قرآن بخوان …

قرآن بخوان ! تمام جهان گوش مي‌شود
غير از تو هر چه هست فراموش مي‌شود

اي شعله شگفت حقيقت ! چراغ درك
پيش تشعشعات تو خاموش مي‌شود

محو حراي زمزمه آسماني‌ات
داود هم به محض تو مدهوش مي‌شود

قرآن بخوان ـ صراحت جاري ! ـ كه ناي تو
جرعه به جرعه در نفسم نوش مي‌شود

باغي‌ست سمت روشن انديشه‌هاي بكر
باغي كه از شميم تو گلپوش مي‌شود

لب باز كن به زمزمه در اين سكوت محض
قرآن بخوان ! تمام جهان گوش مي‌شود

مصطفي ملك عابدي

آن کــتاب زنــده قــرآن حکیـم
حکمت اولایزال است و قدیم

نســخــه اســرار تکوین حیات
بـی ثبات از قوتش گیرد ثبات

حرف او را عیب نـی تبدیل نی
آیــه اش شــرمنـده تاویل نی

نــــوع انــسان را پــیام آفـرین
حــامــل او رحمـت للــعالمین

مَنْ جآءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها وَ مَنْ جاءَ بِالسَّیِّئَةِ فَلا یُجْزی إِلاّ مِثْلَها. (انعام: 160)
هر کس کار نیکو کند، او را ده برابر آن پاداش خواهد بود و هر کس کار زشت کند، جز به قدر آن کار زشت مکافات نمی شود.

سنگ بینداز و گهر می ستان *** خاک زمین می ده و زر می ستان
آن که تو را توشه ره می دهد *** از تو یکی خواهد و ده می دهد
بهتر از این مایه ستانیت نیست *** سود کن آخر که زیانیت نیست

حکیم نظامی گنجوی

عَسی أَنْ تَکْرَهُوا شَیْئًا وَ هُوَ خَیْرٌ لَکُمْ وَ عَسی أَنْ تُحِبُّوا شَیْئًا وَ هُوَ شَرُّ لَکُمْ. (بقره: 216)
چه بسا که چیزی را نپسندید و آن برای شما نیکو باشد و ای بسا که چیزی را دوست داشته باشید و آن برای شما بد و زیان بار باشد.

هر نیک و بدی که در شمار است ** چون در نگری صلاح کار است
بس یافته کان بساز بینی ** نایافته به چو باز بینی
بسیار غرص که در نورد است ** پوشیدن او صلاح مرد است
سر رشته غیب ناپدید است ** بس قفل چو بنگری کلیدست

حکیم نظامی گنجوی

«وَ مَا الْحَیاةُ الدُّنْیا إِلاّ لَعِبٌ وَ لَهْوٌ؛ زندگی دنیا جز لهو (و بازیچه) نیست». (انعام: 32)

خلق اطفالند جز مست خدا ** نیست بالغ جز رهیده از هوا
گفت دنیا لعب و لهو است و شما ** کودکید و راست فرماید خدا
از لعب بیرون نرفتی کودکی ** بی ذکات روح کی باشد ذکی
جنگ خلقان همچو جنگ کودکان ** جمله بی معنی و بی مغز و مُهان

مولانا

حافظ می گوید:
«ز حافظان جهان کس چو بنده جمع نکرد
لطایف حکما با نکات قرآنی»

و در جای دیگر گفته است:
ندیدم خوش تر از شعر تو حافظ
به قرآنی که اندر سینه داری

وَ أَصْحابُ الْیَمینِ ما أَصْحابُ الْیَمینِ * فی سِدْرٍ مَخْضُودٍ * وَ طَلْحٍ مَنْضُودٍ * وَ ظِلِّ مَمْدُودٍ.
و اصحاب یمین، چه خوش روزگارند (در بهشت). آنها زیر درختان سدر پرمیوه بی خار و درختان پربرگ سایه دار و زیر سایه گسترده قرار دارند.

