خداوند در قرآن مي فرمايد: و لاتسبوا الذين يدعون من دون الله فيسبوا الله عدوا بغير علم كذلك زينا لكل امه عملهم ثم الي ربهم مرجعهم فيبنهم بما كانوا يعملون(انعام. 108) معبود كساني را كه غير خدا را مي خوانند دشنام ندهيد مبادا آنها (نيز) از روي ظلم و جهل خدا را دشنام دهند، اين چنين براي هر امتي عملشان را زينت داديم سپس بازگشت آنها به سوي پروردگارشان است و آنها را از آنچه عمل مي كردند آگاه مي سازد (و پاداش و كيفر مي دهد) در تفسير نمونه آمده است: هيچگاه بتها و معبودهاي مشركان را دشنام ندهيد، زيرا اين عمل سبب مي شود كه آنها نيز نسبت به ساحت قدس خداوند همين كار را از روي ظلم و ستم و جهل و ناداني انجام دهند.

به طوري كه از بعضي روايات استفاده مي شود جمعي از مؤمنان بر اثر ناراحتي شديد كه از مسئله بت پرستي داشتند، گاهي بتهاي مشركان را به باد ناسزا گرفته و به آنها دشنام مي دادند، قرآن صريحا از اين موضوع، نهي كرد و رعايت اصول ادب و عفت و نزاكت در بيان را، حتي در برابر خرافي ترين و بدترين اديان، لازم شمرد. دليل اين موضوع، روشن است، زيرا با دشنام و ناسزا نمي توان كسي را از مسير غلط باز داشت، بلكه به عكس، تعصب شديد آميخته با جهالت كه در اينگونه افراد است، سبب مي شود كه به اصطلاح روي دنده لجاجت افتاده، در آئين باطل خود راسختر شوند، و براحتي زبان به بدگوئي و توهين نسبت به ساحت قدس پروردگار بگشايند، زيرا هر گروه و ملتي نسبت به عقايد و اعمال خود، تعصب دارد همانطور كه قرآن در جمله بعد مي گويد ما اين چنين براي هر جمعيتي عملشان را زينت داديم (كذلك زينا لكل امه عملهم).
و در پايان آيه مي فرمايد كه بازگشت همه آنها به سوي خدا است، و به آنها خبر مي دهد كه چه اعمالي انجام داده اند.

ناسزاگويي در روايات

در روايات اسلامي نيز منطق قرآن درباره ترك دشنام به گمراهان و منحرفان، تعقيب شده و پيشوايان بزرگ اسلام به مسلمانان دستور داده اند هميشه روي منطق و استدلال تكيه كنند و به حربه بي حاصل دشنام نسبت به معتقدات مخالفان، متوسل نشوند، در نهج البلاغه مي خوانيم كه علي(ع) به جمعي از يارانش كه پيروان معاويه را در ايام جنگ صفين دشنام مي دادند مي فرمايد: اني اكره لكم ان تكونوا سبابين و لكنكم لو وصفتم اعمالهم و ذكرتم حالهم كان اصوب في القول و ابلغ في العذر. من خوش ندارم كه شما فحاش باشيد، اگر شما به جاي دشنام، اعمال آنها را برشمريد و حالات آنها را متذكر شويد (و روي اعمالشان تجزيه و تحليل نمائيد) به حق و راستي نزديكتر است و براي اتمام حجت بهتر.

(تفسير نمونه396. 5. )

بنام تو اي قرار هستي

با سلام و عرض ادب و احترام
دوست گراميم متاسفانه من نتونستم مطلب شما ر و بخونم
اخه خيلي ريز نوشتيد . اگر زحمتي نيست عنايت بفرمائيد
ويرايش كنيد

