4]. النمل/40.: «(امّا) كسى كه دانشى از كتاب (آسمانى) داشت گفت: «پيش از آنكه چشم بر هم زنى، آن را نزد تو خواهم آورد!» و هنگامى كه (سليمان) آن (تخت) را نزد خود ثابت و پابرجا ديد گفت: «اين از فضل پروردگار من است».

    [5]. الواحدی، التَّفْسِيرُ البَسِيْط، عمادة البحث العلمي - جامعة الإمام محمد بن سعود الإسلامية، الطبعة: الأولى، 1430 هـ، ج17، ص237.: «{قَالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتَابِ} قال محمد بن إسحاق: هو آصف بن بَرْخيا، وكان صدِّيقًا، يعلم الاسم الأعظم الذي إذا دعي به الله أجاب.وهو قول مقاتل والكلبي والأكثرين، ورواية الضحاك عن ابن عباس».و...
    ویرایش توسط صدرا : ۱۳۹۹/۰۵/۱۷ در ساعت ۲۲:۳۵
    فَلِلَّهِ الْحَمْدُ رَبِّ السَّماواتِ وَ رَبِّ الْأَرْضِ رَبِّ الْعالَمِينَ؛ وَ لَهُ الْكِبْرِياءُ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيم.
    الجاثیة:37

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود