با سلام،

پرسش من در مورد آيات 30 تا 32 سوره بقره ميباشد در اين آيات پرسش فرشتگان از خداوند در مورد خلقت انسان مطرح شده و خداوند متعال در پاسخ اسما خويش را به حضرت آدم تعليم نمودند. حال پرسش من در مورد اين اسما ميباشد اسما چه بودند و چه اتفاقي افتاد كه فرشتگان در مقابل پرسش خود كه ميگفتند انسان فساد ميكند اينگونه سكوت كردند؟
تشكر


کارشناس بحث : پاسخگوي قرآني

اسماء الهی که خداوند آنها را به حضرت آدم تعلیم فرمود، چه بودند؟

با سلام و درود


مفسران در مورد معنای اسماء در آیه‌ی شریفه (وَ عَلَّمَ ءَادَمَ الْأَسمَْاءَ كلَُّهَا)، نظرات متفاوتی مطرح كرده اند كه به شرح زیر می باشد:


1. منظور از نام‌ها نام تمام نعمت‌ها و اصول و رموز كشاورزی ، درخت كاری و تمام كارهای مربوط به امور دین و دنیا را خدا به آدم آموخت.(ابن عباس و سعید بن جبیر و بیشتر مفسران، بنقل از مجمع البیان، ج 1، ص 180)


2. برخی گفته اند: منظور تمام لغات و زبان‌ها می باشد.( مجمع البیان، ج 1، ص 181؛ التبیان، ج 1، ص 138)


3. بعضی هم معتقدند: مقصود نام ملائكه و فرزندان خود آدم بوده است.( به نقل ازمجمع البیان، ج 1، ص 181)


4. عده ای از مفسران هم بر این باورند كه منظور فوائد ، امتیازات ، و نام‌های حیوانات را خدا به آدم یاد داد و اینكه هر حیوانی به چه كاری می‌آید.( به نقل از مجمع البیان، ج 1، ص 181؛ تفسیر جوامع الجامع، ج 1، ص 37)


5. " قد روي عن الصادق (ع) أنه سئل عن هذه الآية فقال الأرضين و الجبال و الشعاب و الأودية ثم نظر إلى بساط تحته فقال و هذا البساط مما علمه‏".

از امام صادق(ع) روایتی نقل شده كه حضرت منظور از اسماء را نام كوه‌ها، دره‌ها، بیابان‌ها، و حتی نام فرش زیر پای خود، می‌دانند.( مجمع البيان في تفسير القرآن، ج‏1، ص 180؛ تفسیر قمی، ج 1، ص 46؛ نورالثقلین، ج 1، ص 55)


6. خداوند به آدم علم اسرار آفرینش را آموخت تا از اسرار معنوی و مادی آنها آگاه شود، تمام موجودات را بشناسد، و نام همه را بداند و حتی از خواص آن مطلع باشد. استعداد نام گذاری اشیاء را به او ارزانی داشت تا بتواند اشیاء را نام گذاری كند.( تفسیر نمونه، ج 1، ص 178)


7. عده‌ای از مفسرین با تاكید بر روایاتی كه نقل می‌كنند معتقدند: اسمائی كه خداوند به حضرت آدم نشان داده است همان انوار طیبه‌ی حضرت محمد و علی و فاطمه و حسن و حسین ـ علیهم الصلاة والسلام ـ بوده است.( تفسیر فرات كوفی، ج 1، ص 57؛ تفسیر البرهان، ج 1، ص 164؛ نورالثقلین، ج 1، ص 54)



نتیجه‌گیری:


اكثر نظرات مفسران قابل جمع می‌باشد و می‌توان گفت: وقتی حضرت آدم به اسمائی كه خزائن آنچه در آسمان و زمین است، و غیب آسمان‌ها و زمین می‌باشند آگاه می شود، پس در واقع به همه‌ی اسرار آفرینش و لغات و اسماء كوه‌ها و دره‌ها و همه‌ی مخلوقات و.... آگاه می‌شود.

مراد از اسماء


مراد از اسماء همان حقايق غيبي عالم است كه به لحاظ سِمه و نشانهٴ خدا بودن، به «اسم» موسوم شده است؛ حقايقي كه باشعور و عاقل و مستور به حجاب غيب و مخزون عندالله، و در عين حال خزاين اشياي عالمند.


موجودات عاليه‏اي كه همهٴ حقايق عالم شهود، تنزّل يافته و رقيقه‏اي از آنان است و همهٴ آن چه در آسمان و زمين مشاهده مي‏شود ازنور و بهاي آنان مشتقّ شده و به خير و بركت آنها نزول يافته.


و مقصود از تعليم آنها به آدم، تعليم به علم حصولي و از طريق الفاظ و مفاهيم نيست، بلكه مراد «اِشهاد حضوري» است. به اين نحو كه آن وجودهاي ملكوتي، مشهود آدم قرار گرفتند.