«ظلّ ممدود» سر زلف تواَم بر سر باد *** که در این سایه، قرار دل شیدا باشد
حافظ

وَ الَّذینَ کَفَرُوا أَعْمالُهُمْ کَسَرابٍ بِقیعَةٍ یَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ ماءً. (نور: 29)
و آنان که کافر شدند، اعمال ایشان همانند سرابی است در زمینی هموار که تشنه، آن را آب می پندارد.

دور است سر آب از این بادیه هشدار *** تا غول بیابان نفریبد به سرابت
حافظ

«یَدْرَوءُنَ بِالْحَسَنَةِ السَّیِّئَةَ؛ و (نیکوکاران) به واسطه نیکی ها، بدی ها را از میان می برند.» (رعد:22)

مکافات بد گر کنی نیکوی *** به گیتی درون داستانی شوی
که هرگز نگردد کهن نام تو *** برآید به مردی همه کام تو

فردوسی

وَ لا تَیْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللّهِ إِنَّهُ لا یَیْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللّهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْکافِرُونَ. (یوسف: 87)
از رحمت خدا ناامید مباشد؛ که جز کافران، کسی از رحمت او ناامید نیست.

چو نومید گردد ز یزدان کسی *** از و نیک بختی نیاید بسی

فردوسی

قُلِ اللَّهُمَّ مَالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتىِ الْمُلْكَ مَن تَشَاءُ وَ تَنزِعُ الْمُلْكَ مِمَّن تَشَاءُ وَ تُعِزُّ مَن تَشَاءُ وَ تُذِلُّ مَن تَشَاءُ بِيَدِكَ الْخَيرْ إِنَّكَ عَلىَ‏ كلُ‏ شىَ‏ءٍ قَدِير
بگو: پروردگارا، تو پادشاه مطلق جهانیانی. هر که را بخواهی، پادشاهی دهی و از هر کس که اراده کنی، سلب پادشاهی کنی. عزیز می سازی هر که را که بخواهی و به خواری می افکنی هر که را اراده فرمایی. (آل عمران: 26)

توانایی او راست، ما بنده ایم ***همه راستی هاش گوینده ایم
یکی را دهد تاج و تخت بلند ***یکی را کند بنده و مستمند

کسی را که خواهد کند ارجمند ***ز پستی برآرد به چرخ بلند
دگر، مانده اندر بَد روزگار ***چو نیکی نخواهد بدو کردگار

خداوند خورشید و گردنده ماه ***فرازنده تاج و تخت و کلاه
کسی را که خواهد برآرد بلند ***یکی را کند سوگوار و نژند

فردوسی

برداشت از : حوزه دات نت

در پرتو قرآن

بيا در پرتو انوار قرآن
بيا تا بنگري آثار قرآن
رسي بر آن نشاط جاوداني
لتجري تحتها الانهار قرآن
بيا تا مي‌تواني بهره بردار
زبحر حكمت ذخّار قرآن
بقرآن عرضه كن خود را و بشناس
بگوشت چون رسد گفتار قرآن
ز كردار بد خود اي برادر
چرا چندين كني آزار قرآن
خدا ناخواسته با اين رويّه
مگر هستي پي پيكار قرآن
بقول و فعل زشت خود نداني
كه هر دم كرده‌اي انكار قرآن
سزد هنگام غربت بهر ياري
شود جانهاي ما ايثار قرآن
بـقرآن (شاعرا) ايمان بياور
كه گمراهند بس كفّار قرآن

