با سلام و عرض ادب

فشار برزخى يك مسأله عمومى است و هر انسانى با آن مواجه خواهد شد مگر براى ارباب معنا، مهذّبين، اهل انقطاع و مجاهدان جهاد اكبر كه به مجرد انتقال از دنيا، با بهجت و سرور خاصى به نظامى كه با تمام وجود مشتاق آن بوده و به سوى آن كشيده مى‏شدند، وارد مى‏شوند و به شهود جمال وجه حق- كه مجذوب آن بودند- بيش از پيش نائل مى‏آيند و با كنار گذاشتن حجاب ماده و بدن، بزرگ‏ترين مانع را از سر راه خود در طلب مقصود بر مى‏دارند.
اما غير از اينان همه با فشار برزخى روبه‏رو خواهند شد هر چند نوع و كيفيت فشار- با توجه به مراتب انسان‏ها- متفاوت خواهد بود چرا كه فردى كه انس و تعلق فراوانى به دنيا دارد، ألفتى با آخرت نخواهد داشت و همواره در حال فرار از آخرت و مأنوسات آن بوده، از وحشت، اضطراب، سختى‏ها و فشار برزخى بيشتر نصيب خواهد برد.

و در مقابل كسى كه ارتباط كمى با دنيا دارد و همواره از دنيا رو به سوى آخرت فرار مى‏كرده و گرايش به عوالم بالا و ارزش‏هاى والاتر داشته است از فشار اول برزخ، كمتر برخوردار خواهد شد و به آسانى و با سرعت و بدون تكلّف، دنيا و آنچه را در آن بوده، فراموش كرده از آن منقطع خواهد شد و با آن نظام آشنا شده و از نعمت‏هاى برتر آن بهره‏مند خواهد شد و به راه خود ادامه خواهد داد به صورتى كه گويا با خلاص شدن از نظام پست دنيوى، از زندان رهايى يافته و پر و بالش براى پرواز و صعود باز شده است.

البته با انس پيدا كردن به نظام جديد برزخى و برطرف شدن ألفت به دنيا و امور دنيايى، آن قسمت از فشارهايى كه از اين جهت در برزخ وجود داشت، برطرف مى‏شود. همچنين با از ميان رفتن برخى از آلودگى‏ها و ناپاكى‏ها، فشارهايى نيز كه از اين ناحيه در برزخ بوده، مرتفع مى‏شود. همين طور با انس روح با نظام برزخى و كم شدن ارتباط روح و بدن مادى و انصراف روح به عالم، احكام و آثار برزخ و اصل توجّه روح به مسائل برزخ، فشارهايى كه از ناحيه اضطراب و دهشت از جهت ناآشنا بودن به نظام جديد، رخت برخواهد بست.

بنابراين سختى‏ها و فشارهاى برزخى، به مرور كم و برطرف مى‏شود. البته اين در صورتى است كه روح در زندگى دنيايى خود، در صراط مستقيم باشد. اما اگر روح در زندگى دنيايى، آلودگى‏هاى زيادى داشته باشد و به بيان ديگر اگر عصيان‏ها و طغيان‏هاى ارواح به ظاهر مؤمن- به مقتضاى نظام برزخى و ا حكام خاص آن- بيش از حد بوده و در مجموع انجذاب به سوى حضرت حق، بر جانب آلودگى‏ها حاكم نباشد، در اين صورت نتيجه عصيان‏ها را در برزخ ديده و در عذاب برزخى قرار خواهد گرفت و اين عذاب‏ها، سختى‏ها، گرفتارى‏ها و فشارها تا آخر نظام برزخى ادامه خواهد داشت.