آنچه به آدم تعليم شد و به او ارائه گرديد همان حقايق عاليهٴ موسوم به "اسماء الله" است و احتمالا ً عبارت از همان "مفاتح الغيب" در آيهٴ «وعنده مفاتح الغيب... »(انعام، 59)، و "خزائن"در آيه ٴ«وإن من شي‏ءٍ إلاّ عندنا خزائنه» (حجر، 21) است.


مفاتح و خزايني كه بر اثر "عنداللهي بودن" فنا نمي‏پذيرد: «ما عندكم ينفد وما عند الله باق»(نحل، 96).


_____________
( تفسیر تسنیم، آیت الله جوادی آملی، ج 3، ص 169)

نكته:


از اين جهت كه اسماء، خزاين و غيب و باطن آسمان‏ها و زمين و ساير حقايق نشئه ٴمادّي و ملكي است، و حقايق طبيعي چيزي جز تنزّل‏ يافتهٴ آنها نيست مي‏توان گفت: اسماء در آيه، همهٴ حقايق عالم اعم از غيب و شهود را در بر دارد و گويا با نشان دادن آن خزاين به آدم، همهٴ اشياي عالم اعم از غيب و شهود، به آدم نشان داده شد و مشهود او قرار گرفت.


و مذكّر و ذوي‏العقول بودن ضماير و اسم اشاره از اين جهت باشد كه بر اساس آيهٴ «وإن من شي‏ءٍ إلاّ يسبّح بحمده» (اسراء، 44) همهٴ موجودها، داراي شعور و حامد و مسبّح حق هستند و اگر در بعضي روايات به اسماي اهلبيت (عليهم‏السلام) تفسير شده، از باب تطبيق بر مصداق اكمل است، نه از سنخ تفسير مفهومي. ( تسنیم، ج 3، ص170)

وقتی اسماء بر ملائکه عرضه شده، نکته فضیلت آدم چیست؟



آن چه آدم از خدا گرفت، و آن علمى كه خدا به وى آموخت، غير آن علمى بود كه ملائكه از آدم آموختند، علمى كه براى آدم دست داد، حقيقت علم باسماء بود، كه فرا گرفتن آن براى آدم ممكن بود، و براى ملائكه ممكن نبود؛ و آدم اگر مستحق و لايق خلافت خدايى شد، به خاطر همين علم باسماء بوده، نه بخاطر خبر دادن از آن؛ و گر نه بعد از خبر دادنش، ملائكه هم مانند او با خبر شدند، ديگر جا نداشت كه باز هم بگويند: ما علمى نداريم، «سُبْحانَكَ لا عِلْمَ لَنا، إِلَّا ما عَلَّمْتَنا».( ترجمه الميزان، ج‏1، ص 181)



به بیان دیگر:


بايد توجه داشت كه ملائكه آفرينش خاصى داشتند كه استعداد فراگيرى اين همه علوم در آنها نبود، آنها براى هدف ديگرى آفريده شده بودند، نه براى اين هدف، و به همين دليل فرشتگان بعد از اين آزمايش واقعيت را دريافتند و پذيرفتند، ولى شايد خودشان در آغاز فكر مى‏كردند براى اين هدف نيز آمادگى دارند، اما خداوند با آزمايش علم اسماء تفاوت استعداد آنها را با آدم روشن ساخت. (تفسير نمونه، ج‏1، ص 179)

وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلائِكَةِ فَقالَ أَنْبِئُوني‏ بِأَسْماءِ هؤُلاءِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقينَ (بقره/31)
و [خدا] همه [معانى‏] نامها را به آدم آموخت؛ سپس آنها را بر فرشتگان عرضه نمود و فرمود: «اگر راست مى‏گوييد، از اسامى اينها به من خبر دهيد.»

در زبان عربی کلمه هؤُلاءِ فقط برای انسان به کار می‌رود این مطلب بسیار ساده در کتاب عربی اول راهنمایی هم آمده است!
http://rezag52.blogfa.com/post-92.aspx

وقتی بنا شد این کلمه فقط برای انسان به کار برده شود مشخص می‌گردد آن اسامی مربوط به انسان بوده است که خداوند به حضرت آدم تعلیم فرموده است.
طبق عقیده برخی مفسرین آن انسان‌ها(هولاء) ائمه(ع) هستند.

