با سلام
باب الحوائج یعنی چه؟کدامیک از امامان این لقب را دارند و چرا؟
تا آنجائی که بنده اطلاع دارم به حضرت ابولفضل (ع)و امام موسی کاظم (ع) می گویند باب الحوائج
حال سوال پیش میاد که این لقب دقیقا یعنی چی؟
چه کسی این لقب را به این عزیزان اعطاء کرده؟
آیا غیر از این عزیزان از ائمه کسی دیگر هم هست که باب الحوائج باشد؟
البته این رو هم خودم به یقین رسیدم که توسل به ائمه بی جواب نخواهد ماند.....فقط نکته جالب اینه که در بین افراد این توسل به عزیز خاصی فرق داره..مثلا وقتی با یک صحنه هولناک روبرو می شوید نا خودآگاه می گوئید یا ابولفضل...بعضی ها می گویند با علی....و..............
بعضی از افراد هم در گرفتاریهاشون بیشتر نام یکی از ائمه رو صدا می زنند....البته به این معنا نیست که به بقیه توسل نکنند...خیر..بلکه از ضمر نا خوداگه شاید باشه

در پناه خدای مهربان باشد

کارشناس بحث : پاسخگوي کلامي

با سلام،

باب الحوائج، یعنی درب حاجت ها، و نه درب اجابت حاجت ها.

حاجت داشتن و احساس نیاز به خدا داشتن در زندگی.

فرعون در تمام عمر تا جایی که شنیده ام یکبار هم مریض نشد.

طیب

باب الحوائج درسته که معنای لغوی اون درب حاجت ها میشه اما در واقع همون برآورده کردن حاجت ها به اذن خداست

برآورنده حاجت‏ها و قاضی الحاجات خداوند متعال است. پیامبران و ائمه و صلحا و شهدا قاضی الحاجات نیستند، ولی این بزرگواران به جهت قربی که نزد خدا دارند، اگر ما خدا را به حق اینان بخوانیم و از خدا حاجت بخواهیم و یا از روح بلند این بزرگواران بخواهیم که برای ما دعا کنند و از خدا بخواهند حاجات ما روا شود، ممکن است و اشکالی ندارد.
این مطلب اختصاص به برخی از اولیای خدا ندارد. تمامی آن بزرگواران و ائمه دارای این مقام هستند حتی انسان می‏تواند از روح پدر و مادر خود که فوت کرده‏اند بخواهد که برایش دعا کنند.
در کتب روایی شیعه مطلبی از آن بزرگواران نقل نشده که صراحتاً دلالت کند بر این که بتوانیم حاجات خود را از امامان بخواهیم. در بحارالانوار بابی به عنوان "إنّ دعاء الأنبیاء استجیب بالتوسل و الاستشفاع بهم صلوات اللَّه علیهم اجمعین" حدود شانزده روایت بدین مضمون نقل شده که می‏توانیم خدا را به حق این بزرگواران قسم بدهیم.

حضرت عباس و علی اصغر و امام موسی کاظم علیهما السلام به باب الحوادج بودن شناخته می شوند در نزد مردم به این لقب معروف شدند شاید به خاطر کراماتی هست که از این بزرگواران بوده و هست

ترکیب دو کلمه:‌باب و حوائج، به معنای نیازها است. به نظر می رسد این کلمه از آن جهت بدین معنا استعمال شده که انسان ها جهت رفع نیاز و خواست های خویش، نیازمند وسیله اند که باید از آن بهره گیرند و از آن طریق وارد شوند. به کسان واژة "باب الحوائج" اطلاق می گردد که وسیله هستند و مردم جهت رفع نیازهای خود و رفع مشکلات بر اولیای خدا متوسل شده و آنان را واسطة درخواست های خویش قرار می دهند، تا خدا به واسطة اولیا حاجت مردم را بر آورد.

بسم الله الرحمن الرحیم

نوشته اصلی توسط محمد طه

با سلام
باب الحوائج یعنی چه؟کدامیک از امامان این لقب را دارند و چرا؟
حال سوال پیش میاد که این لقب دقیقا یعنی چی؟

سلام و رحمت خداوند متعال بر شما

معنای باب الحوائج تقریبا مبتنی بر همان معنای لغوی است. یعنی در و راه و مسیر حاجات؛ و البته خاصیتش دو طرفه است یعنی دقیقا مانند درب خانه که هم از ان وارد میشوند و هم از ان خارج میشوند. باب الحوائج نیز هم برای طلب حاجت است و هم برای دادن حاجت. یعنی راه و مسیری که هم مردم از ان حاجات را طلب میکنند و هم خداوند متعال از طریق آن حاجات را میدهد.