روايات نيز به فشار برزخى و عموميت آن اشارات دقيق و فراوانى دارد كه به ذكر يك نمونه اكتفا مى‏شود:

ابى بصير مى‏گويد: «به امام صادق (ع) عرض كردم: «آيا كسى از سختى‏ها و فشار قبر [برزخ‏] نجات مى‏يابد و [محفوظ مى‏ماند؟]» امام صادق (ع) [در پاسخ‏] فرمود: «از فشار برزخ به خدا پناه مى‏بريم، چقدر اندك‏اند كسانى كه از فشار قبر نجات مى‏يابند [و به آن گرفتار نمى‏شوند]». سپس [امام صادق (ع) در ادامه‏] فرمود: «رسول اكرم (ص) در تشيع جنازه سعد- در حالى كه هفتاد هزار ملك جنازه وى را تشييع مى‏كردند- شركت كرد و سر به آسمان بلند نمود [و نظرى به آسمان انداخت‏] و سپس فرمود: «آيا شخصى مانند سعد هم فشار و سختى‏هاى قبر [برزخى‏] را مى‏بيند؟».(1) امام صادق (ع) فرمود: «پناه بر خدا، اين فشار به خاطر بدخويى و كج خلقى او بر خانواده‏اش بود»

عن ابى بصير قال: قلت لابى عبدالله (ع) : أيفلت من ضغطة القبر احد؟ قال: فقال: نعوذ بالله منها. ما أقل من يفلت من ضغطة القبر قال: و ان رسول الله صلى الله عليه و آله خرج فى جنازة سعد و قد شيعه سبعون الف ملك فرفع رسول الله صلى الله عليه و آله رأسه الى السماء ثم قال: مثل سعد يضّم؟ قال: قلت: جعلت فداك انّا نحدّث انّه كان يستّخفّ بالبول، فقال: معاذاللّه انّما كان من زعارة فى خلقه على اهله ( بحارالانوار، ج 6، ص 261، ح 102).

سلام آيا پيامبراکرم(ص) و معصومين(ع) هم فشار قبر دارند؟

نوشته اصلی توسط پاسخگوی مباحث کلامی

با سلام و عرض ادب

فشار برزخى يك مسأله عمومى است و هر انسانى با آن مواجه خواهد شد مگر براى ارباب معنا، مهذّبين، اهل انقطاع و مجاهدان جهاد اكبر كه به مجرد انتقال از دنيا، با بهجت و سرور خاصى به نظامى كه با تمام وجود مشتاق آن بوده و به سوى آن كشيده مى‏شدند، وارد مى‏شوند و به شهود جمال وجه حق- كه مجذوب آن بودند- بيش از پيش نائل مى‏آيند و با كنار گذاشتن حجاب ماده و بدن، بزرگ‏ترين مانع را از سر راه خود در طلب مقصود بر مى‏دارند.
اما غير از اينان همه با فشار برزخى روبه‏رو خواهند شد هر چند نوع و كيفيت فشار- با توجه به مراتب انسان‏ها- متفاوت خواهد بود چرا كه فردى كه انس و تعلق فراوانى به دنيا دارد، ألفتى با آخرت نخواهد داشت و همواره در حال فرار از آخرت و مأنوسات آن بوده، از وحشت، اضطراب، سختى‏ها و فشار برزخى بيشتر نصيب خواهد برد.

و در مقابل كسى كه ارتباط كمى با دنيا دارد و همواره از دنيا رو به سوى آخرت فرار مى‏كرده و گرايش به عوالم بالا و ارزش‏هاى والاتر داشته است از فشار اول برزخ، كمتر برخوردار خواهد شد و به آسانى و با سرعت و بدون تكلّف، دنيا و آنچه را در آن بوده، فراموش كرده از آن منقطع خواهد شد و با آن نظام آشنا شده و از نعمت‏هاى برتر آن بهره‏مند خواهد شد و به راه خود ادامه خواهد داد به صورتى كه گويا با خلاص شدن از نظام پست دنيوى، از زندان رهايى يافته و پر و بالش براى پرواز و صعود باز شده است.

البته با انس پيدا كردن به نظام جديد برزخى و برطرف شدن ألفت به دنيا و امور دنيايى، آن قسمت از فشارهايى كه از اين جهت در برزخ وجود داشت، برطرف مى‏شود. همچنين با از ميان رفتن برخى از آلودگى‏ها و ناپاكى‏ها، فشارهايى نيز كه از اين ناحيه در برزخ بوده، مرتفع مى‏شود. همين طور با انس روح با نظام برزخى و كم شدن ارتباط روح و بدن مادى و انصراف روح به عالم، احكام و آثار برزخ و اصل توجّه روح به مسائل برزخ، فشارهايى كه از ناحيه اضطراب و دهشت از جهت ناآشنا بودن به نظام جديد، رخت برخواهد بست.