نوشته اصلی توسط حسین سلیمانی

وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلائِكَةِ فَقالَ أَنْبِئُوني‏ بِأَسْماءِ هؤُلاءِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقينَ (بقره/31) و [خدا] همه [معانى‏] نامها را به آدم آموخت؛ سپس آنها را بر فرشتگان عرضه نمود و فرمود: «اگر راست مى‏گوييد، از اسامى اينها به من خبر دهيد.» در زبان عربی کلمه هؤُلاءِ فقط برای انسان به کار می‌رود این مطلب بسیار ساده در کتاب عربی اول راهنمایی هم آمده است! http://rezag52.blogfa.com/post-92.aspx وقتی بنا شد این کلمه فقط برای انسان به کار برده شود مشخص می‌گردد آن اسامی مربوط به انسان بوده است که خداوند به حضرت آدم تعلیم فرموده است. طبق عقیده برخی مفسرین آن انسان‌ها(هولاء) ائمه(ع) هستند.

نوشته اصلی توسط پاسخگوی قرآنی

از امام صادق(ع) روایتی نقل شده كه حضرت منظور از اسماء را نام كوه‌ها، دره‌ها، بیابان‌ها، و حتی نام فرش زیر پای خود، می‌دانند.( مجمع البيان في تفسير القرآن، ج‏1، ص 180؛ تفسیر قمی، ج 1، ص 46؛ نورالثقلین، ج 1، ص 55)

سلام برهمه دوستان
وقتی امام صادق اسما را بیان کرده است و تفسیر کرده است و امام مفسر واقعی قران می باشد
چرا شما یا دیگران تفسیر های دیگری می گویید ؟ مگر سخن امام صادق را قبول ندارید ؟

نوشته اصلی توسط اشک خدا

سلام برهمه دوستان
وقتی امام صادق اسما را بیان کرده است و تفسیر کرده است و امام مفسر واقعی قران می باشد
چرا شما یا دیگران تفسیر های دیگری می گویید ؟ مگر سخن امام صادق را قبول ندارید ؟

سلام
تشکر از تذکر شما...
اگر بنده از خودم این مطلب را می‌گفتم اشکال و استدلال شما صحیح بود اما در خصوص این اسماء از همان امام صادق(ع) روایت دیگری هم ذکر شده است در تفسیر المیزان به نقل از کتاب معانی...
در آن‌جا امام صادق(ع) مصداق اسماء را حجج الهی دانسته‌اند.
و ما می‌دانیم که ائمه(ع) حجت خدا بر مردم هستند. پس مصداق اسماء آن‌ها بوده‌اند.
(تفسیر المیزان ج1، ص 121)
و هیچ مشکلی ندارد که میان دو روایت جمع کنیم و بگوییم مراد از اسماء همه این مورادی که ذکر شده است بوده باشد.

اگر دقت بفرمائید جناب پاسخ‌گو هم به این مطلب بنده اشاره فرموده بودند:
اسما الهي

نوشته اصلی توسط پاسخگوی قرآنی

از امام صادق(ع) روایتی نقل شده كه حضرت منظور از اسماء را نام كوه‌ها، دره‌ها، بیابان‌ها، و حتی نام فرش زیر پای خود، می‌دانند.( مجمع البيان في تفسير القرآن، ج‏1، ص 180؛ تفسیر قمی، ج 1، ص 46؛ نورالثقلین، ج 1، ص 55)

نوشته اصلی توسط حسین سلیمانی

زبان عربی کلمه هؤُلاءِ فقط برای انسان به کار می‌رود این مطلب بسیار ساده در کتاب عربی اول راهنمایی هم آمده است!

سلام
اگر کلمه هولاء فقط برای انسان بکار می رود پس چرا امام صادق فرموده اشاره به کوها و .... کرده است ؟
ایا امام صادق این مطلب را نمی دانسته است ؟
یا باید این حدیث جعلی باشد یا امام صادق این مطلب را نمی دانسته است ؟
این تناقض را چگونه توجیه می کنید ؟

نوشته اصلی توسط اشک خدا

سلام
اگر کلمه هولاء فقط برای انسان بکار می رود پس چرا امام صادق فرموده اشاره به کوها و .... کرده است ؟
ایا امام صادق این مطلب را نمی دانسته است ؟
یا باید این حدیث جعلی باشد یا امام صادق این مطلب را نمی دانسته است ؟
این تناقض را چگونه توجیه می کنید ؟

سلام
جعلی بودن حدیث از طریق سند قابل بررسی است و نمی‌توان به همین سادگی قول به جعلی بودن حدیث کرد.
آیت الله مکارم شیرازی(حفظه ا...) در تفسیر نمونه این اشکال را پاسخ داده‌اند و بیان فرموده‌اند در مواردی خاص به غیر انسان هم گفته می‌شود.
در مجموع به نظر می‌رسد هیچ مانعی نداشته باشد که آن اسماء همه این‌ها را شامل شود و بر این اساس دیگر روایات دارای تناقض نیستند.
اسماء هم شامل حجج الهی می‌شوند و هم شامل اسامی کوه‌ها دریاها و...
و این هولاء می‌شود از آن موارد خاص که برای غیر انسان هم به کار برده می‌شود!