نکته :
همانطور که درب خانه تنها راه ورود و خروج به خانه نیست و میتوان از پنجره یا نور گیر یا حتی سوراخ کردن دیوار یا سقف بالاخره وارد خانه شد. باب حاجات هم منحصر در افراد یا مسیر خاص نیست. بلکه همانطور که دوستان اشاره فرمودند از راه های زیادی میتوان حاجت طلب کرد یا خداوند متعال حاجت را اعطا کند.

نوشته اصلی توسط محمد طه

تا آنجائی که بنده اطلاع دارم به حضرت ابولفضل (ع)و امام موسی کاظم (ع) می گویند باب الحوائج
چه کسی این لقب را به این عزیزان اعطاء کرده؟

همانطور که عرض شد باب حاجات فراوان است. درست مثل یک قصر که ممکن است درب های فراوانی داشته باشد. ولی مردم به دلایل مختلف برای ورود؛ بعضی از این راه ها را انتخاب میکنند. گاهی ممکن است برای زودتر رسیدن به مقصد یا برای راحتی و ... . مسیری خاص را انتخاب کنند. ولی این به این معنا نیست که درب های دیگر به قصر باز نمیشود. و ممکن است بعد از مدتی به جهت رفت و امد زیاد برخی از این درها معروف و مشهور بشوند.
باب حاجات نیز دقیقا همینگونه است؛ ممکن است مردم به جهت رابطه عاطفی تری که با برخی از اولیای الهی برقرار میکنند از طریق آنها زودتر به نتیجه برسند. و بعد کم کم انها معروف به باب الحوائج شوند.

والبته این منافاتی ندارد که گاهی برخی از اولیای الهی به جهت وارستگی خاصشان خداوند متعال چنین موقعیت و جایگاهی را به انها بدهد.

ولی در عین حال اصل قضیه از طرف طلب کننده حاجت است. که با یک باب خاصی راحت تر رابطه برقرار میکند.

نوشته اصلی توسط محمد طه

آیا غیر از این عزیزان از ائمه کسی دیگر هم هست که باب الحوائج باشد؟

نه تنها ائمه بلکه غیر ائمه هم میتواند باب حاجت باشد. ولی بحث مراتب و جایگاه ها است. که پیامبران و ائمه به عنوان خلفای الهی بالاترین و برترین جایگاه را در این عرصه دارند.

توجه :
باید دقت داشت که همه این موارد به اذن خداوند متعال است و هیچ کسی در عرض خداوند متعال کوچکترین استقلالی از خود ندارد.

نوشته اصلی توسط محمد طه

البته این رو هم خودم به یقین رسیدم که توسل به ائمه بی جواب نخواهد ماند.....فقط نکته جالب اینه که در بین افراد این توسل به عزیز خاصی فرق داره..مثلا وقتی با یک صحنه هولناک روبرو می شوید نا خودآگاه می گوئید یا ابولفضل...بعضی ها می گویند با علی....و..............
بعضی از افراد هم در گرفتاریهاشون بیشتر نام یکی از ائمه رو صدا می زنند....البته به این معنا نیست که به بقیه توسل نکنند...خیر..بلکه از ضمر نا خوداگه شاید باشه

این توسل یا توجه به افراد خاص ناشی از همان نکته ای است که عرض شد یعنی اینکه این ماییم که با یک فرد خاص راحت تر رابطه برقرار میکنیم. و تبعا در جایگاه خاص و هنگام اضطرار خود به خود با اون شخص خاص رابطه برقرار میکنیم. والبته این طبیعی هست و از روحیات شخصی انسان است. یک مثال عرض کنم ما برای خرید از مغازه های زیادی میتوانیم خرید کنیم؛ ولی ممکن است به علل و عوامل مختلف تمایل پیدا کنیم که از شخص خاصی خرید کنیم.

چرا به حضرت علي اصغر عليه السلام هم باب الحوايج ميگويند؟

با سلام به شما دوست عزیز

نوشته اصلی توسط رد باد

چرا به حضرت علي اصغر عليه السلام هم باب الحوايج ميگويند؟

حضرت علی اصغر بمانند همه بنی هاشم و اصحاب امام حسین علیه السلام، از عوامل تأثیر گذار حادثه عظیم کربلا بوده و به خصوصه مورد زیارت امام زمان علیه السلام قرار دارند، در این زیارت می خوانیم:
السلام على عبد الله بن الحسين ، الطفل الرضيع ، المرمي الصريع المتشحط دما ، المصعد دمه في السماء ، المذبوح بالسهم في حجر أبيه لعن الله راميه حرملة بن كاهل الأسدي وذويه.(1)

لذا طبیعی است که ایشان نیز مورد توجه خدای متعال بوده و باب توسل الی الله باشند.

موفق باشید.
ــــــــــــــ
1. بحارالانوار ج 45 ص 66.