با تشكر فراوان

فحش و ناسزاگویی
فحش و ناسزاگويی از گناهان بزرگ است كه در آیه ده سوره حجرات، خداوند آن را نهی نموده است و پیامبر اكرم صلی الله علیه وآله فرمود كه ورود به بهشت بر هر كسی كه فحش و ناسزا گوید، حرام است.(1)
امام باقر علیه السلام می فرماید: ناسزاگویی، اسلحه فرومایگان بدكار است.(2)
«مقتضای اطلاق روایات، حرام بودن فحش است با هر كس كه باشد، خواه مسلمان و مومن، یا كافر و فاسق، كوچك یا بزرگ.(3)
با توجه به حرام و گناه بودن فحش و ناسزاگویی، نمی توان پاسخ كار حرام و معصیتی را با حرام و معصیت داد.
روزی امیرالمومنین (ع)شنید كه مردی به جناب قنبر دشنام مي دهد و قنبر خود را آماده كرد او را فحش بدهد، حضرت فریاد زد: قنبر، آرام باش! دشنام گویت را با خواری واگذار كه با این كار خدا را خشنود میكنی و شیطان را خشمگین می سازی و دشمنت را كیفر می دهی.
سپس امام سوگند یاد كرد كه «هرگز شخص با ایمان، پروردگار خود را از چیزی همانند« حلم و خویشتن داری» راضی نساخته، شیطان را با سكوت خشمگین نكرده، احمق را با خاموشی، مجازات ننموده است.(4)
در روایات برای فحش و ناسزاگویی یا ترك آن به خاطر اطاعت از خدا و ترس از عذاب الهی، آثار و نتایجی ذكر شده است.
امام صادق(ع)فرمود: هر كه به مسلمانی فحش دهد، خدا بركت را از روزی اش می گیرد و لطف و رحمتش را از او بر می دارد او را به خودش واگذار مینماید، و زندگی اش را به سوی فساد و تباهی سوق می دهد.(5)
پیامبر اكرم(ص)فرمود: برای هر كس كاری زشت و ناسزا یا شهوتی رخ نماید و او به خاطر ترس از خدا از آن بپرهیزد، خدا آتش جهنم را بر وی حرام میكند و از هول و ترس بزرگ قیامت، نجاتش می دهد.(6)
دین اسلام نه تنها از دشنام گویی در برخورد با دشنام و ناسزا بر حذر داشته، بلكه حتی از صفات نیك مؤمنان میداند كه به هنگام شنیدن ناسزا با رفتار نیك و سلام و درود پاسخ گوییم: «و بندگان خدای رحمان آنان اند كه روی زمین به نرمی (بدون غرور) راه می روند و چون نادانان آنها را طرف خطاب قرار دهند، به ملایمت پاسخ دهند(سلام گویند)».(7)
جهت آگاهی بیشتر مطالعه كتاب گناهان كبیره شهید دستغیب جلد دوم توصیه می شود.
پی نوشت ها:
1. كنزالعمال، ج3، ص598.
2.سفینةالبحار، ج2، ص346(چاپ قدیم)
3. شهید دستغیب، گناهان كبیره، ج2، ص299.
4. سفینةالبحار، چاپ قدیم، ج1، ص300، واژه حلم.
5. اصول كافی، ج2، ص226.
6. بحارالانوار، ج67، ص378.
7. فرقان(25)آیه 63.

به نقل از مرکز ملی پاسخگویی

با سلام و عرض ادب و تقدير از مطالب خوبتان

قرآن به منزله كامل ترين كتاب آسماني- كه به واقعيت هاي مربوط به انسان و جهان پرداخته وقوانين حاكم بر نظام هستي را بيان داشته- درباره انسان به مثابه اشرف مخلوقات و احسن خالقين سخن گفته است. در واقع هيچ كتاب آسماني به اندازة قرآن به مبحث انسان و كرامت او نپرداخته است و اين حاكي از توجه ويژة خالق جهان، و قرآن به انسان است.

قرآن كريم به تمام جنبه هاي انسان پرداخته؛ از طرفي بر اساس واقعيت هاي مربوط به انسان، به حدي از او تمجيد كرده كه او را از تمام موجودات زميني و آسماني برتر دانسته و حتي مقام او را از فرشتگان هم رفيع تر دانسته و از سوي ديگر در مواردي بعضي از آنها را از حيوانات هم پست تر دانسته و به نكوهش آنها پرداخته است.

منشأ فحش و دشنام و هرزه‏گوئى خباثت نفس است. رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود:
«ليس المؤمن بالطّعّان و لا اللّعّان، و لا الفاحش و لا البذى»
«مؤمن طعنه زن و لعنتگر و فحش‏گو و بد زبان نيست».
و نيز فرمود:«إيّاكم و الفحش، فإنّ اللّه لا يحبّ الفحش و التّفحّش».
«از فحش و دشنام بپرهيزيد، كه خداوند بد زبانى و هرزه‏گوئى را دوست ندارد».
و فرمود:«الجنّة حرام على كلّ فاحش أن يدخلها.»
«ورود به بهشت بر هر فحش دهنده و دشنام‏گوئى حرام است».
و فرمود:«إنّ الفحش و التّفحّش ليسا من الاسلام في شي‏ء»
فرمود:«المتسابّان شيطانان متعاديان و متهاتران»
«دو ناسزاگو به يكديگر دو شيطان مخالف و دشمن يكديگرند كه هم را تكذيب مى‏كنند».
حضرت صادق عليه السّلام فرمود:
«من علامات شرك الشّيطان الّذى لا يشكّ فيه ان يكون فحّاشا لا يبالى ما قال و لا ما قيل فيه»
«از نشانه‏هاى شركت شيطان كه ترديدى در آن نيست اين است كه فحّاش باشد كه باكى از آنچه بگويد و از آنچه به او بگويند نداشته باشد».
و فرمود:«البذاء من الجفاء، و الجفاء في النّار»
«بد زبانى از جفا كارى است، و جفا كارى در آتش است».
و فرمود:«من خاف النّاس لسانه فهو في النّار.»
«هر كه مردم از زبان او بترسند در آتش خواهد بود».
و از امام كاظم عليه السّلام درباره دو مردى كه به يكديگر ناسزا گويند روايت شده است كه فرمود:
«البادى منهما اظلم، و وزره و وزر صاحبه عليه ما لم يتعدّ المظلوم»
«آن كه به دشنام آغاز كرد ستمكارتر است، و گناه او و گناه رفيقش بر اوست مادام كه مظلوم تجاوز نكند».

«علم ‏اخلاق‏اسلامى ج : 2 ص : 382»

نوشته اصلی توسط bidaridonya

من به یه مومن گفتن گاو شده
حالا برای پاک شدن گناهم باید چی کار کنم؟

سلام علیکم
علاوه بر استغفار و توبه به جهت توهین به یک مومن،اگر به او دسترسی دارید طلب حلالیت کنید و اگر ندارید احتیاطا به نیّت او چند کار خیر انجام دهید.