راجع به این مسئله که فرمودید من یک سؤال بسیار مهم داریم که امیدوارم کارشناسان محترم مرا راهنمایی کنند .
من اینرا می دانم که مرگ برای مؤمنان ، آسان و راحت و به مثابه شنیدن بوی خوش گل است اما برای کافران و مجرمان بسیار سخت و جانکاه است اما با وجود این چرا انسانی به بزرگی امام علی(ع) و دیگر ائمه اطهار تا این حد از مرگ می ترسیدند و از سرنوشت خود بیم داشتند بطوریکه آن ترس از مرگ بر سایر فعالتها و گفته ها و ادعیه ای که از آنها به جا مانده کاملأ مشهود و معلوم است درحالیکه عارفان قبل از اینکه بمیرند مرده اند و تمامی عوالم و سرنوشت خود را پس از مرگ به چشم خود دیده اند و حتی دارای مرگ اختیاری اند از طرفی ائمه اطهار نزدیکترین انسانها به خداوند اند و وعده خداوند که می فرماید :" الا ان اولیاءالله لا خوف علیهم و لا هم یحزنون " درموردشان کامل و صادق است و خود از مصادیق و نمونه های بارز آن به شمار می روند من وقتی نهج البلاغه یا صحیفه سجادیه را خواندم نتوانستم این تناقض را در ذهنم حل کنم که چرا امام علی(ع) از طرفی در جایی می فرماید :علاقه من به مرگ از علاقه نوزاد به سینه مادرش بیشتر است اما از طرف دیگر در خطبه ها و سخنان دیگرشان به هر ترتیبی که شده از مرگ و عوالم وحشتناک آن ، چنان می گویند و از آن به خدا پناه می برد که مو را بر تن انسان سیخ می کند.
(به عنوان مثال رجوع شود به خطبه 111، نهج البلاغه دشتی)

هنوز نمی دانم که چرا امام سجاد (ع) باید از تنگی قبر و تنهایی وحشت آن و از ظلمت لحد بگرفتاری های در گور ،تنهایی ها در لحد و هراس و وحشت از روز حساب بگرید تا آنجا که مدهوش شود (دعای ابوحمزه ثمالی) ندانسته ام که چرا حضرت فاطمه (س) شب اول قبرش با اینکه می دانست پدر بزرگوارش و تمامی ملکوتیان بهشت را برای ورودش آذین بسته اند و بی صبرانه منتظرش هستند از علی(ع) می خواهد که او را در این شب سخت تنها نگذارد و بالای سر قبرش قرآن بخواند در حالیکه در سرگذشت عارفان آمده که آنها نه از بیم دوزخ و نه به امید بهشت و نه ترس از مرگ تنها از مشاهده عظمت و جلال خداوند نالان و بیماناک بودند و بزرگی خداوند آنان را به خضوع و خشوع و تضرع وادار می ساخت نه مرگ و ترس از آن پس چرا در ادعیه و مناجات ها و سخنانی که از ائمه سراغ داریم ترس از مرگ و بیم از فرجام بد همیشه وجود داشته در حالیکه این ترس از عارفان و عاشقان حضرت حق بعید است، اگر این ترس از مرگ تا این حد مبدآ و منشأ صحیحی از منظر ائمه اطهار داشته باشد پس تکلیف انسانهای معمولی چون ما چه می شود و ما دیگر چقدر باید از مرگ بترسیم ؟؟؟؟

سلام !
یک سوال :این درست نیست که حضرت علی (ع) فرمودند که خود ایشان هم از شب اول قبر حراس دارن ؟
اگه این چمله صحت داره و من اشتباه نمیکنم پس این حراس اگه از فشار قبر نیست از چیه ؟