عناوین 114 سوره قرآن كریم

بــــا ســــوره فــــاتحه بپــادار نــــمـاز
بعــــد از بقــره به آل عمــران پــرداز
از مــائده و تــوبه و انــعــــام و نــسـاء
ز اعراف و ز انفــال بجو حكمت و راز
بــا يــونس و هــود و يوسف و ابراهيم
رعد آمد و حجر و نحلو كهف و تحريم
طــه، شعــرا، نـمــل و نــــور و فــرقان
شد، غافــر و عنكبوت و روم و لقمان
باص و قصص و سجده و احزاب و سبا
ياسيــن و دخان و فصلـت و الرحمـن
بــا زخــرف و احقــاف و زمر و الصافات
شــوري وق و ذار يــــات و حجــــرات
بــر واقعــه و مــجادله، حشــر و حـديد
بر چجاثيه و الفتح و محمــد صـــلوات
نــجم و قــمر و مــنافقون و صف و طور
از ممتحنه به مــــرسلات آمـــــده نور
بــــا جــمعه تغابــن و طلاق آيــد و نـوح
الحــــاقه با ملك و قـلم كرده ظـــهور
انســـان و قيــامــه انفــطار و تــكــويــر
زلــزال و معــارج و نبــا گشتــه نذيــر
جــن اســت و مــزمل و مــدثر و الفــجر
القــدر و بــروج نــازعات است بشـــر
ليــل و بــلد اســت و انشــقاق و اعمي
فيل و علق است و انشـــراح و اعلي
بابيــنه و غــاشيه و الطـارق و شمــس
التين و تكاثراست و ماعـــون و ضحي
با كوثر و اخلاص و فلق حمــد و سپاس
بــر قــارعه و مطفـــفيــن دار حـواس
با عصــر و قــريش و عــاديات و هــمـزه
نصر آمد و كافرون و تبســـت و الناس
هــر روز و شــب از پيــام قــرآن مــجيـد
بر امت مصطفي است ايمـــان و اميد
امــيد كه اســلام قــوي بــاشـد و شــاد
پايان شبه سيه رســد صبـــح سپــيد

شكایت قرآن به خداوند

در قيامت از شما قرآن شكايت مي‌كند
حق مجازات شما را در قيامت مي‌كند
آخر اين قرآن همه وحي خداي اكبر است
آخر اين آيات روشن معجز پيغمبر است
اين كلام الله امانت از رسول اطهر است
هيچ كافر با امانت اين خيانت مي‌كند
در قيامت از شما قرآن شكايت مي‌كند
حق مجازات شما را در قيامت مي‌كند
روز محشر در ميان انبياء و اوليا
ميكند قرآن شكايت در بساط كبريا
من چه كردم با شما اين قسم خوارم كرده‌ايد
پيش هر لامذهبي بي‌اعتبارم كرده‌ايد
در ميان كوچه پر گرد و غبارم كرده‌ايد
هيچكس با دين و آئين اين شناعت مي‌كند
در قيامت از شما قرآن شكايت مي‌كند
حق مجازات شما را در قيامت مي‌كند
اي جماعت جامع احكام رباني منم
در جهان بالاترين برهان رباني منم
دفتر توحيد و دستور مسلماني منم
خلق را جز من بسوي حق كه دعوت مي‌كند


اشرف الدين حسيني

قرائت و فهم

قرآنتو اي مقري مگر خود را نگويي كاهل قرآنم
كه از گوهر نيي آگه كه مرد صوت و الحاني
برهنه تا نشد قرآن ز پرده حرف پيش تو
ترا گر جان بود عمري نگويم كاهل قرآني
به اخماس و به اعشار و به ادغام و امالت كن
ترا رهبر بود قُران به سوي سر يزداني
رسن دادن زقرآن تا زچاه تن برون آيي
كه فرمودت رسن بازي ز راه ديوِ نفساني
يكي خواني است پر نعمت قُران بهر غذاي جان
و ليكن چون تو بيماري نيابي طعم مهماني

سنائي

ظاهر و باطن قرآن

حرف قرآن را مدان كه ظاهر است
زير ظاهر باطني بس باهر است
زير آن باطن، يكي بطن دگر
خيره گردد اندر او فكر و نظر
زير آن باطن يكي بطن سوم
كاندر او گردد خِردها جمله گُم
همچنين تا هفت بطن اي بوالكرم
ميشمر تو زين حديث معتصم
نور قرآن اي پسر ظاهر مبين
ديو، آدم را نبيند غير طين
ظاهر قرآن چو شخص آدمي است
كه نقوشش ظاهر و جانش خفي است

مولوي